Ο Αλόις Αλτσχάιμερ ήταν ένας πολύ σημαντικός επιστήμονας που μέσω της έρευνας του κατάφερε να ανακαλύψει μια ασθένεια των γηρατειών που πήρε και το όνομά του. Τη νόσο του Αλτσχάιμερ.

Ωστόσο στις αρχές του 2οου αιώνα, όσο έκανε την έρευνα του και παρουσίαζδε τα αποτελέσματά του, μάλλον η ιατρική κοινότητα δεν ενδιαφερόταν και πολύ γι' αυτά. Και υπάρχει μια ιστορία που το αποδεικνύει όλο αυτό.

Το 1901, ο Αλτσχάιμερ παρατηρούσε μια ασθενή στο άσυλο της Φρανκφούρτης, ονόματι Auguste Deter. Η 51χρονη ασθενής είχε περίεργα συμπτώματα συμπεριφοράς, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας βραχυπρόθεσμης μνήμης. Κι έτσι έγινε η εμμονή του τα επόμενα χρόνια. Η Auguste Deter ήταν θύμα της πολιτικής της εποχής στην ψυχιατρική κοινότητα. Η Deter έκανε πολλά αιτήματα για να μετακομίσει ο σύζυγός της σε μια λιγότερο ακριβή εγκατάσταση. Η Auguste Deter, τελικά παρέμεινε στο άσυλο της Φρανκφούρτης, όπου ο Αλτσχάιμερ είχε κάνει συμφωνία να λάβει τα αρχεία και τον εγκέφαλό της μετά το θάνατό της, πληρώνοντας ως αντάλλαγμα το υπόλοιπο της διαμονής της.

Στις 8 Απριλίου 1906, η Auguste Deter πέθανε και ο Αλτσχάιμερ έφερε τα ιατρικά αρχεία και τον εγκέφαλό της στο Μόναχο όπου εργαζόταν στο εργαστήριο του Kraepelin. Μαζι με δύο Ιταλούς γιατρούς, χρησιμοποίησε τη νέα χρώση Bielschowsky για να αναγνωρίσει αμυλοειδείς πλάκες και νευροϊνιδικούς κόμπους. Αυτές οι ανωμαλίες του εγκεφάλου έγιναν αναγνωριστικά αυτού που σήμερα είναι γνωστό ως νόσος του Αλτσχάιμερ.

Στις 3 Νοεμβρίου 1906, ο Αλτσχάιμερ συζήτησε τα ευρήματά του σχετικά με την παθολογία του εγκεφάλου και τα συμπτώματα της άνοιας δημόσια, στη συνάντηση Tübingen των Νοτιοδυτικών Γερμανών Ψυχιάτρων. Οι παρευρισκόμενοι σε αυτή τη διάλεξη έδειχναν να μην ενδιαφέρονται όμως για το τι είχε να πει. Ο ομιλητής που ακολούθησε τον Αλτσχάιμερ επρόκειτο να μιλήσει για το θέμα του «καταναγκαστικού αυνανισμού», τον οποίο το ακροατήριο 88 ατόμων περίμενε τόσο ανυπόμονα, ώστε άφησαν τον Αλτσχάιμερ χωρίς ερωτήσεις ή σχόλια σχετικά με την ανακάλυψή του για την παθολογία μιας περίεργης περίπτωσης πρώιμης άνοιας.

Μετά την παρουσίασή του, ο Αλτσχάιμερ δημοσίευσε μια σύντομη εργασία που συνόψιζε την παρουσίασή του. Το 1907 έγραψε μια μεγαλύτερη εργασία που περιγράφει λεπτομερώς την ασθένεια και τα ευρήματά του. Έγινε γνωστή ως νόσος του Αλτσχάιμερ το 1910, όταν ο Kraepelin την ονόμασε έτσι στο κεφάλαιο για την «Προσελικτική και Γεροντική Άνοια» στην 8η έκδοση του Εγχειριδίου της Ψυχιατρικής. Μέχρι το 1911, η περιγραφή του για την ασθένεια χρησιμοποιήθηκε από Ευρωπαίους γιατρούς για τη διάγνωση ασθενών στις ΗΠΑ.

Πρόσθετες περιγραφές περιπτώσεων από τον Αλτσχάιμερ και τους συναδέλφους του συνεχίστηκαν τα επόμενα χρόνια, συμπεριλαμβανομένων ασθενών μεγαλύτερης ηλικίας από την πρώιμη άνοια της Auguste Deter.