Με διάθεση χαλαρή και χωρίς να φιλτράρει τις σκέψεις του, ο Θοδωρής Αθερίδης αποδεικνύει πως οι πιο ενδιαφέρουσες απαντήσεις είναι συχνά οι πιο αυθόρμητες.

Από τον Χατζηπαναγή μέχρι το μποέμικο Παρίσι του ’30 και από τη σαχλαμάρα που παρεξηγείται μέχρι τη συμβουλή «ξεκόλλα» στον έφηβο εαυτό του, ο Θοδωρής Αθερίδης απαντά στα E-Daily Διλήμματα με τον αυθορμητισμό, το χιούμορ και την ειλικρίνεια που τον χαρακτηρίζουν εδώ και δεκαετίες.

Ο αγαπημένος ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης μιλά για τη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα, τους φίλους, τις προδοσίες, τον Ηρακλή, την τηλεόραση και τις μικρές λεπτομέρειες που μπορούν να τον εκνευρίσουν, χαρίζοντας μια συνέντευξη γεμάτη προσωπικές εξομολογήσεις, ανατροπές και αφοπλιστικές απαντήσεις.

Η συζήτηση ξεκίνησε με ένα ποδοσφαιρικό δίλημμα. Χωρίς δεύτερη σκέψη επέλεξε τον Βασίλη Χατζηπαναγή αντί του Ντιέγκο Μαραντόνα, ενώ δήλωσε ξεκάθαρα πως είναι βραδινός τύπος. Σε ερώτηση για το αν είναι μανιακός με την τάξη ή χαοτικός, αρχικά απάντησε «χαοτικός», για να διορθώσει λίγο αργότερα τον εαυτό του.

«Δεν είμαι χαοτικός, είμαι οργανωτικός. Χαοτικός μέσα σε μια τάξη», είπε γελώντας.

Όταν κλήθηκε να επιλέξει ανάμεσα σε έναν δύστροπο ή έναν ατάλαντο συνάδελφο, απάντησε πως προτιμά τον δεύτερο, καθώς ο δύστροπος άνθρωπος κάνει τη συνεργασία πολύ πιο δύσκολη. Στο δίλημμα ανάμεσα στην καρδιά και τη λογική, παραδέχτηκε πως εμπιστεύεται περισσότερο την καρδιά του.

Από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της κουβέντας ήταν όταν ρωτήθηκε ποιος είναι ο μεγαλύτερος εφιάλτης του: να τον περιμένουν έξω από το θέατρο για καβγά ή να ψάξει το όνομά του στο διαδίκτυο και να μη βρει τίποτα.

«Να με περιμένουν έξω από το θέατρο. Όταν γκουγκλάρω το όνομά μου πάντα βρίσκω κάτι», απάντησε με το γνωστό του χιούμορ.

Στις τηλεοπτικές αναμνήσεις του ξεχώρισε το «Σ' αγαπώ - Μ' αγαπάς», μια σειρά που, όπως παραδέχτηκε, θα ήθελε να ξαναγυριστεί σήμερα. Όταν η κουβέντα πήγε στον Γιώργο Ζαμπέτα, αποκάλυψε πως αν ήταν τραγούδι του μεγάλου συνθέτη θα διάλεγε το «Μάλιστα κύριε».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η απάντησή του σε ένα υποθετικό δίλημμα: αν ο Ηρακλής κατακτούσε πρωτάθλημα την ίδια μέρα που ο εγγονός του έδινε την πρώτη του θεατρική παράσταση, πού θα βρισκόταν;

«Στον εγγονό μου, στην παράσταση», απάντησε χωρίς δισταγμό.

Ο αγαπημένος ηθοποιός μίλησε και για την τηλεόραση, λέγοντας πως αν γινόταν διευθυντής προγράμματος θα άλλαζε τα πάντα. Μάλιστα, σημείωσε πως ονειρεύεται μια τηλεόραση που θα λειτουργεί περισσότερο ως ένα ποιοτικό αρχείο πολιτισμού, ιστορίας και δημιουργίας.

Όσο για το τι παρακολουθεί ο ίδιος στο διαδίκτυο, δεν έκρυψε την αδυναμία του σε αρχειακό υλικό, ιστορικά πρόσωπα, γεγονότα και ντοκιμαντέρ.

Η συζήτηση δεν θα μπορούσε να μην περάσει από τη Θεσσαλονίκη. Ο Θοδωρής Αθερίδης θυμήθηκε ότι έφυγε για την Αθήνα στα 29 του χρόνια και πλέον έχει περάσει εκεί το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Παρότι κατανοεί το αίσθημα πολλών Θεσσαλονικιών απέναντι στην πρωτεύουσα, παραδέχτηκε ότι ο ίδιος δεν αντιμετώπισε ποτέ δυσκολίες προσαρμογής.

«Δεν είχα προβλήματα από την πρώτη στιγμή», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Παράλληλα εξήγησε πως η Θεσσαλονίκη δεν του λείπει ιδιαίτερα, καθώς την επισκέπτεται σχεδόν κάθε χρόνο με αφορμή τις θεατρικές του παραστάσεις.

Στα πιο προσωπικά διλήμματα, αποκάλυψε πως για να γίνει κάποιος φίλος του πρέπει πρώτα να του ανοίξει την καρδιά του, ενώ δήλωσε πως η προδοσία είναι κάτι που δεν θα μπορούσε ποτέ να συγχωρήσει.

Αν είχε τη δυνατότητα να ζήσει σε άλλη εποχή, θα διάλεγε το Παρίσι της δεκαετίας του 1930, αναζητώντας μια πιο μποέμικη ζωή. Αντίθετα, αν κάποιος ήθελε να τον εκνευρίσει, αρκεί να του κουνήσει το δάχτυλο.

Και ποιο είναι το ιδανικό βράδυ για τον Θοδωρή Αθερίδη;

«Κουβέντα με φίλους και ανθρώπους που αγαπάω».

Όσο για το χαρακτηριστικό που οι άλλοι συχνά παρεξηγούν σε εκείνον, αυτό είναι, όπως λέει, η σαχλαμάρα του.

Η τελευταία ερώτηση της συνέντευξης έκρυβε και την πιο απλή αλλά ίσως πιο ουσιαστική απάντηση. Αν μπορούσε να δώσει μία μόνο συμβουλή στον έφηβο εαυτό του, αυτή θα ήταν:

«Ξεκόλλα»।