Η νεροτριβή στη δριστέλα, μια απλή ξύλινη κατασκευή στο πλάι ενός νερόμυλου, ήταν η μόνη λύση για πολλά χρόνια στα χωριά.

Όταν οι νοικοκυρές ήθελαν να πλύνουν τα μάλλινα ή να στρώσουν το σπίτι, ανέβαιναν στη δριστέλα και ξεκινούσαν πλύσιμο.

Στα ορεινά της Αιτωλοακαρνανίας, στα πεδινά της Ελασσόνας, στα βλαχοχώρια των Γρεβενών, στην Αρκαδία και την Αργολίδα, παντού όπου αφθονούσαν τα τρεχούμενα νερά, δούλευαν και οι δριστέλες. Κι αν με τον καιρό η τεχνολογική πρόοδος τις καταδίκασε στον μαρασμό, όσες (ελάχιστες) επιμένουν να λειτουργούν ακόμη, παρέχουν αποτέλεσμα ανώτερο κι από το πιο σύγχρονο καθαριστήριο.

Για μια καλή νεροτριβή χρειάζεται πολύ τρεχούμενο νερό και κατάλληλη κατασκευή με καλό ξύλο, είτε από πεύκο ή στα πιο ορεινά από ρόμπολο, σε σχήμα κώνου. Η κατασκευή πήγαινε 2 μέτρα μέσα στο χώμα έτσι ώστε η ορμή του νερού να μην μπορούσε να προξενήσει ρωγμές στα τοιχώματά του.

Το μοναδικό απορρυπαντικό είναι το ίδιο το νερό, που πέφτοντας με ασυγκράτητη ορμή, δημιουργεί στροβίλους σαν πλυντήριο.