Παρα τα δισεκατομμύρια που ξοδεύονται σε διαστημικά προγράμματα, η Γη παραμένει ακόμα ο μόνος πλανήτης, που ξέρουμε ότι υπάρχει ζωή.

Όμως ακόμα και αν η επιστήμη έχει κάνει άλματα και έχει βρει αρκετά στοιχεία για τη προέλευση της ζωής, δεν υπάρχει ακόμα σύμφωνη γνώμη από που ξεκίνησε.

Οι επικρατέστες απόψεις για την προέλευση της ζωής είναι οι εξής:

Υδροθερμικές αναβλύσεις

Σε αρκετά μεγάλο βάθος κάτω από τις θάλασσες της Γης υπάρχουν αεραγωγοί όπου το θαλασσινό νερό έρχεται σε επαφή με ορυκτά από το φλοιό του πλανήτη, αντιδρώντας με τέτοιο τρόπο που δημιουργείται ένα ζεστό, αλκαλικό (υψηλό pH) περιβάλλον που περιέχει υδρογόνο.

Με τη διαδικασία αυτή δημιουργούνται καμινάδες πλούσιες σε ανόργανα άλατα με αλκαλικά και όξινα υγρά, που παρέχουν μια πηγή ενέργειας, που διευκολύνει τις χημικές αντιδράσεις μεταξύ υδρογόνου και διοξειδίου του άνθρακα για να σχηματίσουν όλο και πιο πολύπλοκες οργανικές ενώσεις.

Μόλις πριν 3 χρόνια ερευνητές από το University College του Λονδίνου ανακοίνωσαν ότι δημιούργησαν πρωτοκύτταρα, «αυτοοργανωμένες, ενδογενώς διατεταγμένες, σφαιρικές συλλογές λιπιδίων» σε ένα προσομοιωμένο περιβάλλον υδροθερμικής εξαέρωσης στο εργαστήριο. Ένα πρωτοκύτταρο δεν είναι ζωή, αλλά είναι ο πρόδρομος για μια ζωή.

Ρηχές λίμνες

Μικρές λίμνες,με βάθος μεταξύ 10 και 100 εκατοστών, μπορεί να παρείχαν το κατάλληλο περιβάλλον ώστε να υπάρχει παραγωγή των πρώτων μορφών ζωής της Γης. Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζεται μελέτη του MIT το 2019.

Σε ρηχές λίμνες, το άζωτο, υπό τη μορφή αζωτούχων οξειδίων, θα είχε μεγάλες πιθανότητες να επιτύχει συγκεντρώσεις σε επαρκές επίπεδο και να αλληλεπιδράσει με άλλα στοιχεία, οδηγώντας στην εμφάνιση των πρώτων έμβιων οργανισμών.

Αντίθετα σε πολύ βαθύτερους ωκεανούς, το άζωτο θα δυσκολευόταν πιο πολύ να αναπτύξει σημαντική, καταλυτική για την εμφάνιση της ζωής, παρουσία, όπως καταλήγουν οι επιστήμονες.