Υπάρχουν χώρες με αυστηρούς νόμους, όμως λίγες αποφάσεις έχουν προκαλέσει τόση διεθνή συζήτηση όσο η απαγόρευση της τσίχλας στη Σιγκαπούρη. Από τις 3 Ιανουαρίου 1992, η πώληση και η εισαγωγή τσίχλας τέθηκαν εκτός νόμου, σε μια κίνηση που στόχευε στην προστασία της καθαριότητας και της δημόσιας τάξης.

Η απόφαση δεν ελήφθη τυχαία. Οι αρχές διαπίστωναν συχνά ότι χρησιμοποιημένες τσίχλες κολλούσαν σε κουμπιά ανελκυστήρων, κλειδαριές, πεζοδρόμια και κυρίως στις πόρτες και στους μηχανισμούς του μετρό. Το αποτέλεσμα ήταν αυξημένα κόστη καθαρισμού, φθορές στις υποδομές και προβλήματα στη λειτουργία των συρμών.

Έτσι, η κυβέρνηση επέλεξε δραστική λύση: να απαγορεύσει την εμπορία και τη μαζική εισαγωγή του προϊόντος. Οι παραβάτες μπορούσαν να βρεθούν αντιμέτωποι με βαριά πρόστιμα που έφταναν έως και τις 20.000 δολάρια Σιγκαπούρης, ακόμη και με ποινές φυλάκισης σε ορισμένες περιπτώσεις.

Ωστόσο, υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια που πολλοί αγνοούν. Η μάσηση τσίχλας δεν θεωρήθηκε ποτέ παράνομη. Αυτό που περιορίστηκε ήταν η πώληση, η παραγωγή και η εμπορική εισαγωγή της. Δηλαδή, κάποιος μπορούσε να μασήσει τσίχλα, αλλά δεν μπορούσε εύκολα να τη βρει στην αγορά.

Το 2004 το καθεστώς χαλάρωσε μερικώς. Επιτράπηκε η διάθεση συγκεκριμένων ειδών «θεραπευτικής» τσίχλας, όπως νικοτινούχες τσίχλες για διακοπή καπνίσματος ή οδοντιατρικά προϊόντα, τα οποία μπορούσαν να δοθούν από γιατρό ή αδειοδοτημένο φαρμακοποιό.

Μέχρι σήμερα, η υπόθεση της τσίχλας παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα του τρόπου με τον οποίο η Σιγκαπούρη επέλεξε να επιβάλει υψηλά πρότυπα καθαριότητας και κοινωνικής πειθαρχίας. Για άλλους ήταν υπερβολή. Για άλλους, ένας λόγος που η πόλη έγινε υπόδειγμα οργάνωσης και τάξης.