Μάλλον οι Άγγλοι το παίρνουν πολύ σοβαρά το θέμα ποτού. Όμως δεν ήταν μόνο αυτός ο λόγος για τον οποίο εκτραχύνθηκαν τα πράγματα στην παρακάτω ιστορία. Παλαιότερα, όταν τα πρώτα πανεπιστήμια ιδρύθηκαν στην αγγλική επαρχία, οι κάτοικοι έρχονταν συχνά σε «κονταρομαχίες» με τους φοιτητές και το αντίστροφο, χωρίς κανέναν προφανή λόγο.

Κάτι τέτοιο έγινε και στην Οξφόρδη στις 10 Φεβρουαρίου του 1355. Μόνο που η αφορμή ήταν φυσικά το ποτό. Δυο φοιτητές, εκμεταλλευόμενοι την αργία της Αγίας Σχολαστικής (St Scholastica Day riot), βρήκαν την ευκαιρία να τα πιούν σε μια παμπ. Αφού ήπιαν κάποια ποτήρια, που δεν μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι ήταν μπύρα ή κρασί, διαμαρτυρήθηκαν στον ιδιοκτήτη της παμπ, πως τα ποτά δεν ήταν και πολύ σόι. Και ξέρετε πως είναι η Άγγλοι στις παμπ. Λύνουν το ζωνάρι τους για καυγά. 650 χρόνια πριν η διαφορά δεν ήταν μεγάλη. Κουβέντα στην κουβέντα, οι φοιτητές ήρθαν στα χέρια με τον ιδιοκτήτη της παμπ.

Οι κάτοικοι ειδοποιήσαν τον δήμαρχο, John De Beresford, οποίος απαίτησε από τον πρύτανη του πανεπιστημίου της Οξφόρδης να συλλάβει τους δυο φοιτητές. Εκείνος του του απάντησε πως δεν μπορούσε να το κάνει αυτό λόγω της ασυλίας που παρείχε το Πανεπιστήμιο. Οι δυο φοιτητές, Walter Spryngeheuse και Roger de Chesterfield, όμως το έμαθαν και έκαναν να κάνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα αφού προπηλάκισαν και το δήμαρχο. Συγχρόνως, περίπου 200 φοιτητές έσπευσαν για βοήθεια, βάζοντάς τα με τους ντόπιους.

Ο βασιλιάς Εδουάρδος Γ’ έτυχε να βρίσκεται σε κοντινή περιοχή. Ο δήμαρχος ζήτησε ακρόαση. Ο πρύτανης ζήτησε εσπευσμένα από τους μαθητές να σταματήσουν και να ηρεμήσουν. Όμως κάποιοι δεν τον άκουσαν. Και προχώρησαν σε λεηλασίες στην πόλη. Οι κάτοικοι ήθελαν να απαντήσουν. Και απάντησαν. Βίαια...

Επιτέθηκαν με τόξα(!) εναντίον των φοιτητών και έκαψαν σπίτια καθηγητών. Το απόγευμα, ο δήμαρχος De Beresford κινήθηκε μαζί με 2.000 αγρότες, εναντίον οικημάτων του πανεπιστημίου. Δεν άργησαν να υπάρξουν και νεκροί. Η μεγαλύτερη αιματοχυσία συνέβη όμως στις 12 Φεβρουαρίου. Εκείνη η ημέρα ξεκίνησε με την επίσκεψη του πρύτανη στον Βασιλιά. Οι ντόπιοι όμως έφτασαν μέχρι το πανεπιστήμιο. Οι συμπλοκές θύμιζαν πόλεμο. Οι νεκροί πλησίασαν τελικά τους 100. 63 νεκροί φοιτητές και 30 ντόπιοι σε ένα τριήμερο οδομαχιών που ξεκίνησε από την ποιότητα μιας μπύρας (ή κρασιού)!

Ο Βασιλιάς Εδουάρδος Γ’, έδωσε εντολή να εξεταστούν τα αίτια της διαμάχης. Η εξεταστική επιτροπή δικαίωσε το Πανεπιστήμιο. Ο δήμαρχος εξαναγκάστηκε, μαζί με το δημοτικό συμβούλιο, να παρακολουθήσει τη Θεία Λειτουργία για την ανάπαυση των ψυχών των νεκρών φοιτητών. Κι όχι μόνο. Υποχρεώθηκε να πληρώσει μια πέννα για κάθε νεκρό φοιτητή, ώστε να ενισχυθεί το ταμείο υποτροφιών.

Αυτό για έναν περίεργο λόγο δεν επιβλήθηκε για μια φορά. Μέχρι και το 1825, ο δήμος έδινε κάθε χρόνο από μια πέννα για κάθε νεκρό φοιτητή. Για 470 χρόνια, μέχρι ο τότε δήμαρχος να αρνηθεί την καταβολή των χρημάτων, το ταμείο του δήμου της Οξφόρδης ενίσχυε το ταμείο υποτροφιών ανελλιπως. Και στην επέτειο εκέινης της ημέρας, δεν έλειψαν ποτέ οι εντάσεις αλλά, ευτυχώς, σε πολύ μικρότερη έκταση.

Η διαμάχη τελικά έληξε οριστικά το 1955, 600 χρόνια μετά. Τότε σε μια συμβολική τελετή, ο δήμαρχος της Οξφόρδης έγινε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου, ενώ ο αντιπρύτανης, επίτιμος δημότης της Οξφόρδης. Αν και μην νομίζετε, υπάρχουν αρκετές παμπ στην Οξφόρδη. Και πολλές αφορμές για καυγά...

Πέτρος Καλογεράς