Αν κοιτάξεις παλιές φωτογραφίες, αυτό που κυρίως θα σου κάνει εντύπωση είναι πως οι άνθρωποι δεν χαμογελάνε. Ειδικότερα στις φωτογραφίες του 19ου αιώνα αλλά τουλάχιστον και του μισού 20ου, τα πρόσωπα των ανθρώπων στις τότε φωτογραφίες είναι σοβαρά και αγέλαστα, ακόμα και αν το φόντο της φωτογραφίας είναι μια στιγμή γιορτής, όπως ένας γάμος ή ένας αρραβώνας. Οι εξηγήσεις για τον λόγο που συνέβαινε αυτό είναι πολλές και θα μπορούσαν όλες να είναι αληθινές.

Η πιο διαδεδομένη, λοιπόν, εξήγηση έχει να κάνει με τον τρόπο που τραβούσαν φωτογραφίες εκείνη την εποχή. Μιλάμε για τη λεγόμενη δαγεροτυπία, τον πρώτο επιτυχημένο τρόπο φωτογράφησης, που εφηύρε ο Louis Daguerre το 1839. Τότε, το φωτογραφιζόμενο αντικείμενο έπρεπε να σταθεί για πολλή ώρα ακίνητο για να μπορέσει να απαθανατιστεί. Όταν τα αντικείμενα κινούνταν, είτε δεν μπορούσαν να καταγραφούν είτε έβγαιναν θολά, οπότε ήθελε αρκετή ώρα για να φανεί το αποτύπωμα ενός προσώπου πάνω σε επαργυρωμένο χαλκό. Ήταν πιο εύκολο λοιπόν να κάθεσαι με τις ώρες αγέλαστος παρά να πιαστούν οι μυς του προσώπου σου χαμογελώντας συνεχόμενα.

Ένας άλλος λόγος που οι άνθρωποι δεν χαμογελούν είναι πως ήταν επηρεασμένοι από την ζωγραφική και τα πορτρέτα, τα οποία γνώριζαν μέχρι εκείνη τη στιγμή, αφού δεν είχε εδραιωθεί η φωτογραφία ως κοινή πρακτική.

Στα πορτρέτα συνήθως η έκφραση είναι σοβαρή αφού θεωρούνταν κάτι πολύ σημαντικό που θα πέρναγε στις επόμενες γενιές. Δεν υπάρχει κάτι πιο χαζό από ένα αιώνιο χαμόγελο, σημείωνε ο Μαρκ Τουέιν, επαγγελματίας κωμικός της εποχής.

Όλα άλλαξαν το 1853 όταν η Μαίρη Ντέλγουΐν κατάφερε να φωτογραφίσει ένα αγόρι που χαμογελούσε.

Αργότερα με την ανάπτυξη της τότε τεχνολογίας και του κινηματογράφου ήταν δυνατό να καταγραφεί και μια στιγμιαία έκφραση όπως ένα χαμόγελο, οπότε και άρχισαν να εμφανίζονται χαμογελαστές φωτογραφίες.