Τον Νοέμβριο του 1990, ο πλανήτης κρατούσε την ανάσα του. Η εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ είχε πυροδοτήσει την κρίση του Κόλπου και τα αμερικανικά στρατεύματα συγκεντρώνονταν στη Σαουδική Αραβία, έτοιμα για μια γενικευμένη σύρραξη.

Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό κλίμα, ο Σαντάμ Χουσέιν είχε προχωρήσει σε μια αδίστακτη κίνηση: κρατούσε ως ομήρους εκατοντάδες ξένους πολίτες, μεταφέροντας πολλούς από αυτούς σε στρατηγικές εγκαταστάσεις (όπως εργοστάσια και στρατιωτικές βάσεις) για να τους χρησιμοποιήσει ως «ανθρώπινες ασπίδες» έναντι των επικείμενων βομβαρδισμών των συμμάχων.

Ανάμεσά τους βρίσκονταν και αρκετοί Αμερικανοί. Όταν η επίσημη διπλωματία έδειχνε να σηκώνει τα χέρια ψηλά, ένας απροσδόκητος μεσολαβητής αποφάσισε να μπει στο «ρινγκ» της διεθνούς πολιτικής σκηνής. Ο Μοχάμεντ Άλι, ο «Μεγαλύτερος όλων των εποχών», πήρε την απόφαση να πετάξει μέχρι τη Βαγδάτη.

Η αποστολή κόντρα σε όλους και η μάχη με το Πάρκινσον

Η απόφαση του 48χρονου τότε πρώην παγκόσμιου πρωταθλητή βαρεών βαρών αντιμετωπίστηκε με έντονη δυσπιστία και σφοδρές επικρίσεις. Η αμερικανική κυβέρνηση, υπό τον πρόεδρο Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο, εξέφρασε την πλήρη αντίθεσή της, φοβούμενη ότι το ταξίδι του Άλι θα χρησιμοποιούνταν από το ιρακινό καθεστώς ως εργαλείο προπαγάνδας και θα νομιμοποιούσε τις ενέργειες του Σαντάμ. Ακόμη και τα αμερικανικά ΜΜΕ κατηγόρησαν αρχικά τον Άλι ότι έκανε ένα επικοινωνιακό σόου για να ενισχύσει τη δημοτικότητά του.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, ήταν πολύ πιο δραματική. Η αποστολή οργανώθηκε με τη βοήθεια ακτιβιστών της ειρήνης, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο πρώην Γενικός Εισαγγελέας των ΗΠΑ, Ράμσεϊ Κλαρκ. Ο Άλι, ο οποίος πάλευε ήδη με τη νόσο του Πάρκινσον για έξι χρόνια, έφτασε στη Βαγδάτη στις 23 Νοεμβρίου 1990, έχοντας εμφανή τρέμουλα και μεγάλη δυσκολία στην ομιλία.

Οι μέρες περνούσαν και ο Σαντάμ Χουσέιν καθυστερούσε να του κλείσει ραντεβού. Στο μεσοδιάστημα, ο Άλι δεν έμεινε κλεισμένος στο ξενοδοχείο του. Παρά την εξάντλησή του, επισκέφθηκε σχολεία, προσευχήθηκε σε τζαμιά της Βαγδάτης και συνομίλησε με τον απλό κόσμο, ο οποίος τον αποθέωνε σε κάθε του βήμα. Κάποια στιγμή, τα φάρμακα που έπαιρνε για το Πάρκινσον εξαντλήθηκαν, με αποτέλεσμα να μείνει καθηλωμένος στο κρεβάτι για μέρες. Αρνήθηκε όμως πεισματικά να εγκαταλείψει το Ιράκ, μέχρι που ένα ιρλανδικό νοσοκομείο της πόλης κατάφερε να του προμηθεύσει τα απαραίτητα σκευάσματα.

Το τετ-α-τετ με τον δικτάτορα

Στις 29 Νοεμβρίου 1990, η πολυπόθητη συνάντηση έγινε πραγματικότητα. Ο Μοχάμεντ Άλι κάθισε απέναντι από τον Σαντάμ Χουσέιν. Λόγω της κατάστασής του, ο Άλι χρειαζόταν συχνά να επικοινωνεί με νοήματα μέσω του εκπροσώπου του. Χρησιμοποιώντας, ωστόσο, το τεράστιο προσωπικό του εκτόπισμα και τη θρησκευτική του ιδιότητα ως μουσουλμάνος, ο Άλι υποσχέθηκε στον Σαντάμ ότι, επιστρέφοντας στην πατρίδα του, θα μετέφερε στους Αμερικανούς μια ειλικρινή εικόνα για το Ιράκ.

Ο Σαντάμ Χουσέιν, δείχνοντας βαθύ σεβασμό προς το πρόσωπο του θρυλικού πυγμάχου, δήλωσε κατά τη διάρκεια της συνάντησης: «Δεν πρόκειται να αφήσω τον Μοχάμεντ Άλι να επιστρέψει στις ΗΠΑ με άδεια χέρια».

Ο Ιρακινός ηγέτης κράτησε τον λόγο του. Συμφώνησε να απελευθερώσει αμέσως 15 Αμερικανούς ομήρους, οι οποίοι μέχρι εκείνη τη στιγμή προορίζονταν για «ανθρώπινες ασπίδες».

Η επιστροφή των ομήρων

Το ίδιο βράδυ, οι συγκλονισμένοι Αμερικανοί πολίτες συνάντησαν τον Άλι στο ξενοδοχείο του, μην μπορώντας να πιστέψουν ότι η ελευθερία τους οφειλόταν στον άνθρωπο που άλλοτε θαύμαζαν μέσα στα ρινγκ.

Στις 2 Δεκεμβρίου 1990, ο Μοχάμεντ Άλι αναχώρησε από το Ιράκ. Μαζί του επέστρεψαν σώοι και ασφαλείς στην πατρίδα τους και οι 15 Αμερικανοί (κάποιοι ταξιδεύοντας στο ίδιο αεροπλάνο και άλλοι ξεχωριστά). Όταν οι δημοσιογράφοι τον ρώτησαν για το κατόρθωμά του, ο Άλι, με τη χαρακτηριστική του ταπεινότητα, απάντησε απλά: «Δεν μου χρωστάνε τίποτα».

Αν και αυτή η ανεπίσημη ανθρωπιστική αποστολή δεν κατάφερε τελικά να αποτρέψει το ξέσπασμα του Πολέμου του Κόλπου –ο οποίος ξεκίνησε λίγες εβδομάδες αργότερα, τον Ιανουάριο του 1991– η συνάντηση του Μοχάμεντ Άλι με τον Σαντάμ Χουσέιν καταγράφηκε στην ιστορία ως μία από τις πιο σπουδαίες και ριψοκίνδυνες πράξεις ειρηνευτικής διπλωματίας από έναν απλό πολίτη, αποδεικνύοντας ότι ο Άλι ήταν «Ο Μεγαλύτερος» όχι μόνο μέσα, αλλά και έξω από το ρινγκ.