Τον Φεβρουάριο του 1797, οι κάτοικοι της Ουαλίας είδαν τέσσερα γαλλικά πολεμικά πλοία να πλησιάζουν τις ακτές τους. Δεν επρόκειτο όμως για την αφρόκρεμα του γαλλικού στρατού.

Η «Μαύρη Λεγεώνα», υπό την ηγεσία του Αμερικανού τυχοδιώκτη William Tate, αποτελούνταν από 1.400 ρακένδυτους κατάδικους, λιποτάκτες και αμετανόητους εγκληματίες που ο Ναπολέων ήθελε να ξεφορτωθεί. Το σχέδιο ήταν απλό: να αποβιβαστούν, να κάψουν το Μπρίστολ και να προκαλέσουν εξέγερση των φτωχών κατά του βρετανικού στέμματος.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, είχε άλλα σχέδια. Μόλις οι Γάλλοι πάτησαν το πόδι τους στην ακτή Carreg Wastad, αντί για επαναστάτες, βρήκαν... ένα ναυάγιο. Λίγες μέρες νωρίτερα, ένα πλοίο με πορτογαλικό κρασί είχε ξεβραστεί στα βράχια και οι ντόπιοι είχαν κρύψει τα βαρέλια στα σπίτια τους. Οι πεινασμένοι και εξαθλιωμένοι Γάλλοι στρατιώτες, αντί να στήσουν χαρακώματα, άρχισαν να λεηλατούν τα σπίτια, ανακάλυψαν το κρασί και μέσα σε λίγες ώρες ολόκληρο το «εκστρατευτικό σώμα» ήταν σε κατάσταση απόλυτης μέθης.

Η Jemima Nicholas και η στρατιά των... χαλιών

Ενώ οι εισβολείς κυνηγούσαν κότες και μεθούσαν, οι Ουαλοί χωρικοί αποφάσισαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Εδώ εμφανίζεται η θρυλική Jemima Nicholas, μια 47χρονη γυναίκα που εργαζόταν ως υποδηματοποιός.

Οπλισμένη μόνο με μια τσουγκράνα, η Jemima βγήκε στους αγρούς και, με τρομερή αυτοπεποίθηση, κατάφερε να συλλάβει μόνη της 12 μεθυσμένους Γάλλους στρατιώτες, οδηγώντας τους στην εκκλησία του χωριού ως αιχμαλώτους. Ήταν η πρώτη ένδειξη ότι η εισβολή είχε μετατραπεί σε κωμωδία.

Το τελειωτικό χτύπημα, όμως, ήρθε από μια οπτική απάτη. Οι Ουαλές γυναίκες της περιοχής φορούσαν την παραδοσιακή τους ενδυμασία: μακριά κόκκινα παλτό και ψηλά μαύρα καπέλα.

Από απόσταση, μέσα στην ομίχλη και το μεθύσι τους, οι Γάλλοι νόμιζαν ότι έβλεπαν χιλιάδες Βρετανούς στρατιώτες της βασιλικής φρουράς (τους περίφημους Redcoats) να τους περικυκλώνουν. Στην πραγματικότητα, ήταν απλώς οι γυναίκες του χωριού που είχαν βγει στους λόφους για να δουν τι συμβαίνει.

Μια ταπεινωτική παράδοση

Τρομοκρατημένος από την «υπεροπλία» των Βρετανών και με το στρατό του να παραπαίει από το αλκοόλ, ο William Tate ζήτησε ανακωχή. Η παράδοση υπογράφηκε στο πανδοχείο "Royal Oak" του Φίσγκαρντ.

Οι 1.400 Γάλλοι στρατιώτες παρέδωσαν τα όπλα τους σε μια μικρή ομάδα τοπικής εθνοφυλακής, συνειδητοποιώντας πολύ αργά ότι είχαν ηττηθεί από μια χούφτα αγρότες, μερικά βαρέλια κρασί και μια γυναίκα με τσουγκράνα.

Σήμερα, λοιπόν, μάθαμε ότι η τελευταία εισβολή στη Βρετανία δεν κρίθηκε στα κανόνια, αλλά στο στομάχι.

Η Jemima Nicholas θάφτηκε ως ηρωίδα, και το Φίσγκαρντ κατέχει μέχρι σήμερα την παγκόσμια πρωτοτυπία της πιο σύντομης και «μεθυσμένης» πολεμικής σύρραξης στην ιστορία.

Ηθικό δίδαγμα: Ποτέ μην υποτιμάς έναν Ουαλό χωρικό, ειδικά αν έχεις πιει το κρασί του.