Η Αθήνα του 1905 πνιγόταν από τη σκόνη το καλοκαίρι, και τη λάσπη το χειμώνα.

Ο τότε δήμαρχος Σπύρος Μερκούρης δρομολογεί ένα μεγάλο έργο για εκείνη την εποχή. Την ασφαλτόστρωση της πρωτεύουσας, που άρχισε να γίνεται πολυπληθής.

Το έργο καθυστέρησε όμως, γιατί συνάντησε αντιδράσεις από τους αμαξάδες της εποχής. Ο λόγος; Γλιστρούσαν τα κάρα τους στην άσφαλτο και κινδύνευαν τα άλογά τους. Σας θυμίζει κάτι στην σύγχρονη Ελλάδα; Εκτός όμως από τους αμαξάδες, σε αντιδράσεις προχώρησαν και οι χαμάληδες, η δουλειά των οποίων ήταν, να κουβαλούν στους ώμους τους, τις πλούσιες κυρίες, για να μη λερώνονται τα φορέματά τους.

Οι δημοσιογράφοι της εποχής, μιλούν για καθημερινές μάχες του κράτους με τους νεαρούς χαμάληδες, που απέναντι τους είχαν και τους συζύγους, που δεν ήθελαν οποιαδήποτε επαφή των γυναικών τους με τους ταπεινούς μεροκαματιάρηδες.

Κάπως έτσι λοιπόν, η Αθήνα μπαίνει στο δρόμο του εκσυχρονισμού και αρχίζουν τα οδικά έργα. Και έτσι έχουμε το πρώτο οικονομικό σκάνδαλο επί των εργολαβιών.

Η ανάδοχος εταιρεία καθυστέρησε το έργο, πληρώθηκε παραπάνω από την συμφωνία, και παρέδωσε ένα οδικό δίκτυο πρόχειρο και με πολλά προβλήματα.

Μάλιστα ένας δαιμόνιος δημοσιογράφος της εποχής αποκάλυψε ότι ενώ έπρεπε να παραδοθεί οδόστρωμα πάχους οχτώ εκατοστών, παραδόθηκε μόλις τέσσερα εκατοστά άσφαλτος.

Οι παραδόσεις καλά κρατούν στη χώρα μας.