Η Michelle Philpots ξυπνάει κάθε πρωί και νομίζει πως είναι ακόμα 1994. Όχι επειδή λατρεύει τα Walkman, τα scrunchies ή τη Britpop. Αλλά επειδή ο εγκέφαλός της απλώς… δεν γράφει νέα αρχεία.

Για περισσότερα από 30 χρόνια, η Michelle δεν μπορεί να δημιουργήσει καινούργιες αναμνήσεις. Δύο σοβαρά τροχαία – ένα το 1985 και ένα το 1990 – της προκάλεσαν βαριά εγκεφαλική βλάβη, επιληψία και, τελικά, μια σπάνια μορφή αμνησίας. Το 1994 ήταν η χρονιά που ο εγκέφαλός της είπε «ως εδώ». Από τότε, κάθε μέρα είναι ίδια. Κυριολεκτικά.

Η ζωή της βασίζεται σε ημερολόγια, Post-it και υπενθυμίσεις. Πολλές. Πάρα πολλές. Έχασε τη δουλειά της όταν κάποια στιγμή πέρασε ολόκληρη μέρα βγάζοντας φωτοτυπίες του ίδιου εγγράφου – ξανά και ξανά – χωρίς να θυμάται ότι το είχε ήδη κάνει. Κάπου εκεί, όλοι κατάλαβαν ότι το πρόβλημα δεν ήταν απλή αφηρημάδα.

Αν σου θυμίζει κάτι όλο αυτό, δεν είναι τυχαίο. Η ιστορία της ενέπνευσε εν μέρει την ταινία 50 First Dates με τον Adam Sandler και τη Drew Barrymore. Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για χαριτωμένες κασέτες και happy end. Οι αναμνήσεις της Michelle μπορεί να χαθούν μέσα σε λίγα λεπτά. Ακόμα και στη μέση μιας συζήτησης.

Κι όμως, συνεχίζει.

Ο σύζυγός της, Ian, πρέπει καθημερινά να της αποδεικνύει ότι είναι παντρεμένοι. Με άλμπουμ φωτογραφιών. Ναι, κάθε μέρα. Εκείνη «γενικά το ξέρει», αλλά δεν θυμάται τον γάμο τους το 1997. Θυμάται όμως πώς γνωρίστηκαν. Τα παλιά μένουν. Τα καινούργια φεύγουν.

«Νιώθω σαν την ταινία Groundhog Day», έχει πει. «Ξυπνάω και όλα είναι ίδια. Κάθε μέρα είναι η ίδια κανονική μέρα». Ζει στο Spalding της Αγγλίας, δεν απομακρύνεται συχνά από την πόλη και χρειάζεται πλοήγηση ακόμα και για το σούπερ μάρκετ. Κάποιες φορές φτάνει εκεί και δεν ξέρει γιατί.

Το 2005 υποβλήθηκε σε σοβαρή εγχείρηση για να περιοριστούν οι επιληπτικές κρίσεις. Η μνήμη, όμως, δεν επέστρεψε. Και δεν πρόκειται να επιστρέψει. Το ξέρει. Το αποδέχεται. Κάποιες μέρες, όμως, το σπίτι της μοιάζει με φυλακή.

Παρόλα αυτά, βρήκε τρόπο να βοηθά άλλους ανθρώπους με αναπηρίες, κάνοντας εθελοντισμό. Γιατί ακόμα κι αν δεν μπορεί να πει «θυμάμαι τότε», μπορεί να πει «είμαι εδώ τώρα».

Και αυτό – όσο κι αν ακούγεται απλό – είναι τεράστιο.