Το δικαίωμα στην άμβλωση στην Ελλάδα δεν χαρίστηκε. Κατακτήθηκε. Μέσα από αγώνες, κοινωνικές συγκρούσεις, φόβο, απώλειες και την ανάγκη χιλιάδων γυναικών να πάψουν να ρισκάρουν τη ζωή τους στην παρανομία.

Η Μαρία Καρυστιανού, σε συνέντευξή της στο OPEN, δήλωσε ότι σέβεται το δικαίωμα της γυναίκας στην επιλογή, υπογράμμισε όμως και την «ηθική διάσταση» που αφορά το έμβρυο. Ανέφερε πως, ως γιατρός, αισθάνεται την ευθύνη να λαμβάνει υπόψη και τη ζωή που έχει δημιουργηθεί, σημειώνοντας ότι από τους τρεις μήνες, όταν αρχίζει να χτυπά η καρδιά, θεωρεί πως υπάρχει ζωή. Διευκρίνισε ότι η αναφορά της στη δημόσια διαβούλευση δεν αφορά μόνο τις αμβλώσεις, αλλά γενικότερα ζητήματα που επηρεάζουν τη λειτουργία της κοινωνίας.

Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω.

Η Ελλάδα ανήκει στις χώρες που σήμερα αναγνωρίζουν νομικά την τεχνητή διακοπή της εγκυμοσύνης. Όμως αυτό δεν ήταν πάντα αυτονόητο. Το 1978 έγινε το πρώτο, δειλό βήμα, όταν με τον Ν. 821/1978 επιτράπηκε η άμβλωση μόνο σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις: μέχρι τη 12η εβδομάδα αν υπήρχε κίνδυνος για την ψυχική υγεία της εγκύου, και μέχρι τη 20ή εβδομάδα σε περιπτώσεις σοβαρών ανωμαλιών του εμβρύου. Ήταν μια μερική αναγνώριση. Όχι ελευθερία.

Η πραγματική τομή ήρθε το 1986. Με τον νόμο 1609/1986, που δημοσιεύτηκε στις 3 Ιουλίου εκείνης της χρονιάς, οι γυναίκες στην Ελλάδα απέκτησαν το δικαίωμα να τερματίζουν νόμιμα μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Για πρώτη φορά το κράτος αναγνώρισε στην πράξη την αυτοδιάθεση του σώματος.

Μέχρι τότε, όλα κινούνταν στο σκοτάδι. Παράνομες επεμβάσεις. Κίνδυνοι για την υγεία. Σιωπή. Φόβος. Γυναίκες που πλήρωναν με τη ζωή τους την έλλειψη θεσμικής προστασίας. Το 1986 γράφτηκε ιστορία γιατί έβαλε τέλος σε αυτή την υποκρισία.

Σήμερα συζητάμε για την άμβλωση. Αύριο για τι; 

Σήμερα, το ισχύον νομικό πλαίσιο αποτυπώνεται στο άρθρο 304 του Ποινικού Κώδικα. Η άμβλωση χωρίς τη συναίνεση της εγκύου τιμωρείται αυστηρά, έως και με κάθειρξη 10 ετών. Όταν γίνεται με συναίνεση, εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ποινικά, εκτός αν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που αίρουν τον άδικο χαρακτήρα της πράξης.

Αυτές οι περιπτώσεις είναι σαφείς:

μέχρι τη 12η εβδομάδα κύησης, χωρίς άλλη προϋπόθεση

μέχρι τη 19η εβδομάδα, αν η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού, αιμομιξίας ή κακοποίησης

μέχρι τη 24η εβδομάδα, αν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις παθολογικού νεογνού

οποιαδήποτε στιγμή, όταν υπάρχει άμεσος και αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή ή τη σοβαρή σωματική ή ψυχική υγεία της εγκύου

Ελευθεροτυπία/ πηγή Star.gr

πηγή Star.gr

Γι’ αυτό και όταν ακούμε ότι ένα θεμελιώδες δικαίωμα –όπως η άμβλωση– τίθεται σε «δημόσια διαβούλευση», γεννιέται εύλογα ανησυχία. Γιατί κάποια πράγματα δεν είναι γνώμες. Είναι δικαιώματα. Και τα δικαιώματα δεν μπαίνουν σε ψηφοφορία.

Οταν ένα δικαίωμα τίθεται σε «δημόσια διαβούλευση», παύει να είναι δικαίωμα και γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Και αυτό είναι επικίνδυνο. Γιατί σήμερα συζητάμε για την άμβλωση. Αύριο για τι; Για το διαζύγιο; Για την αντισύλληψη; Για το ποιος «αξίζει» να αποφασίζει για τη ζωή του;