Γιατί δεν έχουν όλες οι χώρες τις ίδιες πρίζες;

Ετοιμάζεις βαλίτσα, παίρνεις φορτιστές και φτάνοντας στον προορισμό ανακαλύπτεις ότι στη χώρα που ήρθες η πρίζα δεν είναι ίδια με τον φορτιστή σου.

Συμβαίνει. Γιατί, όμως;

Η απάντηση βρίσκεται στην εποχή που άρχισε ο εξηλεκτρισμός. Στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, κάθε χώρα –και συχνά κάθε εταιρεία ηλεκτρισμού– κατασκεύαζε το δικό της δίκτυο. Δεν υπήρχε κάποιος διεθνής οργανισμός που να ορίζει κοινό σχήμα πρίζας, τάση ή συχνότητα.

Έτσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες υιοθέτησαν επίπεδες ακίδες και τάση περίπου 120 βολτ, ενώ οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες επέλεξαν στρογγυλές ακίδες και τάση 220 έως 240 βολτ. Η Βρετανία δημιούργησε αργότερα το χαρακτηριστικό ογκώδες φις με τις τρεις ακίδες και την ενσωματωμένη ασφάλεια, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην ασφάλεια των οικιακών εγκαταστάσεων.

Οι επιλογές αυτές εξαπλώθηκαν και μέσω των αυτοκρατοριών. Πρώην βρετανικές αποικίες διατήρησαν συχνά το βρετανικό σύστημα, ενώ άλλες χώρες επηρεάστηκαν από τη Γαλλία, τις ΗΠΑ ή διαφορετικές ευρωπαϊκές δυνάμεις.

Όταν εμφανίστηκε η ανάγκη για διεθνή τυποποίηση, εκατομμύρια σπίτια, εργοστάσια και συσκευές είχαν ήδη κατασκευαστεί. Η αντικατάστασή τους θα κόστιζε τεράστια ποσά και θα δημιουργούσε κινδύνους, γι’ αυτό κάθε περιοχή κράτησε το σύστημά της.

Σήμερα υπάρχουν περίπου 15 βασικοί τύποι πρίζας. Ένας ταξιδιωτικός αντάπτορας λύνει το πρόβλημα του σχήματος, όχι όμως απαραίτητα της τάσης. Οι περισσότεροι σύγχρονοι φορτιστές λειτουργούν στα 100–240 βολτ, αλλά συσκευές όπως πιστολάκια και ξυριστικές μηχανές μπορεί να χρειάζονται και μετατροπέα τάσης.