Η θέση της γυναίκας στην Άγρια Δύση ήταν πολύ συγκεκριμένη. Αυτά που βλέπουμε κατά καιρούς στα άκρως ενδιαφέροντα Ουέστερν, δεν απέχουν πολύ από την πραγματικότητα. Οι γυναίκες κατά κύριο λόγο φρόντιζαν το σπίτι, τα παιδιά και το νοικοκυριό, βοηθώντας ενίοτε και στις αγροτικές εργασίες. Βέβαια, υπήρχαν και οι πόpνες ή οι γυναίκες που διασκέδαζαν τους άντρες με χορό και τραγούδι, κάτι σαν τα καμπαρέ του Παρισίου.

Λίγες γυναίκες θα πρέπει να ξεχώρισαν σε μια κοινωνία που οι νόμοι επιβάλλονταν πολλές φορές με το ντουφέκι και οι άντρες, νόμιμοι ή παράνομοι, είχαν ξεκάθαρα το πάνω χέρι σε όλα τα καθημερινά αλισβερίσια. Μέσα σε αυτή λοιπόν την ανδροκρατούμενη και άγρια κοινωνία, με τους ληστές, τους χαρτοπαίκτες, τους καουμπόηδες και τους Ινδιάνους (άγριους ή μη), ξεπρόβαλλε ο θρύλος μιας γυναίκας, που ξεπέρασε τους νόμους της Δύσης, ντυνόταν, έπινε και πυροβολούσε «σαν άντρας» και ενίοτε τους έριχνε και κανένα περντάκι.

Η γυναίκα αυτή είναι η θρυλική Καλάμιτι Τζέιν, με το πραγματικό της όνομα να είναι Μάρθα Τζειν Κάναρι Μπερκ. Ο φήμη της προηγείται και οι περισσότεροι θα την ξέρετε από τις περιπέτειες του «γαλλικού» καουμπόη Λούκυ Λουκ, που διαβάζαμε στα νιάτα μας και συνεχίζουμε να διαβάζουμε μέχρι σήμερα. Κάποιοι ίσως έχετε δει και την ταινία του David Butler που στα ελληνικά είχε κυκλοφορήσει με τίτλο «Η γυναίκα με το μαστίγιο». Αν νομίζατε μέχρι τώρα πως ήταν αποκύημα της φαντασίας κάποιου συγγραφέα, τότε κάνατε μεγάλο λάθος...

Η Καλάμιτι Τζέιν γεννήθηκε στο Μιζούρι το 1852. Οι γονείς της ήταν φτωχοί και έπρεπε καθημερινά να παλέψουν, όχι πάντα νόμιμα, για να θρέψουν τους ίδιους και τα παιδιά τους. Όταν η Μάρθα Τζέιν έγινε 11 ετών, η οικογένεια μετακόμισε στην Μοντάνα, ακολουθώντας τον πυρετό του χρυσού. Όμως η μητέρα της πέθανε από πνευμονία στην διαδρομή και λίγο αργότερα πέθανε και ο πατέρας της. Αναγκάστηκε λοιπόν να φροντίσει τον εαυτό της από 12 χρονών.

Παρόλο το νεαρό της ηλικίας της, η μικρή Μάρθα Τζέιν ήταν πολύ ψηλή και μυώδης. Φτωχή και αγράμματη, προσπάθησε να επιζήσει με κάθε τρόπο, κάνοντας διάφορες δουλειές, υιοθετώντας ταυτόχρονα τα χαρακτηριστικά ενός άντρα. Μπορεί λοιπόν όσο μεγάλωνε για αρκετές νύχτες να πούλησε το κορμί της, αφού ήταν το πιο εύκολο εισόδημα τότε, αλλά έμαθε να ιππεύει και να πυροβολεί καλύτερα και από «επαγγελματίες» παρανόμους.

Όταν έγινε 23 ετών, ταξίδεψε στην Νότια Ντακότα, στην θρυλική πόλη του Deadwood, η οποία έγινε και επιτυχημένη σειρά από την αμερικανική τηλεόραση. Εκεί γνώρισε τον Άγριο Μπίλι Χίκοκ, έναν άντρα ο οποίος σημάδεψε την ζωή της, αν και δεν ξέρουμε πώς ακριβώς. Ο θρύλος λέει πως οι δυο τους είχαν εpωτική σχέση, ενώ η Καλάμιτι Τζέιν, που είχε αποκτήσει πια το παρατσούκλι της, στην αυτοβιογραφία της αναφέρει πως είχαν παντρευτεί και πως την χώρισε για να παντρευτεί μιαν άλλη. Κανείς δεν ξέρει τι από αυτά έγινε στην πραγματικότητα, αν και το σίγουρο είναι πως οι δυο θρύλοι συναντήθηκαν.

Η Καλάμιτι έμπλεκε σε καυγάδες, έριχνε μπουνιές σε άντρες, μασούσε ταμπάκο, έπαιζε χαρτιά και κέρδιζε σε στοιχήματα σκοποβολής. Φορούσε παντελόνια και η καθημερινή περιβολή της, παρέπεμπε περισσότερο σε άντρα παρά σε γυναίκα. Ήταν μια γυναίκα που τελικά επέβαλλε τον εαυτό της σε μια δύσκολη κοινωνία. Μια γυναίκα που δεν φοβήθηκε ποτέ, που έγινε πολλές φορές ηρωίδα αλλά και που παρέμεινε γυναίκα.

Έκανε μια κόρη, άγνωστο με ποιόν (ο πιο πιθανός είναι ένας άντρας που λεγόταν Μπέρκ) και έγινε για λίγο αγρότισσα και νοικοκυρά. Δεν την κέρδισε όμως αυτή η ζωή.

Ο μύθος με την πραγματικότητα πολλές φορές μπλέκονται σε ιστορίες ανθρώπων. Το ίδιο έγινε και με την Καλάμιτι Τζέιν. Υπάρχουν ιστορίες που δείχνουν όμως ότι ήταν ατρόμητη και μπορούσε να τα βάλει με οποιονδήποτε. Μια ιστορία λοιπόν αναφέρει πως έπιασε ολομόναχη τον Τζακ Μακόλ, τον δολοφόνο του Άγριου Μπιλ Χίκοκ. Μια άλλη πάλι λέει, πως έσωσε τους έξι επιβάτες και τον τραυματισμένο οδηγό μιας άμαξας, αποδρώντας από τον καταυλισμό τον Τσεγιέν.

Το 1895, η φήμη της έγινε ακόμα μεγαλύτερη, όταν έγινε μέρος του show του Μπάφαλο Μπιλ, πυροβολώντας στόχους ιππεύοντας άγρια άλογα. Τα λεφτά δεν ήταν σταθερά. Η Καλάμιτι Τζέιν με κάποιον τρόπο έγραψε μια αυτοβιογραφία, την οποία πουλούσε στους θεατές. Μεθούσε και καυγάδιζε σχεδόν καθημερινά. Ο αλκοολισμός, οι στερήσεις και η άγρια ζωή της, επιδείνωσαν την υγεία της και πέθανε στις 1 Αυγούστου του 1903, στα 51 της χρόνια.

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρουμε πόσα από αυτά που της χρεώνουν τα έκανε όντως ή είναι υπερβολές που ξεσηκώθηκαν από την αυτοβιογραφία της. Αλλά δεν μας νοιάζει. «Όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά» λέει ο θυμόσοφος λαός και η Καλάμιτι ήταν σίγουρα μια ξεχωριστή γυναίκα, μια γυναίκα που ξέφυγε από τον ρόλο που της επέβαλλαν οι κανόνες της Άγριας Δύσης, έφτιαξε τους δικούς της νόμους και έμεινε πιστή σε αυτούς μέχρι τον θάνατό της. Τι παραπάνω δηλαδή πρέπει να κάνει κάποιος για να γίνει θρύλος και η ζωή του να μνημονεύεται μέχρι και σήμερα;