Genievre, juniper, ιουνίπερος, ευρωπαϊκός κέδρος: πολλούς αιώνες πριν, Ιταλοί μοναχοί αρωμάτιζαν με τους μικρούς σκληρούς καρπούς του διάφορα αποστάγματα και τα χρησιμοποιούσαν ως φάρμακα για να αντιμετωπίσουν την πανώλη. Στη θεραπευτική οδό βάδισε, κάπου στα τέλη του 16ου αι., και ο Ολλανδός γιατρός Franciscus Sylvius, ο οποίος θεωρείται ο πατέρας του τζιν: παρασκεύασε ένα αρωματισμένο με ευρωπαϊκό κέδρο ποτό, το genever, το οποίο πωλούνταν στα φαρμακεία και θεράπευε -τουλάχιστον αυτό πίστευαν οι άνθρωποι της εποχής- από το λουμπάγκο μέχρι τους πόνους των νεφρών!

 Τον 17ο αιώνα, στη διάρκεια του 30ετούς Πολέμου, τα αγγλικά στρατεύματα ανακάλυψαν το αρωματικό «ελιξίριο» που τους έδιναν οι Ολλανδοί συμπολεμιστές τους (για να το πιουν πριν από τις μάχες και να πάρουν δυνάμεις). Και όταν γύρισαν πίσω στην πατρίδα, έφεραν μαζί τους το «Dutch courage» - το ολλανδικό θάρρος, όπως το είχαν ονομάσει. Κάπως έτσι, η Μεγάλη Βρετανία καλωσόρισε ένα ποτό που μετονομάστηκε σε τζιν -μια και το genever ήταν αρκετά δύσκολο να προφερθεί- και που έμελλε να γίνει το εθνικό της ποτό.

 Στις αρχές του επόμενου αιώνα, η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε να επιβάλει βαριά φορολογία στα εισαγόμενα οινοπνευματώδη, ενώ παράλληλα επέτρεψε την χωρίς ειδική άδεια απόσταξη. Αποτέλεσμα; Φθηνό αλλά πολύ κακής ποιότητας αλκοόλ άρχισε να ρέει άφθονο στο εξαθλιωμένο Λονδίνο, όπου οι κάτοικοι, ζώντας σε συνθήκες ανύπαρκτης υγιεινής, προτιμούσαν να πίνουν τζιν παρά βρώμικο νερό!

 Ήταν η εποχή της «τρέλας του τζιν», με 15.000(!) μαγαζιά να πωλούν αλκοόλ στην καρδιά του Λονδίνου! Η κατάσταση ήταν πλέον ανεξέλεγκτη. Οι ιθύνοντες αποφάσισαν να θεσπίσουν νέους, αυστηρότερους νόμους σχετικά με την παραγωγή αλκοόλ. Άρχισαν να δημιουργούνται αποστακτήρια και να εμφανίζονται οι πρώτοι άμβυκες. Στις αρχές του 19ου αιώνα υπήρχε πλέον το αξιοπρεπές και αποδεκτό από όλα τα κοινωνικά στρώματα London Dry Gin.