Για μεγάλο μέρος της ιστορίας της Αμερικής, η δουλεία ήταν «πανταχού παρούσα, από την οικονομία στην εξωτερική πολιτική, από τον άμβωνα στις αίθουσες του Κογκρέσου, από τη δυτική επέκταση στο εκπαιδευτικό σύστημα», γράφει η Lonnie Bunch, διευθύντρια του Αφροαμερικανικού Μουσείου Ιστορίας και Πολιτισμού.
Ίσως γι' αυτό, τον Αύγουστο του 1865, ένας πρώην δουλοκτήτης ονόματι συνταγματάρχης P.H. Anderson ζήτησε από τον Jourdon Anderson, έναν ελεύθερο άνθρωπο και πρώην σκλάβο, να επιστρέψει στη φάρμα του στο Τενεσί. Η επιστολή του δουλοκτήτη έχει χαθεί στο πέρασμα του χρόνου, γράφει ο Josh Stones για το Open Culture, αλλά η απάντηση του Jourdon δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα του Σινσινάτι και επιβιώνει μέχρι σήμερα.
Με βάση τη σαρδόνια επιστολή του, είναι ξεκάθαρο τι πίστευε ο Jourdon για τον Συνταγματάρχη. «Κύριε: Έλαβα το γράμμα σας και χάρηκα που διαπίστωσα ότι δεν είχατε ξεχάσει τον Jourdon», γράφει. Αλλά, προσθέτει, «Έχω αισθανθεί συχνά άβολα για σας». Ο Jourdon, ο οποίος εξηγεί ότι αφέθηκε ελεύθερος από τον «Στρατάρχη του Τμήματος του Νάσβιλ» το 1864, δεν χρειαζόταν να σκεφτεί την προσφορά.
Περιγράφει τη ζωή του στο Ντέιτον του Οχάιο:
«Εδώ τα πάω καλά. Παίρνω είκοσι πέντε δολάρια το μήνα, με τρόφιμα και ρούχα. Έχω ένα άνετο σπίτι για τη Μάντι, την οποία οι άνθρωποι την αποκαλούν κυρία Άντερσον, και τα παιδιά, η Μίλι, η Τζέιν και η Γκράντι, πηγαίνουν στο σχολείο και μαθαίνουν γράμματα. Ο δάσκαλος λέει ότι η Γκράντι έχει κεφάλι για ιεροκήρυκα. Πηγαίνουν στο Κυριακάτικο σχολείο και η Μάντι και εγώ πηγαίνουμε τακτικά στην εκκλησία. Μας φέρονται ευγενικά».
@wikipedia.org
Στην επιστολή, ο Jourdon ζητά από τον συνταγματάρχη να του πει πόσο «καλή ευκαιρία» είναι αυτό που του προτείνει και πόσο θα πληρώνεται. Ζητά επίσης τους μισθούς που οφείλονται σε αυτόν και την οικογένειά του: 32 χρόνια για τον εαυτό του και 20 χρόνια για τη γυναίκα του. Το σύνολο ανήλθε στα 11.680 δολάρια, συν τους τόκους. Το πονηρό χιούμορ της απάντησης του Jourdon δεν ήταν σπάνιο πράγμα, αναφέρουν οι Allen G. Breed και Hillel Italie. «Οι σκλάβοι έπρεπε να προσέχουν ως προς το τι έλεγαν γιατί θα τιμωρούνταν αν τους πιάσουν να κριτικάρουν ή να προσβάλλουν την άρχουσα τάξη. Έτσι ανέπτυξαν εξελιγμένες μορφές έμμεσης αναφοράς και άλλες μορφές κάλυψης», λέει η Glenda Carpio, καθηγήτρια Αφρικανικών και Αφροαμερικανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.
Ενώ ορισμένοι κριτικοί αμφισβήτησαν την αυθεντικότητα της επιστολής, η έρευνα αποκαλύπτει ότι ο Jourdon ήταν πραγματικό πρόσωπο. Ο Jason Kottke γράφει ότι μια απογραφή του 1900 απαριθμεί έναν "Jordan Anderson" που ζούσε στο Οχάιο με τη σύζυγό του και τα τρία από τα 11 παιδιά τους. Σύμφωνα με έναν επικήδειο της Dayton Daily Journal που ανακάλυψε επίσης ο Kottke, ο Jourdon πέθανε το 1905 σε ηλικία 79 ετών.
«Πιστεύουμε ότι ο καλός Δημιουργός μας άνοιξε τα μάτια για τα λάθη που έχετε κάνει εσείς και οι πατέρες σας σε μένα και στους πατέρες μου, κάνοντας μας να κοπιάζουμε για εσάς για γενιές χωρίς ανταπόδοση», γράφει ο Jourdon.
