Cancel culture ονομάζουν οι Αμερικανοί την δολοφονία χαρακτήρα μέσω χαρακτήρα. Οι χρήστες των social media γίνονται δικαστές, ένορκοι και εισαγγελείς και αποφασίζουν για την «αξία» ενός προσώπου.

Ένα πρόσφατο εγχώριο παράδειγμα είναι το περιστατικό με τον Τάσο Ξιαρό. Πριν λίγες μέρες, σύσσωμοι οι χρήστες των ελληνικών social, πόσταραν συνεχώς για την λανθασμένη του συμπεριφορά απέναντι στην κοπέλα με τις ρίγες. Το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν να «ακυρωθεί» όλη η προγενέστερη ζωή του Ξιαρχό. Το ποιος ήταν μέχρι τότε και το τι είχε καταφέρει επαγγελματικά και προσωπικά δεν είχαν πλέον καμία σημασία. Το μεμονωμένο περιστατικό κυριάρχησε. Οι χρήστες αποφάνθηκαν.

Είναι το cancel culture η επιτομή της δημοκρατίας ή η έσχατη μορφή της;

Η κουλτούρα της ακύρωσης έχει φανατικούς υποστηρικτές και παθιασμένους πολέμιους. Οι μεν πιστεύουν στην δημοκρατία και θεωρούν ότι η κατάληξη είναι απόκοτο των πράξεων τόσο των χρηστών όσο και του ατόμου που «έχει ακυρωθεί». Οι δε, υποστηρίζουν ότι δεν είναι σωστό να ακυρώνεται ολόκληρη η ζωή κάποιου από ένα περιστατικό ή ακόμα και από πολλά. Θεωρούν ότι τα κεκτημένα πρέπει να παραμένουν.

Ωστόσο για να πούμε την αλήθεια το cancel culture μόνο σε ορισμένες περιπτώσεις έχει ισοπεδώσει όλη την καριέρα κάποιου, συνήθως σταματά τα μελλοντικά του βήματα. 

Και τελικά καταλήγουμε να αναρωτιόμαστε. Είναι η cancel culture ένα σημαντικό εργαλείο κοινωνικής δικαιοσύνης ή μια νέα μορφή ανελέητου εκφοβισμού του όχλου; Αν η ακύρωση κάποιου συνήθως δεν έχει πολύ μετρήσιμο αποτέλεσμα, υπάρχει; Ή μήπως η ίδια η ιδέα της ακύρωσης λειτουργεί για να αποτρέψει την δυνητικά κακή συμπεριφορά;