Το ερώτημα που πλανάται πάνω από τη Μέση Ανατολή δεν είναι πλέον μόνο πολιτικό, αλλά καθαρά μαθηματικό: Πόσο αντέχει το Ισραήλ να πολεμά σε τόσα μέτωπα ταυτόχρονα;

Ενώ ο Μπενιαμίν Νετανιάχου εμφανίζεται αποφασισμένος για μια σύγκρουση διαρκείας με την Τεχεράνη, αναλυτές και στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες αρχίζουν να «ξεσκονίζουν» τα οπλικά αποθέματα και τους ισολογισμούς της χώρας.

Ο Μάρτιος του 2026 βρίσκει το Ισραήλ σε μια κατάσταση «ενθουσιώδους μιλιταρισμού», αλλά πίσω από τις ιαχές κρύβεται μια οικονομία και ένας στρατός που έχουν ήδη εξαντληθεί από τις πολυετείς επιχειρήσεις σε Γάζα, Λίβανο και Συρία.

Η Ψευδαίσθηση του «Σύντομου Πολέμου»

Παρά τις διαβεβαιώσεις του Ντόναλντ Τραμπ ότι οι ΗΠΑ μπορούν να εγγυηθούν μια μάχη με διάρκεια, το Ισραήλ αντιμετωπίζει μια μοναδική πρόκληση. Μετά τις επιθέσεις του Σαββάτου, η χώρα βρίσκεται σε γενική αεροπορική επιφυλακή, με κλειστά σχολεία και δεκάδες χιλιάδες εφέδρους να εγκαταλείπουν τις δουλειές τους. Πόλεις-κλειδιά, όπως η Χάιφα και το Τελ Αβίβ, δέχονται συνεχή πλήγματα, υπερφορτώνοντας τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης.

Ο πολιτικός οικονομολόγος Shir Hever επισημαίνει μια επικίνδυνη αλλαγή στην ψυχολογία της μάζας: «Δεν είναι πια ο πανικός του 2025. Τώρα επικρατεί μια υπερβολική αυτοπεποίθηση, με ειδικούς να συμβουλεύουν τον Νετανιάχου να κρατήσει τον πόλεμο "σύντομο", λες και το Ισραήλ είναι αυτό που αποφασίζει πότε θα πέσει η τελευταία σφαίρα».

Η Αριθμητική της Αεράμυνας: Iron Dome, David’s Sling και Arrow

Το πιο επείγον στρατιωτικό ζήτημα είναι η αντοχή της αντιπυραυλικής ομπρέλας. Το Ισραήλ βασίζεται σε τρία επίπεδα άμυνας:

• Iron Dome: Για ρουκέτες μικρού βεληνεκούς.
• David’s Sling: Για πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς και κρουζ.
• Arrow 2 & 3: Το «στρατηγικό τείχος» για την αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων στο διάστημα.

Η πρόκληση είναι η ασυμμετρία: Μόνο τις πρώτες τρεις ημέρες, το Ιράν εκτόξευσε πάνω από 200 βαλλιστικούς πυραύλους. Αν σκεφτούμε ότι στον πόλεμο των 12 ημερών το 2025 εκτοξεύτηκαν συνολικά 500, καταλαβαίνουμε ότι ο ρυθμός είναι εξοντωτικός.

Χωρίς την άμεση αναπλήρωση από τις ΗΠΑ, το Ισραήλ κινδυνεύει να ξεμείνει από αναχαιτιστικά βλήματα, κάτι που θα το ανάγκαζε να αφήσει πολιτικούς στόχους απροστάτευτους για να σώσει τις στρατιωτικές του βάσεις, αυξάνοντας δραματικά τις απώλειες αμάχων.

Η Ιρανική Απειλή: Πύραυλοι vs Εκτοξευτές

Από την άλλη πλευρά, η Τεχεράνη φαίνεται να έχει προετοιμαστεί για πόλεμο φθοράς. Με ρυθμό παραγωγής 100 βαλλιστικών πυραύλων το μήνα, το Ιράν διαθέτει ένα οπλοστάσιο που φτάνει μέχρι τη Μεσόγειο και την Ελλάδα. Ωστόσο, ο αναλυτής Hamze Attar θέτει το κρίσιμο ερώτημα: «Έχουν τους εκτοξευτές; Είναι σαν να έχεις χιλιάδες σφαίρες αλλά ελάχιστα τουφέκια». Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ στοχεύουν ακριβώς εκεί, γνωρίζοντας ότι αν καταστρέψουν τους εκτοξευτές, το ιρανικό απόθεμα πυραύλων θα γίνει άχρηστο βάρος.

Οικονομική Αιμορραγία και Κοινωνική Στρατιωτικοποίηση

Πέρα από τα όπλα, υπάρχει το κόστος της επιβίωσης. Η οικονομία του Ισραήλ υποφέρει από μια κρίση χρέους, ενέργειας και μεταφορών. Το 2024, ο πόλεμος κόστισε 31 δισεκατομμύρια δολάρια, οδηγώντας στην υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας από όλους τους μεγάλους οίκους. Η παρατεταμένη επιστράτευση εφέδρων στερεί από την αγορά το πιο παραγωγικό της δυναμικό, δημιουργώντας μια μαύρη τρύπα στον προϋπολογισμό.

Όπως τονίζει ο Daniel Bar-Tal από το Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, οι κοινωνικές επιπτώσεις θα είναι μόνιμες: «Δημιουργούμε μια κοινωνία που στρατιωτικοποιείται όλο και περισσότερο, μια γενιά που μαθαίνει ότι η επιβίωση απαιτεί πάντα έναν εχθρό». Παρόλα αυτά, όσο η αμερικανική τεχνολογία επιτρέπει στο Ισραήλ να σκοτώνει από απόσταση χωρίς να ρισκάρει ζωές στρατιωτών, η οικονομική κρίση δύσκολα θα αποτελέσει το φρένο στην επιθετικότητα του Νετανιάχου.