Το La Potcha Potcha είναι ένα από τα 12.000 μπαρ γνωριμιών στην Οσάκα, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Ιαπωνίας. Τα μπαρ αυτά επιτρέπουν τη συζήτηση με κάποιον που μας φαίνεται ελκυστικός, έναντι κάποιων χρημάτων. Πρόκειται για ένα κομμάτι της ιαπωνικής κουλτούρας που έχει εισαγάγει τιμές ακόμα και στις ανθρώπινες σχέσεις, στις απομονωμένες και περιοριστικές κοινωνίες. Τι ιδιαίτερο έχει όμως το La Potcha Potcha, που το ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα μαγαζιά της κατηγορίας του;

Όλα τα άτομα που δουλεύουν εκεί είναι πάνω από 80 κιλά! Τα εύσωμα κορίτσια εκεί φορούν καρτελάκια που αναφέρουν το αγαπημένο τους φαγητό, καθώς και το ακριβές βάρος τους, και αφού μοιράσουν τις κάρτες τους, ξεκινούν να ρωτούν τους επισκέπτες τι θα ήθελαν να πιουν. Στη συνέχεια η παρέα παραγγέλνει φαγητό, ενώ οι κοπέλες έχουν μάθει στα αγγλικά τις φράσεις «είμαι χοντρή» και «πεινάω», τις οποίες και επαναλαμβάνουν αρκετά συχνά. 

Στη συνέχεια κάνουν κομπλιμέντα στους επισκέπτες και συζητούν μαζί τους. Μια από αυτές τις κοπέλες που εργάζονται στο La Potcha Potcha, η 19χρονη Akiyama, λατρεύει τις ομελέτες και πληρώνεται 2.000 yen (περίπου 15 ευρώ) την ώρα για τη δουλειά της εκεί. Σίγουρα δεν είναι μια άσχημη δουλειά, αν κάποιος καταφέρει να την πάρει.

Τα παχουλά κορίτσια δείχνουν στους επισκέπτες πόσο πεινασμένα είναι, καβγαδίζοντας για τα φαγητά που υπάρχουν στο τραπέζι και ζητούν με κουταβίσια μάτια από τους πελάτες να τις αφήσουν να φάνε. Οι κοπέλες εκεί τρώνε προκλητικά, δείχνοντας πόσο λαχταρούν αυτό που καταβροχθίζουν. Μόλις περάσουν 30 λεπτά, ο υπεύθυνος του καταστήματος, που στέκεται μόλις 5 μέτρα σε απόσταση, λέει στο μικρόφωνο ότι ήρθε η ώρα τα κορίτσια να αφήσουν τα τραπέζια και μια από αυτές, η Maeda, τοποθετεί διακριτικά τον λογαριασμό στο χέρι του πελάτη, ο οποίος καλείται να πληρώσει για αυτού του είδους τη διασκέδαση που έλαβε. Μόλις ο πελάτης πληρώσει, εξασφαλίζει κι άλλο χρόνο παραμονής και ξαφνικά το λίπος και η φιλικότητα των κοριτσιών έχουν μετατραπεί σε μια επίσημη συναλλαγή. Τα κορίτσια πλησιάζουν τα τραπέζια πάλι, για τον επόμενο γύρο, παραγγέλνουν ποτά και ξεκινούν τη συζήτηση, ενώ όσο τα ποτήρια αδειάζουν, τόσο συνεχίζουν να ρωτούν τους πελάτες αν θα ήθελαν περισσότερη μπίρα.

Ξαφνικά, ο υπεύθυνος φωνάζει ότι ήρθε η ώρα για σόου και τότε τα κορίτσια ξεκινούν να παρουσιάζουν το δικό τους τραγούδι, το «La Potcha Potcha», χοροπηδώντας στο πάτωμα και κάνοντας τα ποτά και τα φαγητά στα τραπέζια να σείονται. Και μπορεί αρχικά κάποιος να πάει εκεί θέλοντας να απολαύσει τη συντροφιά των ευτραφών κοριτσιών, όμως έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, μοιάζει περισσότερο σαν κοροϊδία προς τα πρόσωπά τους όλο αυτό, κάτι που δεν φαίνεται να πειράζει καμιά τους, μιας και οι πελάτες πληρώνουν γι' αυτού του είδους τη διασκέδαση.