Η Μπέσσυ Αργυράκη είναι μια από τις πιο αγαπητές και διαχρονικές φωνές της ελληνικής ποπ σκηνής.

 Ξεκίνησε τη δεκαετία του ’70 και γρήγορα καθιερώθηκε με τη χαρακτηριστική της χροιά και την εκρηκτική σκηνική της παρουσία. Με συμμετοχές σε φεστιβάλ, διεθνείς διακρίσεις και αμέτρητες επιτυχίες όπως τα «Μάθημα Σολφέζ» και «Σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ», έβαλε τη δική της σφραγίδα στην ελληνική μουσική. Η καλλιτεχνική της πορεία ξεχωρίζει για τη συνέπεια, την αυθεντικότητα και το πάθος με το οποίο αντιμετωπίζει κάθε της εμφάνιση.

Παρά τα χρόνια που έχουν περάσει, η Μπέσσυ Αργυράκη παραμένει ενεργή, γεμάτη ενέργεια και φρεσκάδα, αποδεικνύοντας πως η αγάπη για τη μουσική δεν έχει ηλικία. Συνεχίζει να εμφανίζεται σε μουσικές σκηνές, τηλεοπτικές εκπομπές και συναυλίες, ενώ διατηρεί μια αμεσότητα και θετικότητα που τη φέρνουν πάντα κοντά στο κοινό. Με το χαμόγελο, το χιούμορ και τη ζωντάνια της, η Μπέσσυ είναι κάτι παραπάνω από μια τραγουδίστρια — είναι σύμβολο αισιοδοξίας και καλής ενέργειας.

Με την ίδια αμεσότητα και χιούμορ που τη χαρακτηρίζουν, η Μπέσσυ Αργυράκη απαντά στα διλήμματα με κέφι και νοσταλγία. Ανάμεσα στη Eurovision του ’77 και τα νυχτερινά μαγαζιά της δεκαετίας του ’80, θυμάται με συγκίνηση τις ένδοξες στιγμές της καριέρας της, αλλά και την ατμόσφαιρα μιας εποχής που η διασκέδαση είχε ψυχή. Όσο για το πώς θα ήθελε να τη θυμούνται, βάζει το ταλέντο και την αλέγκρα προσωπικότητά της στο ίδιο ζύγι — γιατί και τα δύο είναι αναπόσπαστα κομμάτια της.

Με το γνωστό μπρίο της, δηλώνει πως προτιμά να ανεχτεί έναν «φάλτσο» παρά έναν αγενή άνθρωπο, ενώ δεν διστάζει να απαντήσει παιχνιδιάρικα στα πιο ανάλαφρα διλήμματα: σουβλάκια με τον Λάκη Τζορντανέλι, shopping με τον Γαβαλά, αλλά και μια μικρή περιέργεια για το πώς θα ήταν ένα ντουέτο με σημερινό trapper. Ονειρεύεται μια συνεργασία με συμφωνική ορχήστρα, θα περνούσε τέλεια με τον Καπουτζίδη σε τηλεοπτικό show και γελάει με το δίλημμα “δίαιτα ή αφωνία”, γιατί και τα δύο, όπως λέει, είναι μαρτύρια για μια καλλιτέχνιδα που αγαπά τη ζωή — και το φαγητό!