Η γενιά του cancel last minute: Γιατί ακυρώνει συνέχεια τα σχέδιά της;

Η αλήθεια είναι πως πλέον κανονίζουμε πολύ περισσότερα απ' όσα τελικά έχουμε ενέργεια να κάνουμε. Ένα ποτό την Παρασκευή μπορεί να κλείστηκε τη Δευτέρα, όταν η εβδομάδα φαινόταν ακόμη διαχειρίσιμη.

Γιατί έχουμε αρχίσει να ακυρώνουμε όμως τόσο εύκολα τα σχέδιά μας; Μέχρι να φτάσει η ώρα, όμως, έχουν μεσολαβήσει δουλειά, υποχρεώσεις, μετακινήσεις και δεκάδες μικρές αποφάσεις. Έτσι, το "θα έρθω" μετατρέπεται εύκολα σε "δεν μπορώ τελικά". Για αρκετούς νεότερους, η ακύρωση δεν σημαίνει απαραίτητα ότι δεν θέλουν να δουν τους φίλους τους - σημαίνει ότι όταν έρχεται η στιγμή, η ανάγκη να μείνουν σπίτι κερδίζει.

Κάποτε, αν είχες δώσει ραντεβού στις 9, έπρεπε σχεδόν να εμφανιστείς. Σήμερα αρκούν πέντε δευτερόλεπτα για ένα "παιδιά, δεν θα τα καταφέρω". Η τεχνολογία έκανε την ακύρωση πιο εύκολη και λιγότερο αμήχανη. Παράλληλα, υπάρχει η αίσθηση ότι δεν χάνεσαι πραγματικά από τη ζωή των άλλων επειδή δεν πήγες για ποτό - θα μιλήσετε στο group chat, θα δείτε τα stories, θα στείλετε memes. Η ψηφιακή επαφή δεν αντικαθιστά την πραγματική, αλλά κάνει την απουσία να μοιάζει λιγότερο σημαντική.

Γιατί συχνά ακυρώνουμε την τελευταία στιγμή και όχι από πριν;

Επειδή μέχρι την τελευταία στιγμή ελπίζουμε ότι θα έχουμε διάθεση. Υπάρχει επίσης ένα μικρό παιχνίδι ανάμεσα στο FOMO και στο JOMO - από τη μία δεν θέλεις να χάσεις κάτι, από την άλλη η ιδέα ότι θα φορέσεις πιτζάμες και θα μείνεις στον καναπέ ακούγεται ξαφνικά υπέροχη. Προσθέστε σε αυτό το κόστος μιας εξόδου, την κίνηση, την αναζήτηση parking ή μια κουραστική εβδομάδα και η απόφαση γίνεται ακόμη ευκολότερη. Το "βλέπουμε εκείνη την ημέρα" έχει σχεδόν γίνει νέος τρόπος κοινωνικού προγραμματισμού.

Το πρόβλημα ξεκινά όταν η ακύρωση γίνεται μόνιμη συνήθεια. Οι φιλίες και οι σχέσεις χρειάζονται πραγματική παρουσία και, αν κάθε σχέδιο αντιμετωπίζεται ως προσωρινό μέχρι νεωτέρας, οι άλλοι κάποια στιγμή σταματούν να σε υπολογίζουν.