Ο μουσικός και τραγουδιστής Γιώργης Χριστοδούλου έχει εκφράσει πολλές φορές την αγάπη του για τον Αττίκ και το έργο του.

Στη νέα του μουσική παράσταση Attic à Paris στις 19 Ιούνη στην Πειραιώς 260 παρουσιάζει τη διετή έρευνά του πάνω σε αδισκογράφητα, χαμένα έργα του Αττίκ, από την περίοδο που ο Έλληνας δημιουργός μεγαλουργούσε ως συνθέτης στο Παρίσι, όπου σπούδαζε μουσική. 

Ο Κλέων Τριανταφύλλου, ή Αττίκ όπως τον γνωρίζουμε όλοι, ένας από τους πιο ταλαντούχους Έλληνες καλλιτέχνες γεννήθηκε στην Αίγυπτο. Μεγάλωσε σε μια εύπορη οικογένεια και ανατράφηκε με τη γαλλική κουλτούρα της εποχής.

Η αγάπη του για τη μουσική φάνηκε σε μικρή ηλικία και πραγματοποίησε μουσικές σπουδές στο Παρίσι ενώ παράλληλα ξεκίνησε να συνθέτει και να τραγουδά στη πόλη του φωτός. Στη συναυλία του Γιώργη Χριστοδούλου, "Attic à Paris" παρουσιάζονται επίσης μικρά κομμάτια για σόλο πιάνο της ίδιας εποχής, αλλά και γνωστά αγαπημένα κομμάτια του συνθέτη στα ελληνικά.

Πόσο καιρό σου πήρε να ανακαλύψεις αυτό το υλικό;

Ξεκίνησε λίγο σαν ένα παιχνίδι, πριν δυό χρόνια σ' ένα σύντομο ταξίδι στο Παρίσι. Δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να βρω αντίγραφα από κάτι που όλοι θεωρούσαν "χαμένο". Βρέθηκε η πρώτη παρτιτούρα. Άρχισα να ψάχνω στην Ελλάδα σε αρχεία και βιβλιοθήκες, όμως δεν υπήρχε σχεδόν τίποτα. Τα περισσότερα ήρθαν έπειτα από πολύ ψάξιμο στη Γαλλία. Υπήρξαν συλλέκτες, άνθρωποι ευγενέστατοι και πρόθυμοι να βοηθήσουν - θα τους αναφέρω όταν κυκλοφορήσει ο δίσκος.

Στις συναυλίες σου πάντοτε λες όμορφες ιστορίες. Έχεις να μας πεις μια ιστορία από τη ζωή του Αττίκ που ανακάλυψες;

Ιστορίες από τη ζωή του Αττίκ υπάρχουν πολλές κι αν ψάξεις θα βρεις αρκετές στο διαδίκτυο. Αυτό όμως που εμένα μου έκανε εντύπωση διάβαζοντας για την ιστορία των αρχών του περασμένου αιώνα είναι πως οι αφίσες μόλις είχαν εφευρεθεί και πως οι αφίσες με το πρόσωπο του Αττίκ ήταν σε όλο το Παρίσι. ήταν δηλαδή ο πρώτος έλληνας που έκανε τόσο μεγάλη καριέρα στο εξωτερικό.

Οι νέες γενιές γνωρίζουν τον Αττίκ;

Υπάρχουν πολλοί που αγνοούν ποιός ήταν. Κάποιος πρόσφατα μου έδωσε συγχαρητήρια για τη δουλειά που ετοιμάζω με τα "τραγούδια των Αντίκ".
Αυτό εμένα όμως δεν με απογοητεύει, ούτε με θυμώνει. Το βρίσκω μια ευκαιρία να φέρω αυτά τα αριστουργήματα πάλι στο σήμερα, σεβόμενος την αρχική γραφή τους μιας και δεν χρειάζονται κανενός είδους "φρεσκάρισμα". Είναι τόσο φωτισμένα τραγούδια που όσες γενιές και να ρθουν, όσες γενιές κι αν φύγουν, αυτά θα είναι εκεί, έτοιμα να ανακαλυφθούν και πάλι. Είναι με μία έννοια, κλασικά. Και το κλασικό πάντα θα υπερτερεί γιατί σφύζει από ομορφιά. Κι η ομορφιά είναι πάντα επίκαιρη γιατί την έχουμε ανάγκη. Σήμερα ειδικά, πιο πολύ από ποτέ.