Συχνά κάνω την ερώτηση στον εαυτό μου, θαυμάζεις κάποιον; Και κάθε μέρα υπάρχουν άνθρωποι της διπλανής πόρτας που αξίζει να τους θαυμάζεις, γιατί είδαν τη σκοτεινή πλευρά της ζωής και με τη στάση τους τη φώτισαν περισσότερο και από τον ήλιο.

Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν, είναι και θα είναι ο Βασίλης Δοσούλας, ένα παιδί που με το πείσμα του και τη ψυχική του δύναμη απέδειξε πως κάθε δυσκολία στη ζωή ξεπερνιέται, αν δεν την αφήσεις να σε λυγίσει.

Αύγουστος 1994, τα δελτία ειδήσεων διακόπτουν την κανονική ροή των ειδήσεων για να μεταδώσουν ένα τραγικό δυστύχημα με θύμα ένα μικρό παιδί. Ο Βασίλης μαζί με τον πατέρα του και τον θείο του ψαρεύουν στο Τόλο. Ξαφνικά ένα ιπτάμενο δελφίνι να έρχεται καταπάνω τους με ταχύτητα 32 κόμβων. Η σύγκρουση γίνεται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Οι έλικες του υδροπτέρυγου ακρωτηριάζουν τα δύο πόδια και το δεξί χέρι του 10χρονου τότε Βασίλη, το οποίο οι γιατροί κατάφεραν να «συγκολλήσουν» στο ΚΑΤ λίγες ώρες μετά.

«Θυμάμαι να έρχεται καταπάνω μας το ιπτάμενο δελφίνι και τον πατέρα μου να ωρύεται. Τα υπόλοιπα τα έχει διαγράψει η μνήμη μου. Άλλαξε δρομολόγιο το δελφίνι και πήγαινε προς τα βράχια, στην ξηρά. Δεν υπήρχε σωτηρία. Δεν είχε μειώσει κόμβους, πέρασε ανάμεσα από δύο ψαρόβαρκες και έπεσε πάνω μας. Μετά από εμάς ήταν τα βράχια. Όταν είδαμε να έρχεται καταπάνω μας το δελφίνι, πηδήξαμε στη θάλασσα. Εμένα με βρήκε με το κεφάλι μέσα στο νερό να κρατιέμαι από τη σημαδούρα. Με χτύπησε. Είναι το τελευταίο πράγμα που θυμάμαι. Όπως μου είπαν μετά, με έβαλαν σε μια βάρκα και μου έδεσαν τα κομμένα μέλη με ζώνες. Οι δύτες στη συνέχεια βούτηξαν για να βρούνε τα πόδια και το χέρι μου. Κατάφεραν να εντοπίσουν το χέρι, να είναι καλά οι άνθρωποι. Βρήκαν το ένα πόδι, αλλά ήταν σε άθλια κατάσταση. Όλα έγιναν σε μια στιγμή. Μετά με έβαλαν στην καρότσα ενός αγροτικού και με πήγαν στο νοσοκομείο. Όσον καιρό βρισκόμουν στην εντατική, δεν ήξερα τι είχε συμβεί. Δεν με άφηναν καν να πάω τουαλέτα. Όταν άλλαξα κρεβάτι και δωμάτιο, τότε κατάλαβα. Ψύχραιμος ρώτησα: «Τώρα τι θα κάνουμε;» έχει πει κατά καιρούς, ο Βασίλης Δοσούλας σε συνεντεύξεις του.

Ο Βασίλης με δύναμη που μόνος αυτός ξέρει από που βρήκε, κατάφερε και στάθηκε στα καινούργια του πόδια. Στάθηκε όρθιος εκεί που οι περισσότεροι θα λυγίζαμε. Μας έμαθε ότι το να ζεις είναι θαύμα, αλλά το πως θα ζεις είναι επιλογή.

29 χρόνια μετά το τραγικό ατύχημα ο Βασίλης έκανε μια ανάρτηση. «Γιορτάζω τη ζωή μου οποτεδήποτε μπορώ μόνος μου ή με ανθρώπους που με αγαπούν. Το ατύχημα με δίδαξε ότι η ζωή είναι μικρή και εύθραυστη για αυτό ζήσε και εκτίμησε την κάθε στιγμή της!»

Αν θες να μάθεις τι θα πει ζωή, καλύτερα πάρε παράδειγμα από αυτούς που κόντεψαν να την χάσουν.