Η ιστορία του Τζέιμς Μπέντφορντ μοιάζει βγαλμένη από σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως, είναι απολύτως πραγματική.

Το 1967, λίγο πριν πεθάνει από καρκίνο του πνεύμονα, πήρε μια απόφαση που ακόμα και σήμερα προκαλεί δέος. Να «παγώσει» το σώμα του με την ελπίδα ότι κάποια μέρα η επιστήμη θα μπορέσει να τον επαναφέρει στη ζωή.

Ο Μπέντφορντ δεν ήταν τυχαίος. Καθηγητής, με ενδιαφέρον για την κρυογενετική, πίστευε ότι ο θάνατος δεν είναι απαραίτητα το τέλος. Έτσι, δώρισε το σώμα του σε μια επιστημονική ομάδα που είχε αναλάβει να τον διατηρήσει σε κατάσταση πλήρους αναστολής. Στόχος; Να «κερδίσει χρόνο» μέχρι η τεχνολογία να φτάσει στο σημείο να τον ξυπνήσει.

Η διαδικασία ξεκίνησε αμέσως μετά τον θάνατό του. Οι γιατροί προσπάθησαν να κρατήσουν ενεργό τον εγκέφαλό του όσο το σώμα του ψυχόταν. Του χορηγήθηκαν ουσίες για να αποτραπεί η πήξη του αίματος και να προστατευθούν τα κύτταρα. Στη συνέχεια, τοποθετήθηκε σε πάγο και πολύ γρήγορα μεταφέρθηκε σε περιβάλλον με εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες. Τελικά, κατέληξε σε δεξαμενή υγρού αζώτου στους -196 βαθμούς Κελσίου.

Εκεί παραμένει μέχρι σήμερα.

Χρόνια αργότερα, το 1991, το σώμα του βγήκε προσωρινά από την κατάψυξη για έλεγχο. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι σε γενικές γραμμές είχε διατηρηθεί. Όχι όμως τέλεια. Υπήρχαν αλλοιώσεις. Σημάδια που θύμιζαν ότι, όσο κι αν η τεχνολογία προσπαθεί να «παγώσει» τον χρόνο, η φθορά δεν εξαφανίζεται τόσο εύκολα.

Μετά τις εξετάσεις, ο Μπέντφορντ επέστρεψε στη θέση του. Σε μια εγκατάσταση στην Αριζόνα, μέσα σε έναν κυλινδρικό θάλαμο, περιμένει. Όχι ζωντανός. Όχι ακριβώς νεκρός, με τον τρόπο που τον αντιλαμβανόμαστε.

Το μεγάλο ερώτημα παραμένει. Μπορεί ποτέ να επιστρέψει; Μέχρι σήμερα, η απάντηση είναι όχι. Δεν υπάρχει τρόπος επαναφοράς ενός ανθρώπου από τέτοια κατάσταση. Η κρυογενετική παραμένει περισσότερο μια υπόσχεση παρά μια πραγματικότητα. Ο κόσμος που άφησε πίσω του έχει χαθεί. Οι άνθρωποί του δεν υπάρχουν πια.