O Willis Carrier ήταν Αμερικανός μηχανικός, εφευρέτης και επιχειρηματίας, ευρύτερα γνωστός για την πρωτοποριακή εφεύρεση του κλιματισμού. 

Στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης, στις 17 Ιουλίου 1902, ως απάντηση σε ένα πρόβλημα ποιότητας του αέρα που αντιμετωπίστηκε στην Sackett-Wilhelms Lithographing & Publishing Company του Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, ο Willis Carrier υπέβαλε σχέδια για αυτό που αναγνωρίστηκε ως το πρώτο στον κόσμο, σύγχρονο σύστημα κλιματισμού.

Η εγκατάσταση του 1902 σηματοδότησε τη γέννηση του κλιματισμού λόγω της προσθήκης ελέγχου υγρασίας, που οδήγησε στην αναγνώριση από τις αρχές στον τομέα ότι ο κλιματισμός πρέπει να εκτελεί τέσσερις βασικές λειτουργίες:

έλεγχος θερμοκρασίας
έλεγχος υγρασίας
έλεγχος της κυκλοφορίας του αέρα και του εξαερισμού
καθαρισμός αέρα

Το πρόβλημα ξεκίνησε από το χαρτί. Την άνοιξη του 1902, ο σύμβουλος μηχανικός Walter Timmis επισκέφτηκε το γραφείο του J. Irvine Lyle στο Μανχάταν, επικεφαλής των δραστηριοτήτων πωλήσεων του Buffalo Forge στη Νέα Υόρκη. Ο πελάτης του Timmis, η Sackett & Wilhelms, διαπίστωσε ότι η υγρασία στο εργοστάσιό της στο Μπρούκλιν προκάλεσε τον όλεθρο με τον κατάλογο χρωμάτων της εξαιρετικής, πολύχρωμης εκτύπωσης της.

Το μελάνι, που εφαρμόζεται ένα χρώμα τη φορά, δεν ευθυγραμμιζόταν με τη διαστολή και τη συστολή του χαρτιού. Το περιοδικό Judge έτυχε να είναι ένας από τους σημαντικούς πελάτες των οποίων το πρόγραμμα παραγωγής κινδύνευε. 

Ο Carrier κατάφερε να βρει τον τρόπο έτσι ώστε να ελέγξει τα επίπεδα της υγρασίας του αέρα, δημιουργώντας έτσι το θεμέλιο για το σύγχρονο κλιματισμό.

Μετά από αρκετά ακόμη χρόνια τελειοποίησης και επιτόπιων δοκιμών και δεκάδες πατέντες, στις 2 Ιανουαρίου 1906, ο Carrier έλαβε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας ΗΠΑ 808.897 για μια συσκευή για την επεξεργασία του αέρα, τον πρώτο εξοπλισμό κλιματισμού στον κόσμο. 

Σε πενήντα χρόνια εργασίας, ο Willis Carrier έγινε πρωτοπόρος και στην κατάψυξη, ενώ απέκτησε περισσότερες από 80 πατέντες στο πεδίο του. Για όλους αυτούς τους λόγους, θεωρείται επάξια ο «πατέρας του κλιματισμού».