Με φόντο έναν Κολωνό που θυμίζει σύγχρονη Άγρια Δύση, η παράσταση «ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ» φέρνει στη σκηνή μια ιστορία ενηλικίωσης, επιβίωσης και εσωτερικής σύγκρουσης.

Ο Γιώργος Λουράκης υπογράφει το πρώτο του θεατρικό έργο και τη σκηνοθεσία, δημιουργώντας έναν κόσμο όπου η φαντασία γίνεται καταφύγιο απέναντι σε μια σκληρή πραγματικότητα. Μέσα από μια ειλικρινή συζήτηση, μας μιλά για την έμπνευση, τη διαδικασία και το νόημα πίσω από το έργο.

Το «ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ» είναι το πρώτο θεατρικό έργο που γράφετε και σκηνοθετείτε. Τι σας οδήγησε να κάνετε αυτό το βήμα τώρα και γιατί με αφετηρία το συγκεκριμένο σύμπαν;

Πράγματι είναι πρώτη φορά που δοκιμάζω κάτι τέτοιο. Το feedback για να περάσει από τη σκέψη και το χαρτί τελικά στην πράξη το πήρα από τους ηθοποιούς που παίζουν στο έργο. Όταν στην παράσταση που παίζαμε παρέα πέρυσι, τους μοιράστηκα την ιδέα μου και πώς το είχα όλο στο μυαλό μου, αμέσως μου είπαν ότι θα ήθελαν να παίξουν. Έτσι έκατσα και το έγραψα. Θα έλεγα ότι ήταν μια κοινή απόφαση να πορευτούμε με αυτό το σύμπαν, το οποίο χτίστηκε σταδιακά, μέσα από τη γραφή αλλά και την πρόβα.

Παυλίνα Πλουμπίδη

Το γουέστερν λειτουργεί στο έργο ως καταφύγιο για τον ήρωα. Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά η έννοια της «διαφυγής» και πώς τη μεταφέρατε σκηνικά στην Αθήνα του σήμερα;

Η διαφυγή για τον καθένα είναι να ξεφύγει από μια ρουτίνα ή από κάτι που τον βαραίνει. Για τον ήρωα καλλιεργήθηκε μέσα από τα γουέστερν, που τον βοηθούν να ισορροπεί σε έναν άγριο και παραβατικό κόσμο. Τον κρατούν πιστό σε αυτό που πραγματικά είναι και θέλει να είναι. Και στη δύσκολη στιγμή, αυτός ο κόσμος είναι εκεί για να του θυμίσει ότι μπορεί να τα καταφέρει.

Η Άγρια Δύση μεταφέρεται στον Κολωνό. Πώς συνομιλεί το περιθώριο του κλασικού γουέστερν με τη σύγχρονη αστική πραγματικότητα;

Στα γουέστερν κυριαρχούσε η λογική «παίρνω τον νόμο στα χέρια μου» και η βία. Δεν θεωρώ ότι απέχει πολύ η σημερινή κοινωνία σε κάποιες γειτονιές της Αθήνας. Οι άνθρωποι κουβαλούν βάρη και δυσκολίες, μέσα σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο βίαιος. Τα κοινά είναι τελικά περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε.

Είναι τελικά ένα έργο ενηλικίωσης;

Ίσως με έναν τρόπο, γιατί ο Κοσμάς καλείται να σταθεί στα πόδια του χωρίς βοήθεια. Για να το πετύχει, πρέπει να συναντηθεί με τον εαυτό του και να αντιμετωπίσει τους φόβους του με τον δικό του τρόπο, όχι με αυτόν που του επιβάλλει η κοινωνία.
Αναφέρετε την παιδικότητα ως πράξη αντίστασης. Πώς αποτυπώνεται αυτό;
Η παιδικότητα είναι η αγνή και σταθερή σχέση του Κοσμά με τα γουέστερν. Παρά την κριτική των άλλων, ακόμα και των πιο κοντινών του ανθρώπων, εκείνος μένει πιστός σε αυτό. Και με αυτόν τον τρόπο καλείται να αντιμετωπίσει όσα έρχονται.

Ως ηθοποιός, πώς επηρεάζει αυτό τη σκηνοθετική σας ματιά;

Η διαδικασία μοιάζει με αυτό που ζούμε ως ηθοποιοί: προτείνεις κάτι στη σκηνή και δημιουργείται μια στιγμή. Πιστεύω ότι όλοι οι ηθοποιοί είναι εν δυνάμει σκηνοθέτες. Η διαφορά είναι ότι τώρα καλείσαι να έχεις μια συνολική εικόνα, παραμένοντας όμως ανοιχτός στις προτάσεις των ηθοποιών.

Υπάρχουν αναφορές που σας επηρέασαν;

Σίγουρα πολλές. Είναι και στοιχείο του ίδιου του ήρωα, που συνδέει τα πάντα με γουέστερν ταινίες. Μελέτησα σκηνές και τίτλους, ώστε να ενσωματωθούν οργανικά στη σκηνική αφήγηση.

Ποια σκέψη θα θέλατε να πάρει μαζί του ο θεατής;

Ότι το να διατηρείς την παιδικότητά σου, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες, είναι η μεγαλύτερη μορφή αντίστασης.

Το «ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ» δεν είναι απλώς μια ιστορία για το περιθώριο — είναι μια υπενθύμιση ότι, ακόμα και μέσα σε έναν σκληρό κόσμο, η φαντασία και η παιδικότητα μπορούν να γίνουν δύναμη επιβίωσης.

Η παράσταση «ΓΟΥΕΣΤΕΡΝ» παίζεται κάθε Πέμπτη έως τις 30 Απριλίου, στις 21:00, στο Θέατρο Μικρός Κεραμεικός (Ευμολπιδών 13, Αθήνα). Αν ψάχνεις μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στη σκληρή πραγματικότητα και τη δύναμη της φαντασίας, τότε αυτό το «γουέστερν» της πόλης αξίζει να μπει στη λίστα σου.