Κάπου στις αρχές της δεκαετίας του ’70, στην Πλάκα της Αθήνας, μέσα σε μια μικρή μπουάτ γεμάτη καπνό, φώτα χαμηλά και φωνές που μπλέκονταν με τη μουσική, ξεκίνησε μια ιστορία που έμελλε να μείνει αξέχαστη και για τους δύο.

Ο Γιώργος Μαρίνος ήταν ήδη μια ιδιαίτερη φιγούρα της νύχτας, ένας καλλιτέχνης που δεν φοβόταν να πει τα πράγματα όπως ήταν. Σε μια Ελλάδα ακόμη βαθιά συντηρητική, είχε το θάρρος να μιλήσει ανοιχτά για την προσωπική του ζωή και την ομοφυλοφιλία του – κάτι σχεδόν αδιανόητο για εκείνη την εποχή.

Η αλήθεια του τού χάρισε ελευθερία, αλλά δεν τον προστάτευσε από τις αντιδράσεις. Πολλοί δεν το δέχτηκαν εύκολα. Ο ίδιος όμως είχε αποφασίσει πως προτιμούσε να είναι ειλικρινής παρά να ζει κρυμμένος. Και κάπως έτσι συνέχισε να ανεβαίνει στη σκηνή, με το κοινό να τον κοιτάζει άλλοτε με θαυμασμό και άλλοτε με απορία.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον εμφανίστηκε ένα νεαρό κορίτσι. Η Κατιάνα Μπαλανίκα. Το 1970 πήγε να ζητήσει δουλειά και βρέθηκε μπροστά στον Μαρίνο στη μπουάτ «Ρήγας». Δεν ήταν έτοιμη για τη σκηνή, ούτε είχε την αυτοπεποίθηση που θα αποκτούσε αργότερα. Την πρώτη φορά που τραγούδησε, πολλοί έλεγαν πως ήταν κρίμα να τραγουδά ένα τόσο όμορφο κορίτσι. Εκείνος όμως είδε κάτι άλλο.

Την κράτησε κοντά του και άρχισε να τη μαθαίνει. Νύχτες ολόκληρες περνούσαν σε πρόβες. Εκείνος της έδειχνε πώς να κινείται, πώς να στέκεται, πώς να αναπνέει πάνω στη σκηνή. «Όχι σαν φαντάρος, Κατιάνα μου», της έλεγε συχνά με χιούμορ. Σιγά σιγά, η αμηχανία έφυγε. Το κορίτσι που κάποτε στεκόταν άβολα μπροστά στο κοινό άρχισε να μεταμορφώνεται.

Η σχέση τους δεν ήταν μόνο επαγγελματική. Με τον καιρό έγινε βαθιά και προσωπική. Έζησαν μαζί περίπου τέσσερα χρόνια, μέχρι το 1974. Για τον Μαρίνο, η Κατιάνα ήταν κάτι παραπάνω από σύντροφος· ήταν ένας άνθρωπος που τον καταλάβαινε και στεκόταν δίπλα του σε δύσκολες στιγμές. Αργότερα θα έλεγε πως ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής του ήταν εκείνη.

Η καθημερινότητά τους όμως δεν ήταν πάντα εύκολη. Ο Μαρίνος μπορούσε να γίνει έντονα προστατευτικός – και πολλές φορές ζηλιάρης. Υπήρχαν στιγμές που δεν ήθελε κανέναν να πλησιάζει τη σκηνή όταν εκείνη τραγουδούσε. Κάποτε, μάλιστα, ένας άντρας που της έβαλε μια γαρδένια στο φόρεμα βρέθηκε μπλεγμένος σε καβγά, γιατί ο Μαρίνος δεν ανεχόταν τέτοιες χειρονομίες.

Παρά τις εντάσεις, η περίοδος εκείνη έμεινε χαραγμένη και στους δύο. Οι ατέλειωτες πρόβες, οι νύχτες στη «Μέδουσα» όπου μεταφέρθηκε αργότερα το πρόγραμμα, η δημιουργία μέσα στα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας – όλα είχαν κάτι από μαγεία.

Όταν τελικά οι δρόμοι τους χώρισαν, η ιστορία τους δεν χάθηκε. Έμεινε σαν ένα κομμάτι ζωής που τους σημάδεψε. Ένας έρωτας απρόσμενος, έντονος και αληθινός – από αυτούς που δεν ξεχνιούνται ποτέ.