Ένας πόλεμος που ονομάστηκε ο "πόλεμος του ποδοσφαίρου", έγινε μία από τις μαύρες ιστορίες της Λατινικής Αμερικής, που όσα χρόνια και αν περάσουν δεν ξεχνιέται και περνάει σαν ιστορία από γενιά σε γενιά.

Το Ελ Σαλβαδόρ και η Ονδούρα δεν είχαν πάει ποτέ μαζί σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το 1969 οι δύο τους θα διεκδικήσουν το χρυσό εισιτήριο σε αγώναν μπαράζ μεταξύ τους.

Ο πρώτος αγώνας λήγει 1-0 με νικητή την Ονδούρα και ο επαναληπτικός γίνεται εθνικό θέμα για το Ελ Σαλβαδόρ, με τον κόσμο να ζητάει την πρόκριση από τους ποδοσφαιριστές.

Το δεύτερο ματς λήγει 3-0 υπέρ του Ελ Σαλβαδόρ, και οι τότε κανονισμοί στέλνουν την πρόκριση σε τρίτο αγώνα.

Ο αγώνας θα διεξαγόταν σε ουδέτερο γήπεδο, με το Μεξικό να αναλαμβάνει να φιλοξενήσει την αναμέτρηση. Και ως εδώ θα απορείτε που είναι η σφαγή των αμάχων και θα έχετε δίκιο.

Όμως στην Ονδούρα και συγκεκριμένα στις φυτείες με τις μπανάνες δούλευαν φτωχοί μετανάστες από το Ελ Σαλβαδόρ. Οι μετανάστες ζούσαν χρόνια εκεί και είχαν κάνει οικογένειες.

Και στα δύο πρώτα ματς έγιναν σοβαρά επισόδια στους δρόμους με τους κατοίκους στην Ονδούρα με καταγωγή από το Ελ Σαλβαδόρ να δέχονται βίαιες επιθέσεις.

Όμως η κατάσταση στο τρίτο ματς ξέφυγε πέρα από κάθε λογική. Οι μετανάστες εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους και όσοι έμειναν πίσω ξυλοκοπήθηκαν βάναυσα, με κάποιους από αυτούς να καταλήγουν μάλιστα από τα χτυπήματα.

Μετά το τρίτο ματς που νίκησε το Ελ Σαλβαδόρ, οι δύο χώρες διέκοψαν κάθε επικοινωνία και διπλωματικό δρόμο για να λύσουν το πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί.

Αεροπλάνα από το Ελ Σαλβαδόρ πιάνουν στον ύπνο την Ονδούρα και βομβαρδίζουν τη χώρα ενώ παράλληλα χερσαίες δυνάμεις αναπτύσσονται στην Ονδούρα με τις μάχες στους δρόμους να αφήνουν πίσω περισσότερους από 5000 νεκρούς σε 100 ώρες.

Ο πόλεμος τελειώσε με την παρέμβαση των ΗΠΑ και την αποστολή στρατιωτών που ήθελαν να σώσουν το καθεστώς της Ονδούρας που είχαν εγκαταστήσει οι ίδιες.