Ο Νίκο Κλο, γνωστός ως «ο βρυκόλακας του Παρισιού», παραμένει μία από τις πιο σκοτεινές και αμφιλεγόμενες φιγούρες στα εγκληματολογικά χρονικά της Γαλλίας.

Η υπόθεσή του συγκλόνισε το Παρίσι στα μέσα της δεκαετίας του ’90, όταν συνελήφθη ως ύποπτος για τον φόνο του 34χρονου Τιερί Μπισονιέ. Όμως η αστυνομική έρευνα αποκάλυψε κάτι πολύ πιο ανατριχιαστικό: ο νεαρός τότε Κλο είχε εμμονή με τους νεκρούς και είχε μετατρέψει το διαμέρισμά του σε έναν μακάβριο χώρο με οστά, απομεινάρια και αντικείμενα που είχε αφαιρέσει από νεκροτομεία και τάφους.

Ο Κλο παραδέχθηκε τη δολοφονία, αλλά και ότι για χρόνια έκλεβε λείψανα, στάχτες και σακούλες αίματος. Ο ίδιος είχε εργαστεί σε νεκροτομείο, γεγονός που του έδινε πρόσβαση σε σορούς χωρίς έλεγχο.

Εκεί, όπως έχει αφηγηθεί, ξεκίνησε η υποτιθέμενη «εξοικείωση» του με την ανθρώπινη σάρκα και το αίμα — μια εμμονή που ο ίδιος περιγράφει ως εσωτερική παρόρμηση και όχι ως αναζήτηση κάποιας συγκεκριμένης γεύσης. Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτή η σκοτεινή έλξη υπήρχε από τα παιδικά του χρόνια, καθώς στα 12 του είχε εκτεθεί σε υλικό που τον επηρέασε βαθιά.

Στα 17 του, ισχυρίζεται ότι άρχισε να νιώθει έλξη για το αίμα, ενώ η δουλειά του στο νεκροτομείο —και αργότερα στη μονάδα γαστρεντερολογικής χειρουργικής— του έδωσε τις ευκαιρίες που χρειαζόταν για να κλιμακώσει τις πράξεις του.

Ο Κλο περιγράφει ότι μάζευε σακούλες αίματος, τις οποίες εμφάνιζε ως «χρησιμοποιημένες» για να μην γίνει αντιληπτός. Αυτό, όπως λέει, κράτησε περίπου μισό χρόνο, μέχρι τη σύλληψή του το 1994.

Καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλακή, αλλά αποφυλακίστηκε έπειτα από επτά, το 2002. Έκτοτε, έχει εκδώσει ακόμη και «βιβλίο μαγειρικής» με τίτλο The Cannibal Cookbook, ενώ σήμερα διαχειρίζεται μια ιστοσελίδα όπου πουλά αντικείμενα εμπνευσμένα από διαβόητους κατά συρροή δολοφόνους.

Η πρόσφατη εμφάνισή του στο podcast Anything Goes επανέφερε τη συζήτηση γύρω από την υπόθεσή του, καθώς μίλησε ανοιχτά για το πότε πρωτοεμφανίστηκαν οι σκοτεινές του φαντασιώσεις και πώς εξελίχθηκαν.

Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει δεκαετίες, η ιστορία του Κλο εξακολουθεί να σοκάρει: όχι μόνο για τα εγκλήματά του, αλλά και για τον τρόπο που ο ίδιος τα αφηγείται — σχεδόν χωρίς ίχνος μεταμέλειας, σαν να περιγράφει κάτι καθημερινό.