Η παράδοση της βέρας έκανε την εμφάνιση της για πρώτη φορά στην χριστιανική παράδοση το 860 μ.Χ., χωρίς όμως να έχει την μορφή που έχει σήμερα. 

Πριν από το χρυσό δαχτυλίδι, στην αρχαιότητα η βέρα είχε την μορφή διακοσμητικού στοιχείου που έδειχνα δυο χέρια να πιάνουν το ένα το άλλο ή δυο περιστέρια, ως σύμωολα της αιώνιας αφοσίωσης.

Τα χρόνια πέρασαν όμως και μαζί με τις εξελίξεις τους, άλλαξαν και αυτό το έθιμο, κάνοντας το πιο απλό. Από τον 13ο αιώνα και μετά, η βέρα ξεκίνησε να έχει τη μορφή του δαχτυλιδιού που όλοι ξέρουμε. Το πως κατέληξε όμως το ανθρώπινο γένος να τη φορά στο δεξί χέρι είναι μια άλλη ιστορία.

Στα χρόνια της Αρχαίας Ρώμης, οι σύζυγοι φορούσαν την βέρα στο τέταρτο δάχτυλο του αριστερού τους χεριού και ο λόγος ήταν διότι πίστευαν ότι από το συγκεκριμένο σημείο περνάει η φλέβα που οδηγεί στην καρδιά, η οποία είχει και το όνομα Vena Amoris (η φλέβα της καρδιάς).

Ο χριστιανισμός με τη σειρά του, άλλαξε χέρι στη βέρα, την έβαλε στο δεξί, κράτησε όμως το τέταρτο δάχτυλο. Ο λόγος που έγινε αυτό είναι γιατί σύμφωνα με την παράδοση της θρησκείας, τα πρώτα τρία δάχτυλα είναι αφιερωμένα στην Αγία Τριάδα, ενώ το τέταρτο αφιερώθηκε στο/στη σύζυγο.