Ακόμη και οι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τίποτα για τις ιδιαιτερότητες του έργου του Άλμπερτ Αϊνστάιν στη θεωρητική φυσική τουλάχιστον ξέρουν ότι, "Αυτός ο τύπος ήταν αρκετά έξυπνος, σωστά;" Ναι, πράγματι.

Ο Αϊνστάιν δεν ήταν μόνο διανοούμενος, αλλά και ένα άτομο με σοφία, ταπεινότητα και ευαισθησία. Σε μια επιστολή του το 1940 είπε, "Δεν συμμερίζομαι το σταυροφορικό πνεύμα του επαγγελματία άθεου. Προτιμώ μια στάση ταπεινότητας που αντιστοιχεί στην αδυναμία της διανοητικής μας κατανόησης της φύσης και της ύπαρξής μας". Με άλλα λόγια, ο Αϊνστάιν είχε γνώσεις όχι μόνο για τη σφαίρα του φυσικού και μαθηματικού, αλλά και για την ανθρώπινη καρδιά. Γι' αυτό δικαίως φοβόταν για το μέλλον του είδους μας.

Ένα χρόνο πριν γράψει τα παραπάνω λόγια, είχε προτρέψει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Φράνκλιν Ντ. Ρούσβελτ να επισπεύσει τις εργασίες για την ατομική βόμβα. Ο Αϊνστάιν αργότερα περιέγραψε αυτή την κίνηση ως «ένα μεγάλο λάθος του». Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, συνέστησε προσοχή, λέγοντας στην ομιλία του για το Νόμπελ του το 1945, «Ο πόλεμος κερδίζεται, αλλά η ειρήνη όχι». Και ενώ ο ίδιος ο Αϊνστάιν δεν συμμετείχε στο Manhattan Project υπό τον J. Robert Oppenheimer που ανέπτυξε την ατομική βόμβα, η επιστημονική κοινότητα της εποχής ήταν πολύ συνυφασμένη. Ο Αϊνστάιν ένιωθε κάποιο μέτρο προσωπικής ευθύνης να προειδοποιήσει την ανθρωπότητα για την επικείμενη εξάλειψή της, υπό την προϋπόθεση ότι δεν επιδιώκει εξαιρετική προσοχή όσον αφορά τη χρήση πυρηνικών όπλων. Συγκεκριμένα, ο Αϊνστάιν πίστευε ότι η βόμβα H, ισχυρότερος δυνατός τύπος ατομικής βόμβας, σήμαινε την καταστροφή της Γης.

Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με τα μέσα και τα έξω των πυρηνικών όπλων, υπάρχουν στην πραγματικότητα πολλοί τύποι. Η ατομική βόμβα ήταν η αρχική βόμβα που σχεδιάστηκε και έπεσε το 1945 κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στις ιαπωνικές πόλεις της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι. Μια ατομική βόμβα διασπά τα άτομα χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό πλουτωνίου ή ουρανίου με συμβατικά εκρηκτικά, μια διαδικασία που αναφέρεται ως πυρηνική σχάση. Ο Albert Einstein, ωστόσο, ανησυχούσε περισσότερο για τις βόμβες υδρογόνου (H-bomβs), τις θερμοπυρηνικές συσκευές που συνδυάζουν την πυρηνική σχάση με τη σύντηξη. Διαχωρίζονται και στη συνέχεια ανασυνδυάζουν τα άτομα για να μεγεθύνουν τις εκρηκτικές τους αποδόσεις και ξεπερνούν κατά πολύ τη δύναμη των ατομικών βομβών.

Οι φόβοι του Αϊνστάιν ήταν θεμελιωμένοι, καθώς το πιο ισχυρό πυρηνικό όπλο που κατασκευάστηκε ποτέ ήταν πράγματι μια βόμβα υδρογόνου που έπεσε το 1961. Ονομάστηκε Tsar Bomβa και κατασκευάστηκε από τη Σοβιετική Ένωση, με την εξωφρενική εκρηκτική ισχύ της ήταν 1.570 φορές πιο ισχυρή από τις βόμβες της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι μαζί . Οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ήδη ρίξει την πρώτη βόμβα υδρογόνου στον κόσμο το 1952, αφού ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν στρατολόγησε μερικούς από τους επιστήμονες από το Manhattan Project για να ξεκινήσουν την ανάπτυξη της βόμβας το 1950.

Αυτό συνέβη πέντε χρόνια μετά την προαναφερθείσα προειδοποίηση του Αϊνστάιν το 1945 για την ανάπτυξη περαιτέρω πυρηνικών όπλων. Αλλά όπως τόσα πολλά σοφά λόγια, η προειδοποίησή του δεν εισακούστηκε. Μπροστά στους φρέσκους, μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο φόβους και την εξίσου φρέσκια ανάμνηση της αιματοχυσίας, οι υπερδυνάμεις του κόσμου προχώρησαν μπροστά δημιουργώντας ένα όπλο που μίκρυνε την ατομική βόμβα σε μέγεθος και καταστροφική δύναμη.

Δέκα χρόνια αφότου ο Άλμπερτ Αϊνστάιν κέρδισε το Νόμπελ του το 1945, ένωσε τις δυνάμεις του με έναν από τους πιο εξέχοντες φιλοσόφους και στοχαστές του 20ου αιώνα, τον Μπέρτραντ Ράσελ, για να προειδοποιήσει για τους κινδύνους των βομβών υδρογόνου. Το Μανιφέστο των Ράσελ-Αϊνστάιν, το οποίο διαβάζεται ολόκληρο στο Pugwash, υπογράφηκε από πολλούς άλλους κορυφαίους φυσικούς και μαθηματικούς και παραδόθηκε στο Λονδίνο το 1955.

Η τελευταία παράγραφος του μανιφέστου λειτουργεί ως τέλεια περίληψη: «Δεδομένου ότι σε οποιονδήποτε μελλοντικό παγκόσμιο πόλεμο θα χρησιμοποιηθούν σίγουρα πυρηνικά όπλα και ότι τέτοια όπλα απειλούν τη συνέχιση της ύπαρξης της ανθρωπότητας, προτρέπουμε τις κυβερνήσεις του κόσμου να συνειδητοποιήσουν και να αναγνωρίσουν δημόσια ότι ο σκοπός τους δεν μπορεί να προωθηθεί από έναν παγκόσμιο πόλεμο, και τους προτρέπουμε, κατά συνέπεια, να βρουν ειρηνικά μέσα για τη διευθέτηση όλων των υποθέσεων μεταξύ τους». Η απλή επιλογή, όπως έγραψαν ο Αϊνστάιν και ο Ράσελ, ήταν μεταξύ «συνεχούς προόδου στην ευτυχία, τη γνώση και τη σοφία».

Συγκεκριμένα, ο Αϊνστάιν και η παρέα του επεσήμαναν τη δύναμη της βόμβας H πάνω από όλα τα άλλα, ως αρκετά ισχυρή ώστε «ενδεχομένως να βάλει τέλος στην ανθρώπινη φυλή. Ο σχετικά μικρός αριθμός ανθρώπων που πέθαναν από την αρχική έκρηξη όπλων υδρογόνου θα ωχριούσε σε σύγκριση με τους πολύ μεγαλύτερους αριθμούς που πέθαναν με το "αργό βασανιστήριο της ασθένειας και της αποσύνθεσης" στη συνέχεια. Ενώ κανένα πυρηνικό όπλο δεν έχει εκτοξευτεί σε ανθρώπους από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και η απειλή του Ψυχρού Πολέμου έχει περάσει εδώ και πολύ καιρό, τα λόγια του Αϊνστάιν συνεχίζουν να ακούγονται αληθινά.