Κατά τη διάρκεια της δεκαετούς φυλάκισής του δεν άλλαξε ούτε ο ίδιος ούτε η ιδεολογία του.
Ο Αντερς Μπρέιβικ παραδέχτηκε τα εγκλήματά του από την πρώτη στιγμή. Είχε πει δε, ότι ο σκοπός της επίθεσης ήταν να σώσει τη Νορβηγία και τη Δυτική Ευρώπη από μια Μουσουλμανική κατάληψη και ότι το Εργατικό Κόμμα έπρεπε να «πληρώσει το τίμημα» για «την απογοήτευση της Νορβηγίας και του νορβηγικού λαού».
By Johannes Grødem - Flickr: Day after Oslo bombιng
Μετά τη σύλληψή του ο Μπρέιβικ αναφέρθηκε στον εαυτό του ως «το μεγαλύτερο τέρας μετά τον Κουίσλιγκ» (ναζί Νορβηγός αξιωματικός και πολιτικός).
Από τη φυλάκισή του ο Μπρέιβικ έχει αυτοπροσδιοριστεί ως φασίστας και ναζί, που ασκεί τον Οντινισμό (η Εθνική Θρησκεία των Γερμανών και Σκανδιναβών («Ασατρού» ή «Οντινισμός»),και χρησιμοποιεί αντιτζιχαντική ρητορική για να υποστηρίξει τους εθνικιστές.
Στη δίκη οι ψυχίατροι του διέγνωσαν παρανοϊκή σχιζοφρένεια, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι είχε αναπτύξει τη διαταραχή με την πάροδο του χρόνου και ήταν ψυχωτικός τόσο όταν έκανε τις επιθέσεις όσο και κατά τη διάρκεια της παρατήρησης. Επίσης, διαγνώστηκε με κατάχρηση ουσιών που δεν παράγουν εξάρτηση. Κατά συνέπεια, οι ψυχίατροι βρήκαν ότι ο Μπρέιβικ ήταν εγκληματικά παράφρων.
Τα παιδικά του χρόνια και η κακοποίηση
Πέρασε τον πρώτο χρόνο της ζωής του στο Λονδίνο ως ότου οι γονείς του χώρισαν όταν ήταν ενός έτους. Ο πατέρας του, που αργότερα παντρεύτηκε μια διπλωμάτι, αγωνίστηκε, αλλά απέτυχε να κερδίσει την επιμέλειά του.
Όταν ο Μπρέιβικ ήταν τεσσάρων ετών, ζούσε στην οδό Φρίτζνερς στο Όσλο, κατατέθηκαν δύο αναφορές που εξέφραζαν ανησυχία για την ψυχική του υγεία, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι ο Άντερς έπρεπε να απομακρυνθεί από τη γονική μέριμνα.
Ένας ψυχολόγος σε μία από τις αναφορές σημείωσε το περίεργο χαμόγελο του αγοριού, υποδηλώνοντας ότι δεν εδραζόταν στα συναισθήματά του, αλλά μάλλον ήταν σκόπιμη απόκριση στο περιβάλλον του.
Σε μια άλλη έκθεση ψυχολόγων του κέντρου ψυχιατρικής παιδιών και νέων της Νορβηγίας (SSBU) διατυπώθηκαν ανησυχίες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο η μητέρα του τον αντιμετώπιζε: «Σεξουαλικοποιούσε» το νεαρό Μπρέιβικ, τον χτυπούσε και συχνά του έλεγε ότι θα προτιμούσε να ήταν νεκρός.
Οι ψυχίατροι είχαν συστήσει να απομακρυνθεί από τη μητέρα του και να τεθεί σε ανάδοχη φροντίδα όταν ήταν 4 ετών, καθώς εκείνη ήταν πολύ κακοποιητική. Ωστόσο η σύστασή τους δεν ακολουθήθηκε και ο Μπρέιβικ παρέμεινε υπό τη φροντίδα της.
Η εφηβεία και τα πρώτα χρόνια ως ενήλικος
Στην εφηβεία του η συμπεριφορά του περιγραφόταν ως επαναστατική. Στα πρώτα εφηβικά του χρόνια ήταν παραγωγικός καλλιτέχνης γκράφιτι, μέλος της χιπ χοπ κοινότητας του Δυτικού Όσλο.
Επαιρνε τα γκράφιτι του πολύ πιο σοβαρά από ότι οι σύντροφοί του και συνελήφθη από την αστυνομία αρκετές φορές. Οι υπηρεσίες παιδικής πρόνοιας ενημερώθηκαν μία φορά και του επιβλήθηκε πρόστιμο δύο φορές. Σύμφωνα με συνέντευξή του μιλώντας για την εφηβεία του, ο Μπρέιβικ είπε: "Θυμάμαι τους φίλους μου εκείνη την εποχή. O Jon Trygve, o Richard και o Arsalan, κάναμε τα πάντα μαζί. Στην πραγματικότητα, ήταν ο μουσουλμάνος φίλος μου που κέντρισε το ενδιαφέρον μου για τον Χριστιανισμό, το Ισλάμ και την πολιτική γενικότερα. Είχαμε αμέτρητες συζητήσεις σχετικά με τον πολιτισμό, τη γεωπολιτική κ.λπ.
Εκείνη την εποχή, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί μισούσε τη Νορβηγία και τον πολιτισμό μου τόσο πολύ. Απλώς τα περιφρονούσε και δεν μπορούσα να καταλάβω πραγματικά γιατί εκείνη τη στιγμή. Το σχολικό πρόγραμμα ήταν ένα αστείο, καθώς το μόνο που μάθαμε για το Ισλάμ ήταν ότι ήταν η θρησκεία της ειρήνης.
Ωστόσο, αυτός ήταν ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους άρχισα να εκτιμώ τη θρησκεία και τον πολιτισμό μου σε μεγαλύτερο βαθμό και γιατί ήθελα να αναζητήσω εναλλακτικές πηγές που θα μπορούσαν να εξηγήσουν περισσότερα.
Θυμάμαι κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου του Κόλπου, συνήθιζε να ζητωκραυγάζει δυνατά κάθε φορά που εκτοξευόταν ένας πύραυλος σκουντ εναντίον των Αμερικανών.
Ήμουν εντελώς ανίδεος εκείνη την εποχή και απολιτίκ, αλλά η παντελής έλλειψη σεβασμού του για τον πολιτισμό μου (και γενικά τη δυτική κουλτούρα) στην πραγματικότητα πυροδότησε το ενδιαφέρον και το πάθος μου για αυτόν.
Χάρη σε αυτόν ανέπτυξα σταδιακά ένα πάθος για τη δική μου πολιτιστική ταυτότητα. Αυτό προφανώς ήταν πολύ ενοχλητικό για εκείνον, καθώς δεν ήμουν διατεθειμένος να εξισλαμιστώ. Αντίθετα, του πρότεινα να ασπαστεί τον Χριστιανισμό και να ασπαστεί τους κανόνες και τον πολιτισμό μας".
Σύμφωνα με τη μητέρα του Μπρέιβικ αφότου πιάστηκε να ψεκάζει γκράφιτι στους τοίχους το 1995 σε ηλικία 16 ετών και του επιβλήθηκε πρόστιμο, ο πατέρας του σταμάτησε να έρχεται σε επαφή μαζί του. Σε κάποια φάση όμως άφησε πίσω του εντελώς τις παρέες του: "Η απόφασή μου να επικεντρωθώ περισσότερο στο σχολείο και την αρχή μου να μην πάρω ναρκωτικά ήταν η αρχή του τέλους για τη φιλία μου με τον Jon Trygve, τον Richard, τον Arsalan και την «αναχώρηση» μου από την κοινότητα hip-hop στο Όσλο. Μια μέρα έγινε ένα περιστατικό και η στενή μου φιλία μαζί τους τελείωσε. Επέλεξαν να συνεχίσουν τον ίδιο δρόμο χωρίς εμένα, όλο και πιο ενεργοί σε εγκληματικές και βίαιες δραστηριότητες και περισσότερο στα ναρκωτικά".
Ο Μπρέιβικ εξαιρέθηκε από την εκπλήρωση στρατιωτικής θητείας στο Νορβηγικό Στρατό και δεν έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση. Το Νορβηγικό Τμήμα Αμυντικής Ασφάλειας, που διεξάγει τη διαδικασία ελέγχου, αναφέρει ότι θεωρήθηκε "ακατάλληλος για υπηρεσία" κατά την υποχρεωτική αξιολόγηση των στρατευσίμων.
Σήμερα
Το 2016, κατά τη διάρκεια δίκης κατά του νορβηγικού κράτους για να διαμαρτυρηθεί για τις «απάνθρωπες» συνθήκες κράτησης τόλμησε να παρομοιάσει τον εαυτό του με τον Νέλσον Μαντέλα. Πριν τρεις μήνες ζήτησε την αποφυλάκισή του αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε αποδεκτό. Μπήκε στο δικαστήριο κρατώντας έναν χαρτοφύλακα όπου ήταν γραμμένη στα αγγλικά η φράση «Σταματήστε τη γενοκτονία των λευκών εθνών μας» και χαιρέτισε ναζιστικά τους τρεις δικαστές.
Οι πράξεις του Μπρέιβικ αποτέλεσαν «έμπνευση» για τον εκτελεστή της τρομοκρατικής επίθεσης κατά μουσουλμάνων της 15ης Μαρτίου του 2019 στο Κράιστσερτς, Μπρέντον Τάραντ.
