Λίγες εβδομάδες πριν φύγει από τη ζωή, η Marilyn Monroe έδωσε μια συνέντευξη που σήμερα διαβάζεται αλλιώς. Σαν να άφηνε πίσω της μικρά κομμάτια αλήθειας, μακριά από τα φώτα, τις φωτογραφίες και τον μύθο που την ακολουθούσε παντού.

Η τελευταία μεγάλη της συνέντευξη πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 1962 για το περιοδικό LIFE, από τον δημοσιογράφο Richard Meryman. Δημοσιεύτηκε στις 3 Αυγούστου εκείνης της χρονιάς. Δύο μέρες αργότερα, η Marilyn θα βρισκόταν νεκρή στο σπίτι της στο Los Angeles και ολόκληρος ο πλανήτης θα πάγωνε.

Μέσα στη συνέντευξη δεν υπάρχει δραματικότητα. Δεν υπάρχει σκοτάδι όπως ίσως θα περίμενε κανείς σήμερα. Αντίθετα, υπάρχει μια γυναίκα κουρασμένη από την εικόνα που είχαν χτίσει οι άλλοι γι’ αυτήν. Μια γυναίκα που ήθελε, έστω και για λίγο, να την ακούσουν πραγματικά.

«Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν με ξέρουν πραγματικά», είπε κάποια στιγμή. Και αυτή η φράση μοιάζει μέχρι σήμερα να συνοψίζει όλη τη ζωή της.

Η Monroe μίλησε ανοιχτά για τη φήμη και για το πόσο σκληρό μπορεί να γίνει το Hollywood όταν σταματά να βλέπει τον άνθρωπο πίσω από το πρόσωπο. «Όταν είσαι διάσημος, έρχεσαι αντιμέτωπος με την ανθρώπινη φύση στην πιο ωμή μορφή της», ανέφερε. Δεν ακουγόταν πικραμένη. Περισσότερο έμοιαζε απογοητευμένη.

Εκείνη την περίοδο προσπαθούσε να ξαναβρεί τον εαυτό της και να επανεκκινήσει την καριέρα της. Ήθελε ρόλους με βάθος. Ήθελε να την αντιμετωπίζουν σαν κανονική ηθοποιό και όχι σαν μια “ξανθιά φαντασίωση” για εξώφυλλα και gossip. Μάλιστα, σε ένα σημείο της συνέντευξης είπε κάτι που σήμερα μοιάζει σχεδόν σπαρακτικό: «Σε παρακαλώ, μην με κάνεις ανέκδοτο. Τελείωσε τη συνέντευξη με αυτά που πιστεύω».

Αυτή η ανάγκη να ακουστεί σοβαρά εμφανίζεται σε όλη τη συζήτηση. Η Marilyn δεν ήθελε άλλο να είναι καρικατούρα του ίδιου της του εαυτού. Ήθελε χώρο να αναπνεύσει.

Το πιο παράξενο όμως είναι πως όσοι ήταν κοντά της εκείνες τις μέρες έλεγαν ότι είχε διάθεση, χιούμορ και όνειρα για το μέλλον. Δεν έμοιαζε με άνθρωπο που ετοιμαζόταν να φύγει. Και ίσως γι’ αυτό η τελευταία της συνέντευξη συνεχίζει να συγκινεί τόσο πολύ. Γιατί πίσω από το απόλυτο sex symbol του 20ού αιώνα, κρυβόταν κάποια που ζητούσε απλώς να τη δουν όπως πραγματικά ήταν