Η εποχή της μίας δουλειάς τελειώνει ‑ Και οι αριθμοί εξηγούν γιατί

Ρωτήστε έναν τριαντάρη σήμερα τι δουλειά κάνει και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα η απάντηση να χρειάζεται περισσότερες από μία γραμμές.

Γραφίστας το πρωί, social media manager τα απογεύματα, μεταφράσεις τα Σαββατοκύριακα. Σερβιτόρα, αλλά παράλληλα δασκάλα γιόγκα και ιδιοκτήτρια ενός μικρού online shop. Η εποχή στην οποία το επάγγελμα ήταν μία σταθερή ταυτότητα φαίνεται να υποχωρεί, ιδιαίτερα για τους νεότερους εργαζόμενους.

Πίσω από αυτή την αλλαγή δεν βρίσκεται μόνο η ανάγκη για δημιουργικότητα ή περισσότερη επαγγελματική ελευθερία. Για πολλούς, η δεύτερη και η τρίτη δουλειά είναι απλώς ο τρόπος να βγει ο μήνας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το 21,7% των μισθωτών στην Ελλάδα ανήκει στην κατηγορία των χαμηλόμισθων, δηλαδή αμείβεται με τα δύο τρίτα ή λιγότερο του μέσου ωρομισθίου της χώρας. Πρόκειται για την τέταρτη υψηλότερη επίδοση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πίσω από τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και τη Λετονία, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος βρίσκεται στο 14,7%.

Και η εικόνα γίνεται ακόμη πιο δύσκολη για τους νέους. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, περίπου ένας στους τέσσερις εργαζόμενους κάτω των 30 ετών είναι χαμηλόμισθος, ενώ ιδιαίτερα ευάλωτοι είναι όσοι εργάζονται στην εστίαση και τον τουρισμό, οι γυναίκες και οι εργαζόμενοι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

Negative Space / Pexels

Τι συμβαίνει λοιπόν όταν ένας μισθός δεν αρκεί; Προστίθεται ένας δεύτερος.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση περίπου το 4% των εργαζομένων εμφανίζεται επισήμως να έχει περισσότερες από μία δουλειές, ποσοστό που αντιστοιχεί σε περίπου 9 εκατομμύρια ανθρώπους, σύμφωνα με το Eurofound. Ωστόσο, οι έρευνες που απευθύνονται απευθείας στους νεότερους δείχνουν ένα πολύ μεγαλύτερο φαινόμενο.

Στην παγκόσμια έρευνα της Deloitte, το 45% της Gen Z δήλωσε ότι διαθέτει τουλάχιστον μία επιπλέον απασχόληση παράλληλα με την κύρια εργασία του. Αντίστοιχα, έρευνες στις ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει ήδη έναν νέο όρο: polyworking, δηλαδή την ταυτόχρονη απασχόληση σε πολλές δουλειές ή διαφορετικές πηγές εισοδήματος.

Και ίσως το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο είναι ότι για τους νεότερους το δεύτερο εισόδημα δεν θεωρείται πλέον «κάτι έξτρα». Αντιμετωπίζεται ως δίχτυ οικονομικής ασφάλειας.