Πάσχα
Eurovision
Summer
Xmas
Στη χρυσή εποχή των ταινιών τρόμου της δεκαετίας του '90, πριν από την κυριαρχία των ψηφιακών εφέ (CGI), οι σκηνοθέτες βασίζονταν στην απόλυτη, επικίνδυνη ρεαλιστικότητα.
Όταν το 1992 ο σκηνοθέτης Bernard Rose αποφάσισε να γυρίσει την κλασική πλέον ταινία Candyman, ο πρωταγωνιστής Tony Todd βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν εφιάλτη που λίγοι ηθοποιοί θα τολμούσαν να αποδεχτούν.
Χωρίς εφέ: 200.000 ζωντανές μέλισσες στο σετ
Αντί για ψεύτικα έντομα ή τεχνάσματα της κάμερας, η παραγωγή χρησιμοποίησε σχεδόν 200.000 αληθινές, ζωντανές μέλισσες! Για τη διαχείρισή τους επιστρατεύτηκε ένας επαγγελματίας εκτροφέας, ο οποίος χρησιμοποίησε συνθετική φερομόνη βασίλισσας για να κατευθύνει τα σμήνη. Παράλληλα, επιλέχθηκαν νεογέννητες μέλισσες λίγων ημερών, καθώς το τσίμπημά τους είναι λιγότερο τοξικό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η εμπειρία ήταν ακίνδυνη.
Η πιο εμβληματική —και σοκαριστική— σκηνή της ταινίας απαιτούσε από τον Todd να ανοίξει το στόμα του και να αφήσει εκατοντάδες μέλισσες να βγουν από μέσα. Το μόνο μέτρο προστασίας που είχε ο ηθοποιός ήταν ένα ειδικά σχεδιασμένο προστατευτικό (dental dam) στον λαιμό του, ώστε να εμποδίσει τα έντομα να καταπιούν ή να εισχωρήσουν στον αεραγωγό του, ενώ η παραγωγή είχε σε πλήρη ετοιμότητα ασθενοφόρο στο σετ.
1.000 δολάρια για κάθε τσίμπημα: Το πιο παράξενο bonus συμβολαίου
Γνωρίζοντας το τεράστιο ρίσκο που αναλάμβανε, ο Tony Todd αποδείχθηκε σκληρός διαπραγματευτής. Στο συμβόλαιό του απαίτησε έναν πολύ ιδιαίτερο όρο: bonus 1.000 δολαρίων για κάθε φορά που θα τον τσιμπούσε μέλισσα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων!
Όπως αποκάλυψε ο ίδιος χρόνια αργότερα:
«Διαπραγματεύτηκα bonus 1.000$ για κάθε τσίμπημα. Τελικά με τσίμπησαν 23 φορές. Αλλά οτιδήποτε αξίζει να φτιαχτεί πρέπει να περιέχει και λίγο πόνο. Μόλις συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό ήταν αυτό για τον χαρακτήρα του Candyman, το αγκάλιασα σαν να φορούσα ένα όμορφο παλτό».
Η κληρονομιά μιας επικίνδυνης ερμηνείας
Αυτός ο σωματικός πόνος και η ακραία αφοσίωση ήταν που χάρισαν στην ταινία την αυθεντική, τρομακτική της ατμόσφαιρα. Η σκηνή με τις μέλισσες δεν εντυπωσίασε μόνο το κοινό της εποχής, αλλά μετατράπηκε σε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα και θρυλικά σημεία στην ιστορία του κινηματογραφικού τρόμου, αποδεικνύοντας ότι η αναλογική εποχή των γυρισμάτων είχε μια αξεπέραστη δυναμική.
Το αποτέλεσμα; Ο Todd έφυγε από το σετ της ταινίας όχι μόνο με μια αθάνατη θέση στην ποπ κουλτούρα, αλλά και με 23.000 δολάρια επιπλέον στον τραπεζικό του λογαριασμό — ένα ποσό που με τα σημερινά δεδομένα αναλογεί σε πάνω από 50.000 δολάρια. Κάθε τσίμπημα αποδείχθηκε μια επένδυση που εξαργυρώθηκε τόσο σε χρήμα όσο και σε κινηματογραφική υστεροφημία.
