Η Αναστασία Ντραγκομίροβα δεν είναι απλώς μια ανερχόμενη δύναμη του ελληνικού στίβου. Είναι ένα κορίτσι που κουβαλάει μέσα της πολλές ζωές: αθλήτρια, φοιτήτρια, καλλιτέχνιδα, γυναίκα με άποψη και στυλ.

Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη, με ρίζες από τη Βουλγαρία και βάση τη Νέα Καλλικράτεια, κινείται ανάμεσα σε στάδια, αίθουσες διδασκαλίας και καμβάδες. Ρίχνει σφαίρα, πηδάει, παλεύει με το έπταθλο, σπάει ρεκόρ, αλλά την ίδια στιγμή ζωγραφίζει, ακούει μουσική, φοράει το μακιγιάζ της σαν δήλωση και αφήνει τα τατουάζ της να μιλούν. Εχει ήδη γράψει τη δική της ιστορία στον στίβο – και όλα δείχνουν πως αυτό είναι μόνο η αρχή.

Τον Μάρτιο του 2024 στη Λειρία ανέβηκε στο τρίτο σκαλί του βάθρου στη σφαιροβολία, κατακτώντας το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο Ρίψεων. Λίγους μήνες μετά, το καλοκαίρι στην Πάτρα, έγραψε ιστορία: σημείωσε πανελλήνιο ρεκόρ Κ23 στο έπταθλο με 6.039 βαθμούς, περνώντας επιτέλους το φράγμα των 6.000 που αποτελούσε προσωπικό της στόχο. Εκείνη τη στιγμή επιβεβαίωσε πως ανήκει ήδη στην ελίτ των Ελληνίδων αθλητριών του αγωνίσματός της. Και δεν ήταν η πρώτη φορά. Στο παρελθόν είχε καταρρίψει και τα πανελλήνια ρεκόρ Κ18 στη σφαίρα με 17,35 μ. και στο σύνθετο με 5.892 βαθμούς.

Από μικρή ήταν ήσυχη, κλειστό παιδί, πολύ μέσα στις προπονήσεις και στη ζωγραφική. Ζωγράφιζε στο θρανίο, ζωγράφιζε ό,τι έβρισκε, γύριζε σπίτι με τα χέρια βαμμένα. Η δημιουργικότητα ήταν πάντα το καταφύγιό της.

Η προπόνηση για εκείνη δεν είναι “πάω μια ωρίτσα και βλέπουμε”. Είναι ολόκληρη μέρα. Λέει ότι κάνει δύο ώρες το πρωί και τρεις το απόγευμα, κάθε μέρα, και πολλές φορές είναι στο γήπεδο “όλη μέρα, όλη νύχτα”. Αν κάτι δεν της βγει, πάνω στα νεύρα της γυρνάει πίσω να ξανακάνει προπόνηση. Κι όλα αυτά, χωρίς την πολυτέλεια να δουλέψει παράλληλα, γιατί απλά δεν υπάρχει χρόνος — και γιατί όταν κυνηγάς στόχο Ολυμπιακού μεταλλίου, «δεν έχει γύρω-γύρω άλλα».

Το πιο σκληρό κομμάτι όμως είναι οι συνθήκες. Μιλάει καθαρά για προπόνηση “από το τίποτα”: χωρίς γήπεδο στο χωριό, με start σε χώρους πάρκινγκ, σε εγκαταλειμμένα 5x5 και κάτι... άκυρα τσιμέντα.

Έμαθε να κάνει μήκος πάνω σε τσιμέντο, να προπονείται με “λινα παπούτσια” και να βάζει spikes μόνο στον αγώνα. Περιγράφει πόσο εύκολα μπορούσες να χτυπήσεις, πόσο επικίνδυνα ήταν όλα, και πόσο “δημιουργικός” έπρεπε να γίνει ο προπονητής της για να φτιάξει συνθήκες προπόνησης από το μηδέν — ακόμα και βάζοντας πράγματα από την τσέπη του.

Αυτή η πραγματικότητα, μαζί με το οικονομικό, είναι που την πεισμώνει: έχει βρεθεί να μην ξέρει αν “την επόμενη μέρα” θα έχει χρήματα να συνεχίσει, γιατί έχει πληρώσει ξενοδοχεία, βενζίνες, τα πάντα μόνη της.

Οι γονείς της και η οικογένειά της είναι μια ιστορία που την έχει σημαδέψει και την έχει σκληρύνει. Μιλάει για το “πάνε-έλα” ανάμεσα σε μαμά και μπαμπά μετά τον χωρισμό, και για την ανάγκη που ένιωθε παιδί να τους “ισορροπεί”.

Ο πατέρας της έφυγε από την Ελλάδα στη Βουλγαρία για να φτιάξει το σπίτι και, όπως λέει, δεν γύρισε ποτέ.

Όταν τον έψαξε την Πρωτοχρονιά του 2024, έμαθε ότι έχει πεθάνει — κι εκεί κουμπώνει το τατουάζ που έχει για εκείνον, με στοιχεία που “λένε” τις πλευρές του όπως τις θυμάται.

Για τη μητέρα της λέει ότι είναι γιατρός, ογκολόγος-παθολόγος, και ότι τέτοιες δουλειές σε απομακρύνουν: κουράζουν, σε τραβάνε, σε κάνουν να “χάνεσαι”. Κι όμως, η ίδια δείχνει πως έχει επιλέξει να το δει χωρίς μιζέρια: να το αποδεχτεί, να κρατήσει το χρήσιμο, και να ζητήσει το ίδιο σεβασμό για τη δική της επιλογή να κυνηγήσει το δικό της όνειρο.

Και μετά έρχεται η “πινελιά” της: make up και tattoo όχι σαν εικόνα, αλλά σαν μηχανισμός επιβίωσης. Λέει πως δεν είναι κοπέλα για “ένα απλό eyeliner” — “δεν είμαι εγώ”, θέλει να βάζει παντού την υπογραφή της, ειδικά πάνω της.

Περιγράφει πώς πριν από αγώνα βάφτηκε για να της φύγει το άγχος: παλέτες, δεύτερη παλέτα, ένα eyeliner, κι άλλο eyeliner, στην αρχή ένα μωβ, μετά μπλε, μετά στρασάκι, μετά μεγαλύτερο, πιο έντονο, μέχρι που κατέληξαν σε τεράστια σχέδια. Το make up γίνεται εκτόνωση, όπως και η ζωγραφική που τη λέει ξεκάθαρα “ψυχοθεραπεία”: μιλάει με τον ψυχολόγο της και ταυτόχρονα ζωγραφίζει, και τα χρώματα δείχνουν τη φάση της.

Τα τατουάζ, πάλι, τα ήθελε “από μικρή”, και δεν το κρύβει ότι θα γεμίσει το σώμα της με αυτά. Κι όσο κι αν δέχεται σχόλια για τατουάζ, ντύσιμο, οτιδήποτε, λέει ότι οι haters δεν την ακουμπάνε, γιατί είναι εξωτερικοί παράγοντες. Εκεί που είναι πραγματικά ευαίσθητη, είναι στον δικό της κύκλο. Εκεί πονάει. Και γι’ αυτό παλεύει να μένει “μόνη” στο στόχο της, για να μην την τραβήξει τίποτα πίσω.