Η γήρανση μας αλλάζει. Αλλάζει την εμφάνιση και τον τρόπο λειτουργίας του σώματός μας. Μπορεί να αλλάξει τον ρόλο μας στη δουλειά και στην οικογένειά μας. Μπορεί ακόμη και να αλλάξει ριζικά την αυτοεκτίμησή μας.
Οι αλλαγές που βιώνει ένας άνθρωπος μετά την ηλικία των 50 είναι τεράστιες, ο εαυτός του αλλάζει και δεν έχει τρόπο να πιάσει το τιμόνι. Όμως οι άνθρωποι δεν είμαστε μόνοι, και δεν χρειάζεται να είμαστε και να προσπαθούμε να τα ξεπερνάμε όλα μόνοι μας. Ευτυχώς υπάρχει η ψυχοθεραπεία που μας βοηθά να κατανοούμε και να συγχωρούμε τον εαυτό μας για τις αλλαγές που επιτελεί.
Όσο τα χρόνια περνούν τόσο πιο εύκολο μας είναι να αποδεχτούμε πως η σωματική υγεία και η ψυχική ευεξία συνδέονται, ενώ παράλληλα το στίγμα γύρω από την ψυχοθεραπεία μειώνεται. Σύμφωνα με έρευνα μπορεί μέχρι πρότινος να πιστεύαμε ότι η θεραπεία βοηθά κυρίως τους νεότερους ενήλικες, αλλά τελικά είναι το ίδιο αποτελεσματική και για τους ηλικιωμένους συνανθρώπους μας.
Η ψυχοθεραπεία θα μας κάνει να αντιμετωπίσουμε τον φόβο της αλλαγής κατάματα
Οι ορμόνες του οργανισμού μας αλλάζουν καθώς μεγαλώνουμε. Συγκεκριμένα τα οιστρογόνα, η τεστοστερόνη και άλλες ορμόνες εξασθενούν, επηρεάζοντας ένα μεγάλο κομμάτι της καθημερινότητάς μας, από τις συνήθειες ύπνου μας έως τον μυϊκούς μας πόνους και τη σeξουαλική μας ζωή.
Και αυτές είναι μόνο οι σωματικές αλλαγές.
Οι ανθρώπινες σχέσεις μπορεί επίσης να υποστούν μεγάλες αλλαγές. Σύμφωνα με έρευνα το ένα τέταρτο των ατόμων ηλικίας 45-64 ετών φροντίζουν ένα μεγαλύτερο συγγενή.
Παράλληλα, μεταξύ των ενηλίκων άνω των 50 ετών, τα ποσοστά διαζυγίων έχουν διπλασιαστεί τις τελευταίες δεκαετίες. Ωστόσο οι γυναίκες πιο δύσκολα θα ξαναφτιάξουν την ζωή τους μετά από ένα «γκρίζο διαζύγιο», (ένα διαζύγιο μεταξύ συζύγων άνω των 50 ετών).
Η θεραπεύτρια Jill Meehan, LCSW που βοηθά άτομα και οικογένειες να ανταπεξέλθουν σε αυτές τις αλλαγές, υποστηρίζει ότι η ψυχοθεραπεία βοηθά ουσιαστικά ανεξαιρέτου ηλικίας.
«Η αντίσταση στην αλλαγή δεν έχει να κάνει με την ηλικία», επισημαίνει η Meehan. «Είναι θέμα επιθυμίας. Ναι, η αλλαγή είναι δύσκολη, αλλά ο καθένας μπορεί να προσαρμοστεί εάν το θέλει πραγματικά και αν είναι αφοσιωμένος στη διαδικασία».
Σε μια μεταβατική περίοδο η συνεργασία με έναν ψυχοθεραπευτή μπορεί να βοηθήσει στα εξής:
- Να συντονιστούμε σε αυτό που θέλουμε και χρειαζόμαστε
- Να διευκρινίσουμε τις επιλογές σας
- Να μάθουμε να εμπιστευόμαστε τη δική σας κρίση, ακόμη και σε άγνωστο έδαφος
Στη μέση ηλικία στη μετέπειτα ζωή, σημαντικές μεταβάσεις, όπως η συνταξιοδότηση, μπορεί να αποσταθεροποιήσουν την αίσθηση του ποιοι είμαστε. Οι ερευνητές έχουν βρει, για παράδειγμα, ότι οι αθλητές συχνά νιώθουν κατάθλιψη και σύγχυση μετά την απόσυρσή τους από ανταγωνιστικά αθλήματα.
Όταν δεν κάνουμε πλέον κάτι – ή δεν είμαστε κάτι – που κάποτε ήταν το επίκεντρο της ζωής μας, μπορεί να ανοίξει ένα κενό. Τα αισθήματα αποπροσανατολισμού δεν είναι ασυνήθιστα.
«Μερικοί άνθρωποι χάνουν την αίσθηση, νιώθουν ότι δεν είναι χρήσιμοι», σημειώνει η Meehan. Ακόμη και όταν η απώλεια της ταυτότητας είναι μέρος μιας φυσικής διαδικασίας, όπως η εμμηνόπαυση, η ζωή μεταξύ των ταυτοτήτων το παρελθόντος και του μέλλοντος μπορεί να είναι άβολη.
Η θεραπεία μπορεί να μας δώσει μια αίσθηση κατεύθυνσης και να μας κάνει να επαναπροσδιορίσουμε τον «νέο» μας ευατό.
«Αυτό που βλέπω, δουλεύοντας με γυναίκες, είναι ότι το επίκεντρο της ζωής τους ήταν συχνά η φροντίδα των άλλων», λέει. «Όταν αυτό αλλάξει, οι άνθρωποι μπορούν να αρχίσουν να ρωτούν: «Τι θέλω για το υπόλοιπο της ζωής μου;» Ένας θεραπευτής μπορεί να μας δώσει την άδεια να επαναξιολογήσετε τη ζωή μας και να ξεκαθαρίσουμε τις επιλογές μας».
