Δεν αφορά μόνο τους καπνιστές ‑ Τι γνωρίζουμε σήμερα για τον καρκίνο του πνεύμονα

Για χρόνια ο καρκίνος του πνεύμονα είχε ταυτιστεί σχεδόν απόλυτα με το κάπνισμα. Και πράγματι, το κάπνισμα παραμένει ο σημαντικότερος παράγοντας κινδύνου. Ωστόσο, σήμερα γνωρίζουμε ότι η νόσος μπορεί να εμφανιστεί και σε ανθρώπους που δεν έχουν καπνίσει ποτέ.

Παράγοντες όπως το παθητικό κάπνισμα, η ατμοσφαιρική ρύπανση, η επαγγελματική έκθεση σε ουσίες όπως ο αμίαντος και η γενετική προδιάθεση μπορούν επίσης να αυξήσουν τον κίνδυνο. Αυτός είναι και ο λόγος που οι ειδικοί τονίζουν ότι ο καρκίνος του πνεύμονα δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως «ασθένεια των καπνιστών».

Γιατί μπορεί να αργήσει η διάγνωση

Ένα από τα προβλήματα είναι ότι τα πρώτα συμπτώματα δεν είναι πάντα εντυπωσιακά. Ένας επίμονος αλλά ήπιος βήχας, λαχάνιασμα κατά την άσκηση, ενόχληση στο στήθος ή συνεχής κούραση μπορεί εύκολα να αποδοθούν σε μια συνηθισμένη αναπνευστική πάθηση.

Έτσι, σε ορισμένες περιπτώσεις η διερεύνηση καθυστερεί μέχρι τα συμπτώματα να γίνουν πιο έντονα.

Η εξέταση που μπορεί να εντοπίσει τη νόσο νωρίτερα

Ένα σημαντικό εργαλείο στην πρώιμη ανίχνευση είναι η Αξονική Τομογραφία Χαμηλής Δόσης, γνωστή ως Low Dose CT.

Πρόκειται για εξέταση που χρησιμοποιεί χαμηλότερη δόση ακτινοβολίας από μια συμβατική αξονική και μπορεί να εντοπίσει ύποπτες αλλοιώσεις στους πνεύμονες πριν εμφανιστούν έντονα συμπτώματα.

Σύμφωνα με την ειδικό που μιλά στο δημοσίευμα, η εξέταση αφορά κυρίως άτομα ηλικίας 50 έως 80 ετών με σημαντικό ιστορικό καπνίσματος, ακόμη και αν έχουν διακόψει το κάπνισμα τα τελευταία χρόνια. Σε αυτές τις ομάδες υψηλότερου κινδύνου, ο προσυμπτωματικός έλεγχος μπορεί να βοηθήσει ώστε ένας καρκίνος να εντοπιστεί σε πιο πρώιμο και αντιμετωπίσιμο στάδιο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν προληπτικά Low Dose CT. Η ανάγκη για έλεγχο αξιολογείται μαζί με τον γιατρό, ανάλογα με την ηλικία, το ιστορικό καπνίσματος και τους υπόλοιπους παράγοντες κινδύνου.

Οι θεραπείες έχουν αλλάξει

Σημαντική πρόοδος έχει γίνει και στη θεραπεία. Σήμερα υπάρχουν στοχευμένες θεραπείες για συγκεκριμένες γονιδιακές μεταλλάξεις του όγκου, ανοσοθεραπείες αλλά και νεότεροι θεραπευτικοί συνδυασμοί.

Η αντιμετώπιση δεν είναι πλέον ίδια για όλους. Η επιλογή θεραπείας γίνεται όλο και περισσότερο με βάση τα χαρακτηριστικά της νόσου και του κάθε ασθενούς.
Το βασικό μήνυμα παραμένει η έγκαιρη διερεύνηση. Ένας επίμονος βήχας, ανεξήγητο λαχάνιασμα ή ενόχληση στο στήθος δεν σημαίνουν απαραίτητα καρκίνο, αλλά όταν επιμένουν χρειάζεται ιατρική αξιολόγηση.