Στην παραδοσιακή ιαπωνική κουζίνα τύπου Edo, ο ωμός σολωμός δεν είχε θέση στο sushi. Ο λόγος ήταν κυρίως υγειονομικός: ο Pacific salmon, που αλιευόταν στα νερά γύρω από την Ιαπωνία, συχνά φιλοξενούσε παράσιτα όπως το Anisakis, επικίνδυνα για τον άνθρωπο.

Έτσι, το ψάρι καταναλωνόταν μόνο αφού είχε μαγειρευτεί, καπνιστεί ή πασταριστεί, και οι ιάπωνες sushi chefs απέφευγαν να το σερβίρουν ωμό. Για δεκαετίες, ο σολωμός θεωρούνταν ακατάλληλος για sashimi ή nigiri, σε αντίθεση με άλλα ψάρια που αποτελούσαν κλασικές επιλογές.

Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει στα μέσα της δεκαετίας του 1980, όχι από την Ιαπωνία, αλλά από τη Νορβηγία. Η σκανδιναβική χώρα είχε επενδύσει δυναμικά στην ιχθυοκαλλιέργεια Atlantic salmon, ενός είδους που δεν ζει φυσικά στον Ειρηνικό και που, υπό ελεγχόμενες συνθήκες εκτροφής, μπορούσε να παραχθεί χωρίς το πρόβλημα των παρασίτων. Σύντομα, η Νορβηγία βρέθηκε με υπερπαραγωγή σολωμού και αναζητούσε νέες αγορές για να τον διαθέσει.

Έτσι γεννήθηκε το Project Japan, μια συντονισμένη εμπορική και πολιτιστική εκστρατεία με στόχο να αλλάξει την αντίληψη των Ιαπώνων για τον σολωμό. Νορβηγοί εξαγωγείς συνεργάστηκαν με ιάπωνες εμπόρους, chefs και μέσα ενημέρωσης, προβάλλοντας τον νορβηγικό σολωμό ως ασφαλή, μια φρέσκια και ιδιαίτερα γευστική επιλογή για sushi. Η στρατηγική περιλάμβανε δοκιμές σε εστιατόρια, καμπάνιες στην τηλεόραση και εκπαιδευτικές δράσεις για επαγγελματίες της γαστρονομίας.

Το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό: μέσα σε λίγα χρόνια, το nigiri με σολωμό έγινε δημοφιλής επιλογή στην Ιαπωνία, ενώ το sashimi με σολωμό κατέκτησε μια θέση δίπλα σε κλασικές γεύσεις όπως ο τόνος και η γλώσσα. Η επιτυχία του Project Japan δεν άλλαξε μόνο τις διατροφικές συνήθειες των Ιαπώνων, αλλά και τον παγκόσμιο χάρτη του sushi, καθιστώντας τον σολωμό ένα από τα πιο αγαπημένα ψάρια για ωμή κατανάλωση σε κάθε γωνιά του πλανήτη.