Αισθανόμαστε ότι μας απέρριψαν και αμέσως είμαστε έτοιμοι να πιστέψουμε ότι είμαστε ανάξιοι να αγαπηθούμε. Αν δεν έχουμε αυτοεκτίμηση, δε, ο πειρασμός είναι ακόμα μεγαλύτερος, διότι το «όχι» του άλλου το εκλαμβάνουμε σαν ολοκληρωτική απόρριψη του ποιοι είμαστε σαν άνθρωποι.

Μια πολύτιμη εμπειρία

Θα μπορούσαμε, όμως, να δούμε την απόρριψη σαν μια πολύτιμη εμπειρία, με την έννοια ότι μπορεί να γίνει η ευκαιρία για να εστιάσουμε στον εαυτό μας και να δούμε την αλήθεια μας. Να φέρουμε στο φως δύσκολα θέματά μας, όπως ο φόβος της οικειότητας, της μοναξιάς, της εγκατάλειψης, της εξάρτησης από πρόσωπα ή καταστάσεις, τη ντροπή, την ανάγκη για έλεγχο.

Να αποφασίσουμε τι θέλουμε να κάνουμε στη ζωή, παίρνοντας εμείς την ευθύνη, αντί να θυματοποιούμαστε και να πληγωνόμαστε επειδή νομίζουμε ότι απορριφθήκαμε. Να εξετάσουμε τι είδους σχέσεις θέλουμε να έχουμε, αν θέλουμε, να αποδεχθούμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και να πάμε παρακάτω, όπου και αν είναι αυτό.

Υπάρχει και το πεδίο των σχέσεων, όπου η αίσθηση ότι απορριφθήκαμε, ότι δεν τα καταφέραμε είναι ακόμα πιο περιοριστική. Αν όμως δεν το δούμε σαν περιορισμό, μπορεί να μας υπενθυμίσει ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα που μπορούν να δώσουν νόημα στη ζωή και πολλά από αυτά, δεν βρίσκονται καν εκεί έξω, υπάρχουν ήδη μέσα μας.

Κάθε φορά, πρώτη φορά

Το πιο σπουδαίο μήνυμα που μπορούμε να πάρουμε από την απόρριψη, δεδομένου του ότι δεν μπορούμε να αποφύγουμε αυτή την «εμπειρία», είναι να την εκμεταλλευτούμε για να συνειδητοποιήσουμε ότι η αξία μας δεν εξαρτάται από παλαιές ή τωρινές απορρίψεις και να μην δίνουμε το δικαίωμα στον κάθε άνθρωπο που περνάει από τη ζωή μας να έχει λόγο για το ποιοι είμαστε και πόσο αξίζουμε ως άνθρωποι.

Υπολογίζοντας την αξία μας

Αυτό μαθαίνουμε από την απόρριψη, να μην αφήνουμε τον εαυτό μας στα χέρια άλλων, να μην «ικετεύουμε» να μας αγαπήσουν, να μας προσέξουν, να μας φροντίσουν, επειδή δεν μπορούμε να το κάνουμε μόνοι μας. Είναι άδικο και για κείνους και για μας. Έτσι κι αλλιώς άλλες φορές θα είμαστε στη θέση αυτού που απορρίπτει και άλλες σ’ αυτού που απορρίπτεται, χωρίς αυτό να είναι ούτε σωστό, ούτε λάθος.
Μπορούμε συνεπώς να κάνουμε όσες σχέσεις θέλουμε, αλλά δεν είναι αυτές που θα καθορίσουν την αξία μας, οι άλλοι μπορούν μόνο να μας πουν πώς μας βλέπουν, δεν μπορούν να μας πουν ποιοι είμαστε.

Εξετάζοντας με ρεαλισμό

Ας καταλάβουμε ότι το θέμα δεν είναι να πατήσουμε ένα κουμπί για να μην υποφέρουμε κάθε φορά που νομίζουμε ότι μας απορρίπτουν. Το θέμα είναι να απαλλαγούμε από την αυτοκατηγορία και την αυτολύπηση διότι μόνο τότε θα δούμε ρεαλιστικότερα τα δεδομένα, χωρίς να διαστρεβλώνουμε τις παραμέτρους της κάθε κατάστασης, που θα μας δείξουν πως και ο άλλος έχει τη δική του ιστορία, εμπειρία, ανασφάλειες και φόβους που καθορίζουν τις επιλογές του και αυτό δεν έχει καμιά σχέση με μας και με την αξία μας.

Αντί, λοιπόν, να πούμε «με απέρριψε», ας πούμε απλά «ότι τα πράγματα δεν λειτούργησαν μεταξύ μας με τον καλύτερο τρόπο».

Ελένη Αϋφαντή, σύμβουλος Προσωπικής Ανάπτυξης (LifeCoach), εκπαιδευμένη στη Συστημική Ψυχιατρική και τη Διαχείριση Αρνητικών Καταστάσεων.