Η Εθνική Ολλανδίας από την δεκαετία του 1970 κιόλας άρχισε να έχει τον τίτλο του «loser». Το ολοκληρωτικό ποδόσφαιρο του Άγιαξ είχε περάσει και στην εθνική ομάδα της χώρας και ο κόσμος είχε διδαχθεί κάτι καινούργιο, κάτι που για το ποδόσφαιρο ήταν μια μεγάλη εξέλιξη. Ωστόσο οι «ιπτάμενοι Ολλανδοί» έφτασαν δυο φορές στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου και ηττήθηκαν και τις δυο, από τις οικοδέσποινες Δυτική Γερμανία και Αργεντινή.

Όλοι είχαν αρχίσει να μιμούνται το ποδόσφαιρο της αλλά η ίδια δεν είχε πάρει τα εύσημα με την κατάκτηση ενός τίτλου. Πέρασαν 14 χρόνια από τον πρώτο χαμένο τελικό στη Δυτική Γερμανία. Οι Ολλανδοί επέστρεφαν ξανά στον τόπο του εγκλήματος για να αγωνιστούν στο Euro 1988, με τους Γερμανούς να έχουν φτάσει στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1986 και να θεωρούνται το μεγάλο φαβορί. Οι Ολλανδοί όμως ήθελαν να πάρουν μια άτυπη εκδίκηση.

Τα ονόματα δεν έλειπαν για ακόμα μια φορά. Μια εξαιρετική φουρνιά παικτών, που ανάμεσα τους βρίσκονταν οι Μάρκο Φαν Μπάστεν, Φρανκ Ράικαρντ, Ρόναλντ Κούμαν και Ρούντ Γκούλιτ. Οι οιωνοί δεν έδειξαν από την αρχή να είναι μαζί τους. Στην πρεμιέρα ηττήθηκαν από την Σοβιετική Ένωση με ένα μηδέν και το επόμενο παιχνίδι με την Αγγλία ήταν «must win» αν ήθελαν να συνεχίσουν στην διοργάνωση.

@footballwhispers.com

Ο Φαν Μπάστεν αποφάσισε να πάρει το όπλο του και με χατ-τρικ οδήγησε τους Ολλανδούς στην νίκη με 3-1. Μια νίκη απέναντι στην Ιρλανδία θα της έδινε το εισιτήριο για τα ημιτελικά. Εκείνη ήρθε, αλλά πολύ δύσκολα, με τους φιλάθλους των «οράνιε» να καρδιοχτυπούν μέχρι που ο τότε επιθετικός της Αιντχόφεν Βιμ Κιφτ (που αργότερα αποκάλυψε πως έκανε χρήση κοκαΐνης για 18 χρόνια), σκόραρε στο 82ο λεπτό.

Οι Ολλανδοί προκρίθηκαν ως δεύτεροι από τον όμιλο και θα αντιμετώπιζαν στον ημιτελικό την Δυτική Γερμανία. Η ευκαιρία για εκδίκηση τους είχε δοθεί. Οι Γερμανοί προηγήθηκαν με πέναλτι στο 55ο λεπτό με σκόρερ τον Λόταρ Ματέους. Οι Ολλανδοί ισοφάρισαν με πέναλτι του Κούμαν 19 λεπτά αργότερα για να έρθει ο Φαν Μπάστεν στο 88’ για να στείλει στον τελικό την Ολλανδία και να αφήσει τους Γερμανούς με άδεια χέρια μέσα στο σπίτι τους.

Στον άλλο ημιτελικό, η Σοβιετική Ένωση κέρδισε 2-0 την Ιταλία με γκολ των μετέπειτα παικτών του Ολυμπιακού Όλεγκ Προτάσοφ και Γκενάντι Λιτόφτσενκο. Η ήττα στην πρεμιέρα από τους Σοβιετικούς ξύπνησε φαντάσματα του παρελθόντος και πολλοί πίστεψαν πως οι Ολλανδοί θα έφταναν πάλι στην πηγή χωρίς να πιούν νερό για ακόμα μια φορά.

Στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου, μπροστά σε περισσότερους από 62.000 φιλάθλους, η Εθνική Ολλανδίας έδωσε μια παράσταση που κανείς δεν μπόρεσε να ξεχάσει από τότε. Όχι μόνο γιατί ήταν καλύτερη μέσα στο γήπεδο, αλλά και γιατί μέχρι σήμερα, παραμένει ο μοναδικός τίτλος που έχουν κατακτήσει. Ο Γκούλιτ άνοιξε το σκορ στο 32ο λεπτό και στο 54ο, ήρθε αυτό το ασύλληπτης ομορφιάς και επινόησης γκολ από τον Φαν Μπάστεν για να σφραγίσει την νίκη των «οράνιε». Ήταν μια μεγάλη βραδιά για τους Ολλανδούς, η μεγαλύτερη στην ιστορία τους μέχρι σήμερα.

Κι αυτό γιατί παρά την νίκη τους σε εκείνο το ματς, οι Ολλανδοί συνεχίζουν να έχουν τον τίτλο του «loser». Έχασαν για Τρίτη φορά σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2010, ενώ στα Euro που ακολούθησαν έχασαν τρεις φορές στον ημιτελικό το 1992, το 2000 και το 2004. Εκείνη όμως η ημέρα και εκείνη η φουρνιά παικτών που έλαμψαν για μια δεκαετία στα γήπεδα της Ευρώπης, θα μείνει αξέχαστη σε όλους όσους την υποστηρίζουν μέσα κι έξω από την Oλλανδία.