Δύο είναι οι βασικότερες πηγές εσόδων για την οικονομία της Σαντορίνης εδώ και αιώνες: η παραγωγή κρασιού και φάβας.

Μάλιστα, η «Φάβα Σαντορίνης» αποτελεί «Προϊόν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης», ενώ η ιστορία της μετρά παρελθόν περισσότερων από 3.500 χρόνων.

Πολλοί είναι οι παραγωγοί αυτού του οσπρίου (κουκιά), που παραμένουν πιστοί στον παραδοσιακό τρόπο αλωνίσματος του.

Μιας λοιπόν που ήταν μια τροφή σε αφθονία στο συγκεκριμένο νησί, ήταν πολύ συχνή στην κατανάλωση της από τους ντόπιους. Οι γυναίκες που μαγείρευαν τη φάβα με το ελαιόλαδο όμως, είχαν πρόβλημα, διότι σχεδόν συνέχεια η φάβα το ρουφούσε.

Οι σύζυγοι τους, γνωρίζοντας ότι τα αποθέματα ελαιόλαδου στον τόπο τους ήταν περιορισμένα, αγχώνονταν μήπως οι γυναίκες τους το ξοδέψουν όλο με αυτόν τον τρόπο.

Όταν λοιπόν ερχόταν η ώρα της μαγειρικής και το μενού περιλάμβανε το γνωστό πιάτο, οι άντρες συμβούλευαν τις νοικοκυρές να μη ρίχνουν πολύ λάδι, αφού κάποιο λάκκο θα έχει φάβα και θα το ρουφήξει όλο.

Φαίνεται όμως ότι αυτή η φράση έμελλε να χαραχτεί στην ιστορία και να τραβήξει το δικό της δρόμο, αφού μέχρι και σήμερα χρησιμοποιείται όταν κάποιος θέλει να πει ότι υπάρχει κάτι που κρύβεται πίσω από μια κατάσταση ή γεγονός.