Η Τζωρτζίνα μπορεί να έγινε γνωστή μέσα από τα social media και το Lunchboxaki, όμως πίσω από τα πολύχρωμα ταπεράκια, τις ιδέες για τα σχολικά γεύματα και τα viral βίντεο κρύβεται μια ιστορία γεμάτη επιμονή, ανατροπές και προσωπικές μάχες. Η Θεσσαλονικιά δημιουργός που κατάφερε να μετατρέψει μια καθημερινή ανάγκη των γονιών σε μια επιτυχημένη επιχείρηση, ανοίγει τα χαρτιά της σε μια ειλικρινή συζήτηση.

Παρά την αναγνωρισιμότητα και τις επαγγελματικές συνεργασίες που ήρθαν στην πορεία, η ζωή της εξακολουθεί να περιστρέφεται γύρω από τα παιδιά, το σχολείο, το μαγείρεμα και τις μικρές απαιτητικές στιγμές της οικογένειας. Όπως λέει, ποτέ δεν ένιωσε ότι απέκτησε μια διαφορετική ή πιο «λαμπερή» πραγματικότητα επειδή έγινε γνωστή.

Η ιδέα για το δικό της brand, το Lunchboxaki γεννήθηκε μέσα από μια πολύ πρακτική ανάγκη. Έχοντας δοκιμάσει αμέτρητα φαγητοδοχεία λόγω συνεργασιών με εταιρείες, συνειδητοποίησε ότι κανένα δεν κάλυπτε πλήρως όσα αναζητούσε ως μητέρα. Έτσι ξεκίνησε να ψάχνει λύσεις που να αντέχουν στην καθημερινή χρήση, να είναι λειτουργικές και πραγματικά χρήσιμες για άλλους γονείς. Από αυτή τη διαδικασία γεννήθηκε μια επιχείρηση που βασίστηκε πρώτα στη δική της εμπειρία και έπειτα στο εμπορικό κομμάτι.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη διγλωσσία των παιδιών της, μια επιλογή που ξεκίνησε από τη δική της αγάπη για τα αγγλικά και τη διδασκαλία τους. Παρότι δέχθηκε αρκετές αμφισβητήσεις από το περιβάλλον της, επέμεινε στο μοντέλο όπου η ίδια μιλούσε αγγλικά και όλοι οι υπόλοιποι ελληνικά. Σήμερα δηλώνει δικαιωμένη, καθώς τα παιδιά της χειρίζονται και τις δύο γλώσσες με μεγάλη ευχέρεια και αυτοπεποίθηση.

Παράλληλα, μίλησε ανοιχτά για την εμπειρία της με τις αισθητηριακές δυσκολίες στο φαγητό που αντιμετώπισε ένα από τα παιδιά της. Μέσα από τη βοήθεια ειδικών ανακάλυψε ότι πολλές συμπεριφορές που συχνά χαρακτηρίζονται ως «ιδιοτροπίες» ή «επιλεκτικότητα» μπορεί να κρύβουν βαθύτερες δυσκολίες.

Η ενημέρωση γύρω από το θέμα όχι μόνο βοήθησε τη δική της οικογένεια, αλλά έδωσε και σε πολλούς άλλους γονείς το κίνητρο να αναζητήσουν αξιολόγηση και υποστήριξη.

Δεν δίστασε επίσης να μιλήσει για τις δυσκολίες που έφερε ο χωρισμός και η ανατροφή τριών παιδιών σε δύο διαφορετικά σπίτια. Περιέγραψε τις προκλήσεις της καθημερινότητας, τα ερωτήματα των παιδιών, την ψυχολογική πίεση αλλά και την πεποίθησή της ότι τα παιδιά χρειάζονται πάνω απ' όλα ένα υγιές περιβάλλον.

Παρότι παραδέχεται ότι η διαδρομή ήταν εξαντλητική και γεμάτη αμφιβολίες, θεωρεί πως η επιλογή αυτή ήταν η σωστή τόσο για την ίδια όσο και για την οικογένειά της.