Στην αυστηρή ιεραρχία της Εδουαρδιανής εποχής, η Νοέλ, Κόμισσα του Ρόθες, και ο Τόμας Τζόουνς, ένας Ουαλός ναύτης ύψους μόλις 1,55 μ., δεν θα έπρεπε να έχουν ανταλλάξει ούτε βλέμμα.

Εκείνη ταξίδευε στην απόλυτη χλιδή της Πρώτης Θέσης, εκείνος στα ταπεινά καταλύματα του πληρώματος. Όμως, τη νύχτα της 15ης Απριλίου 1912, το παγόβουνο κατήργησε τις κοινωνικές τάξεις. Οι δυο τους βρέθηκαν στην ίδια σωσίβια λέμβο, τη «Νο 8», ξεκινώντας μια σχέση που κράτησε μισό αιώνα και αποδείχθηκε ισχυρότερη από την τραγωδία.

«Περισσότερο άνδρας από οποιονδήποτε άλλο»

Όταν ο Τιτανικός άρχισε να βυθίζεται, ο Τζόουνς ανέλαβε τη διακυβέρνηση της λέμβου, η οποία ξεκίνησε μισογεμάτη με μόλις 27 άτομα. Ενώ το χάος επικρατούσε, η Κόμισσα Νοέλ δεν κατέρρευσε. Προσφέρθηκε να πάρει το πηδάλιο, καθώς γνώριζε από βάρκες, και άρχισε να κωπηλατεί με μανία δίπλα στους ναύτες. Ο Τζόουνς, εντυπωσιασμένος από το θάρρος της, δήλωσε αργότερα πως η Κόμισσα ήταν «περισσότερο άνδρας από οποιονδήποτε άλλο στο σκάφος».

Για ώρες, μέσα στο απόλυτο σκοτάδι και με τις κραυγές των ναυαγών να στοιχειώνουν τη σιωπή, οι δυο τους έγιναν ένα «δίδυμο» επιβίωσης. Για να μην τρελαθούν από τη φρίκη, η Νοέλ άρχισε να τραγουδά, παροτρύνοντας και τους υπόλοιπους να την ακολουθήσουν, ενώ ταυτόχρονα παρηγορούσε τις γυναίκες που είχαν αφήσει τους συζύγους τους στο πλοίο που βυθιζόταν.

Το μυστικό κουτί και η αλληλογραφία 44 ετών

Η διάσωση από το πλοίο Carpathia δεν ήταν το τέλος, αλλά η αρχή. Μετά τον θάνατο της Νοέλ το 1956, η οικογένειά της ανακάλυψε ένα κρυφό κουτί που αποκάλυψε το μέγεθος αυτού του δεσμού. Μέσα υπήρχαν επιστολές που αντάλλασσαν ο ναύτης και η Κόμισσα επί 44 ολόκληρα χρόνια.

Κάθε Χριστούγεννα, ο Τόμας και η Νοέλ αντάλλασσαν κάρτες και δώρα. Εκείνη του έστελνε τακτικά χρήματα, αναγνωρίζοντας την ευγένεια της ψυχής του, ενώ εκείνος της έστειλε το ξύλινο νούμερο «8» από τη σωσίβια λέμβο τους, ένα κειμήλιο ζωής. Η Νοέλ, με τη σειρά της, του χάρισε ένα ασημένιο ρολόι με χαραγμένη την ημερομηνία της καταστροφής.

Στοιχειωμένοι από τη σιωπή

Παρά τη βαθιά τους φιλία, και οι δύο παρέμειναν στοιχειωμένοι. Η Νοέλ δεν μπόρεσε ποτέ να ξεχάσει τη μελωδία του "Barcarolle", το τελευταίο κομμάτι που άκουσε από την ορχήστρα του Τιτανικού πριν βγει στο κατάστρωμα. Η απόφασή τους να μην επιστρέψουν με τη λέμβο για να μαζέψουν περισσότερους ναυαγούς, φοβούμενοι την ανατροπή, ήταν ένα βάρος που μοιράζονταν στις επιστολές τους μέχρι το τέλος.

Ο Τόμας Τζόουνς διάβαζε τις επιστολές της Κόμισσας στην κόρη του, αν και οι φίλοι του στο λιμάνι δεν πίστεψαν ποτέ ότι ένας απλός ναύτης είχε για «φύλακα άγγελο» μια γυναίκα της υψηλής αριστοκρατίας. Χρειάστηκε να περάσουν δεκαετίες για να αποδειχθεί ότι στον υγρό τάφο του Ατλαντικού, αυτό που επέζησε δεν ήταν μόνο ο φόβος, αλλά μια σπάνια, ανθρώπινη πίστη που ξεπέρασε τα σαλόνια και τα αξιώματα.

Πηγή Φωτογραφιών: wikipedia.org