Ποιος εφηύρε πραγματικά το χωνάκι του παγωτού;

Η πιο γνωστή ιστορία διαδραματίζεται το καλοκαίρι του 1904, στην Παγκόσμια Έκθεση του Σεντ Λούις. Η ζέστη είναι αφόρητη, οι επισκέπτες αναζητούν κάτι δροσερό και ένας παγωτατζής ξεμένει από πιατάκια. Στον διπλανό πάγκο, ο Σύρος μετανάστης Ernest Hamwi πουλά λεπτές, τραγανές βάφλες. Τυλίγει μία σε σχήμα κώνου, την αφήνει να κρυώσει και τη δίνει στον γείτονά του για να τη γεμίσει με παγωτό.

Μια υπέροχη ιστορία – μόνο που πιθανότατα δεν συνέβη ακριβώς έτσι.

Ο Hamwi ήταν ένας από τους πολλούς ανθρώπους που ισχυρίστηκαν ότι δημιούργησαν το χωνάκι στη συγκεκριμένη έκθεση. Ανάμεσα στους υποψήφιους «εφευρέτες» βρίσκονται ο Abe Doumar, οι αδελφοί Charles και Frank Menches, ο David Avayou και δύο διαφορετικά ζευγάρια αδελφών με πάγκους στην έκθεση. Το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότερες αφηγήσεις καταγράφηκαν χρόνια αργότερα και διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους.

Επιπλέον, τα βρώσιμα δοχεία παγωτού υπήρχαν ήδη. Το 1901, ο Antonio Valvona από το Μάντσεστερ κατέθεσε αίτηση για μηχανισμό παρασκευής μπισκοτένιων κυπέλλων που θα γεμίζονταν με παγωτό. Η αμερικανική πατέντα του εγκρίθηκε το 1902.

Έναν χρόνο αργότερα, ο Ιταλός παγωτατζής της Νέας Υόρκης Italo Marchiony κατοχύρωσε μια ειδική μήτρα για τραγανά βρώσιμα κυπελλάκια. Υποστήριζε μάλιστα ότι τα χρησιμοποιούσε στους πλανόδιους πάγκους του ήδη από τη δεκαετία του 1890. Τα σχέδια της πατέντας του, πάντως, θυμίζουν περισσότερο μικρά φλιτζάνια με επίπεδη βάση και λιγότερο το σημερινό μυτερό χωνάκι.

Η πιθανότερη απάντηση, λοιπόν, είναι ότι κανένας άνθρωπος δεν εφηύρε μόνος του το χωνάκι. Τα βρώσιμα κυπελλάκια είχαν προηγηθεί, ενώ στην έκθεση του Σεντ Λούις πολλοί πωλητές φαίνεται ότι δοκίμασαν παραλλαγές της τυλιγμένης βάφλας. Αυτό που σίγουρα πέτυχε η έκθεση ήταν να μετατρέψει μια έξυπνη ιδέα σε αμερικανική μόδα και, λίγο αργότερα, σε παγκόσμια καλοκαιρινή συνήθεια.