Το 1963, μια αδιανόητη τραγωδία χτύπησε την Ευρυτανία, σβήνοντας από το χάρτη ένα χωριόο που έμοιαζε με σκηνικό καρτ-ποστ. Το Μικρό Χωριό, ένας πανέμορφος οικισμός στο Καρπενήσι, θάφτηκε κάτω από τις τόνους της λάσπης και των βράχων, σε ένα από τα χειρότερα φαινόμενα κατολίσθησης που έχει καταγραφεί στην Ελλάδα.

Μικρό σε έκταση, αλλά με μεγάλη ψυχή, το Μικρό Χωριό είχε καταφέρει να γίνει ένας δημοφιλής χειμερινός προορισμός. Οι κάτοικοι με μεράκι και δουλειά το είχαν μετατρέψει σε μία γραφική «Μικρή Ελβετία» στην καρδιά της Ευρυτανίας.

Όμως, η φύση είχε διαφορετικά σχέδια. Τον Ιανουάριο του 1963, μία ακραία κακοκαιρία χτυπά το χωριό. Έντονοι άνεμοι, καταρρακτώδεις βροχές και χαλάζι σφυροκοπούν την περιοχή. Οι κάτοικοι ήταν συνηθισμένοι σε δύσκολες καιρικές συνθήκες, αλλά αυτή τη φορά, κάτι δεν πήγαινε καλά.

Όταν η γη έχασε τη σταθερότητα της

Άκουσαν πρώτα έναν υπόκωφο θόρυβο. Και ξαφνικά, ένα εκκωφαντικό μπουμ σύγκληρε ολόκληρη την κοιλάδα. Από τη διάρκεια του εκκλησιασμού, το βουνό «ξεκολλάει» και αρχίζει να καταρρέει. Άνθρωποι που κοιτούσαν έξω πάγωσαν στη θέαση. Τονους λάσπης και βράχων, 250.000 τόνοι γης, κατρακυλούν και σκεπάζουν τα πάντα.

Μέσα σε λίγα λεπτά, το Μικρό Χωριό δεν υπήρχε πια. Η γη ανοίγει στα δυο, καταπίνοντας σπίτια και ανθρώπους. Έντεκα κάτοικοι και δύο παιδιά χάνονται νεκροί. Όμως, η τραγωδία θα μπορούσε να ήταν ακόμα μεγαλύτερη.

Ο δάσκαλος του χωριού βρισκόταν με τους μαθητές του και αντιλήφθηκε έγκαιρα τι συμβαίνει. Με γρήγορα αντανακλαστικά, κατάφερε να τους απομακρύνει από τον κίριο κίμα της κατολίσθησης, αποφεύγοντας μια αδιανόητη απώλεια. Όπως και η εκκλησία, που ήταν κτισμένη σε υψηλότερο σημείο, προστάτεψε πολλούς από τους κάτοικους που βρίσκονταν ήδη μέσα.

Όταν ξεκαθάρισε το τοπίο, η εικόνα ήταν αποκαρδιωτική. Το παλιό χωριό ήταν θαμμένο και ακατοίκητο. Οι επιζώντες δεν είχαν πια σπίτι, αλλά η κυβέρνηση και οι τοπικές αρχές μερίμνησαν. Παραχωρήθηκαν εκτάσεις γης κοντά στο παλιό χωριό και έτσι γεννήθηκε το Νέο Μικρό Χωριό.

Σήμερα, το Μικρό Χωριό συνεχίζει να έχει τη δική του ζωή. Μπορεί να μην έχει τα παλιά του δρομάκια, αλλά η αντοχή και η δύναμη των κατοίκων του κρατούν ζωντανή τη μνήμη του χωριού που η φύση θέλησε να σβήσει, αλλά οι άνθρωποι δεν άφησαν να ξεχαστεί.