Οι γυναίκες, δεν ήταν πάντα ελεύθερες, να συμμετέχουν και να αγωνίζονται, σε όλα τα αθλήματα. Ο αθλητισμός, ήταν κατά κανόνα, ανδροκρατούμενος.

Το άθλημα του Μαραθώνιου, που λόγω δυσκολίας, είχε περισσότερες απαιτήσεις, ήταν μέχρι και το 1967, ένα από τα αθλήματα που δεν έπαιρναν μέρος γυναίκες.

Όμως ο Μαραθώνιος της Βοστώνης, το 1967, άλλαξε για πάντα το κόσμο του αθλητισμού. Η Κάθριν Σουίτζερ, φοιτήτρια στον πανεπιστήμιο του "Syracuse" όταν η Σουίτζερ αποφάσισε να τρέξει στον μαραθώνιο. Αγαπούσε το τρέξιμο και προπονούνταν καθημερινά καλύπτοντας μεγάλες αποστάσεις. Την έκανε να αισθάνεται ελεύθερη και δυνατή.

Καθώς δεν υπήρχε ομάδων γυναικών έκανε προπονήσεις με την ομάδα "cross-country" των ανδρών και εκεί γνώρισε τον προπονητή της Άρνι Μπριγκς. Ο βετεράνος μαραθωνοδρόμος είχε συμμετάσχει 15 φορές στον συγκεκριμένο μαραθώνιο και πολλές φορές εξιστορούσε τις εμπειρίες του στη νεαρή αθλήτρια.

Ένα βράδυ η Σουίτζερ είπε στον Μπριγκς: "Ας σταματήσουμε να μιλάμε για τον μαραθώνιο στη Βοστώνη και ας τρέξουμε σε αυτόν". Η πρώτη απάντηση από τον προπονητή της ήταν αρνητική: "Καμία γυναίκα δεν έχει τρέξει σε αυτόν τον μαραθώνιο". "Γιατί όχι. Τρέχω κάθε βράδυ 10 μίλια", απάντησε η Σουίτζερ, πείθοντας τελικά τον Μπριγκς.

Έπρεπε, όμως να ξεπεράσουν τις προκαταλήψεις και το ρατσισμό. Αφού κοιτάξανε τους κανονισμούς, δεν βρήκαν κάποιο κανονισμό που να εμπόδιζε τη συμμετοχή της. Δηλώσανε μόνο με τα αρχικά του ονόματός της, για να είναι σίγουροι ότι θα μπορέσει να αγωνιστεί.

Στις 19 Απριλίου 1967 η Σουίτζερ ήταν στην γραμμή εκκίνησης μαζί με τους υπόλοιπους αθλητές. Τα πρώτα λεπτά ήταν διασκεδαστικά γι' αυτήν. Λίγο αργότερα ένας από τους κριτές την αντιλήφθηκε και προσπάθησε να την απομακρύνει βιαίως από τους υπόλοιπους.

"Βγες τώρα από τον αγώνα μου και δώσε μου το αναθεματισμένο σου νούμερο", ήταν τα σκληρά λόγια του κριτή Τζοκ Σεμπλ. Ο φίλος της Τομ Μίλερ, αθλητής της σφυροβολίας που έτρεχε μαζί της, απώθησε τον Σεμπλ, επίσης με βίαιο τρόπο.

Ο Μπριγκς φώναξε στον Σεμπλ: "Ας την κοπέλα να τρέξει κανονικά. Είναι η αθλήτρια μου". Ο Σεμπλ επέμενε και τότε ο Μίλερ, τον γρονθοκόπησε και τον ξάπλωσε στο έδαφος. Η Σουίτζερ νόμισε ότι ο Σεμπλ έπεσε νεκρός αλλά προς μεγάλη της ανακούφιση τον είδε ζωντανό λίγο πριν τον τερματισμό να την απειλεί: "Kοπέλα μου έχεις βρει πραγματικό μπελά, να το ξέρεις".

4 ώρες και 20 λεπτά, ήταν αρκετά, για να αλλάξουν, τον κόσμο και τη ζωή της. Αποθεώθηκε, στηρίχθηκε, όχι μόνο από τις γυναίκες, αλλά η συντριπτική πλειονότητα των ανδρών ήταν στο πλευρό της. Η δυναμικότητά της και το πάθος της, δεν τους άφησαν ασυγκίνητους.

Δύο χρόνια αργότερα νίκησε στο μαραθώνιο της Νέας Υόρκης και έλαβε ξανά μέρος στο μαραθώνιο της Βοστώνης το 1975 κάνοντας ατομικό ρεκόρ. Ψηφίστηκε ως η καλύτερη δρομέας μεγάλων αποστάσεων για τη δεκαετία 1967-1977. Το 2010 έτρεξε και στον μαραθώνιο της Αθήνας σε ηλικία 63 ετών!

Ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και τη συγγραφή. Εχει τιμηθεί με το βραβείο ΕΜΜΥ για τα τηλεοπτικά της ρεπορτάζ, ενώ το βιβλίο της "Marathon Woman" τιμήθηκε με βραβείο επίσης. Αρθρογραφεί στις μεγαλύτερες εφημερίδες των ΗΠΑ ενώ καλύπτει δημοσιογραφικά κάθε χρόνο τον μαραθώνιο της Βοστώνης.

Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή αποφάσισε το 1981 την ένταξη του αθλήματος στους Ολυμπιακούς Αγώνες και τρία χρόνια μετά η Σουίτζερ περιέγραφε σε τηλεοπτικό σταθμό τη νίκη της συμπατριώτισσάς της Τζόαν Μπενόιτ, στον πρώτο ολυμπιακό μαραθώνιο των Γυναικών το 1984 στο Λος Αντζελες.