Η εικόνα του «παππού που δεν ξέρει να ανοίξει το κινητό» αρχίζει να ξεθωριάζει. Και όχι, δεν είναι απλά ένα feel good αφήγημα. Είναι πραγματικότητα με νούμερα που σε κάνουν να ξανασκεφτείς τα πάντα. Και φυσικά, οι επόμενες γενιές θα είναι ήδη tech experts.

Ένα καινούργιο πρόγραμμα του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, σε συνεργασία με τον δήμο, φέρνει τα ΚΑΠΗ πιο κοντά στη σύγχρονη ψηφιακή πραγματικότητα, μετατρέποντάς τα σε χώρους όπου άτομα άνω των 65 ετών μπορούν να μάθουν να χρησιμοποιούν την τεχνολογία. Η ανταπόκριση ήταν εντυπωσιακή, αφού για μόλις 60 διαθέσιμες θέσεις κατατέθηκαν 368 αιτήσεις, ακόμη και από ανθρώπους άνω των 90 ετών, κάτι που αποτυπώνει ξεκάθαρα τη μεγάλη ανάγκη και επιθυμία των ηλικιωμένων να εξοικειωθούν με το διαδίκτυο.

Από τη Θεσσαλονίκη και τα ΚΑΠΗ μέχρι... την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ, οι άνθρωποι άνω των 65 δεν μένουν πίσω. 

Μπαίνουν online, μαθαίνουν, ψάχνουν, δοκιμάζουν. Σύμφωνα με διεθνείς έρευνες, πάνω από το 60% των ηλικιωμένων στις ανεπτυγμένες χώρες χρησιμοποιούν πλέον το διαδίκτυο σε καθημερινή βάση. Σε χώρες όπως η Δανία ή η Νότια Κορέα, το ποσοστό αγγίζει ακόμα και το 80%. Στις ΗΠΑ, περισσότεροι από 3 στους 4 άνω των 65 έχουν smartphone. Και το πιο ενδιαφέρον; Το ποσοστό αυτό αυξάνεται πιο γρήγορα από οποιαδήποτε άλλη ηλικιακή ομάδα.

Δεν μιλάμε απλά για «παρουσία». Μιλάμε για πραγματικό ενδιαφέρον. Οι ηλικιωμένοι δεν μπαίνουν online επειδή «πρέπει». Μπαίνουν γιατί βρίσκουν νόημα.

Το πρώτο πράγμα που τους τραβάει; Η επικοινωνία. Video calls με παιδιά και εγγόνια, μηνύματα στο Viber, φωτογραφίες στο Facebook. Η τεχνολογία γίνεται γέφυρα, ειδικά για όσους ζουν μόνοι ή μακριά από την οικογένεια. Δεν είναι απλά convenience. Είναι συναισθηματική ανάγκη.

Μετά έρχεται η πρακτικότητα. Ηλεκτρονικές πληρωμές, ραντεβού με γιατρούς, συνταγογράφηση, δημόσιες υπηρεσίες. Όλα αυτά που για τους νεότερους είναι δεδομένα, για έναν 75χρονο μπορούν να σημαίνουν ανεξαρτησία. Να μην χρειάζεται να περιμένει κάποιον. Να κάνει μόνος του τις δουλειές του.

Και μετά, κάτι που δεν περιμένεις τόσο έντονα: η περιέργεια. Ναι, η ίδια που έχει ένας 20χρονος. YouTube, ειδήσεις, cooking videos, ταξιδιωτικά vlog, ακόμα και online μαθήματα. Πολλοί ηλικιωμένοι μαθαίνουν ξένες γλώσσες, ιστορία ή ακόμα και πώς να χρησιμοποιούν εφαρμογές editing. Δεν το κάνουν για δουλειά. Το κάνουν για τον εαυτό τους.

Υπάρχει όμως και μια πιο «σκοτεινή» πλευρά που εξηγεί γιατί τέτοια προγράμματα, όπως αυτό στα ΚΑΠΗ, γίνονται ανάρπαστα: ο φόβος. Οι ψηφιακές απάτες αυξάνονται και οι ηλικιωμένοι είναι από τους πιο ευάλωτους στόχους. Αυτό δημιουργεί μια ανάγκη: να μάθουν για να προστατευτούν. Όχι απλά να χρησιμοποιούν την τεχνολογία, αλλά να την καταλαβαίνουν.

Εδώ ακριβώς μπαίνει το παιχνίδι της εκπαίδευσης. Όταν τους δοθεί η ευκαιρία, ανταποκρίνονται μαζικά. Το παράδειγμα με τις 368 αιτήσεις για 60 θέσεις δεν είναι εξαίρεση. Είναι η αρχή ενός κύματος που ήδη φαίνεται παγκοσμίως.