Είναι οι κυβερνοεπιθέσεις μια νέα μορφή πολέμου;

Οι επιθέσεις θα μπορούσαν να αποτελούν μέρος μιας στρατηγικής αποσταθεροποίησης, του λεγόμενου υβριδικού πολέμου, όπου δεν χρειάζονται στρατιώτες ή βομβαρδισμοί για να προκαλέσεις προβλήματα σε μια χώρα.

Όμως υπάρχει μία σημαντική λεπτομέρεια: μέχρι σήμερα δεν έχει αποδειχθεί δημόσια ποιος βρίσκεται πίσω από αυτές τις επιθέσεις ούτε ότι αποτελούν οργανωμένη επιχείρηση κάποιου κράτους. 

Και τι θα γίνει από εδώ και πέρα; Iσως να δούμε αυστηρότερους ελέγχους στην κυβερνοασφάλεια των νοσοκομείων, των επιχειρήσεων τροφίμων και των βιομηχανιών. Η αποσύνδεση ευάλωτων συστημάτων από το διαδίκτυο, οι ενημερώσεις ασφαλείας και οι ανεξάρτητοι συναγερμοί είναι βασικά μέτρα προστασίας.

Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε νέες επιθέσεις, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι επίκειται γενικευμένη κατάρρευση υποδομών ή πόλεμος στην Ευρώπη.

Εκείνο που προβληματίζει περισσότερο είναι η αλλαγή του στόχου: οι κυβερνοεπιθέσεις δεν περιορίζονται πλέον στην κλοπή δεδομένων ή χρημάτων. Μπορούν να επηρεάσουν πραγματικές, φυσικές εγκαταστάσεις.

Ακομα και η επίθεση στις τράπεζες αίματος δεν είχε στόχο απλώς έναν υπολογιστή. Θα μπορούσε, αν δεν είχε εντοπιστεί, να προκαλέσει απώλεια πολύτιμων ιατρικών αποθεμάτων.

Δεν ξέρουμε αν οι επιθέσεις αποτελούν προειδοποίηση για κάτι μεγαλύτερο, όπως μια οργανωμένη σύγκρουση Ρωσίας–Ευρώπης, η απάντηση είναι ότι πρόκειται για ένα σενάριο που χρειάζεται διερεύνηση, όχι για κάτι που έχει αποδειχθεί.