Υπάρχουν μερικά πράγματα που θεωρούνται ιερά και όσια για την αμερικανική κουλτούρα: το μπέιζμπολ, η μηλόπιτα και, φυσικά, ο εθνικός ύμνος, το περίφημο "The Star-Spangled Banner". Κάθε φορά που ακούγεται σε στάδια ή επίσημες τελετές, το κλίμα είναι γεμάτο δέος και πατριωτισμό.

Ωστόσο, η ιστορία κρύβει μια ειρωνεία που θα έκανε πολλούς "super patriots" να κοκκινίσουν: η μελωδία του πιο εμβληματικού αμερικανικού τραγουδιού ξεκίνησε ως ένα βρετανικό... "drinking song".

Ένας ποιητής σε ένα πλοίο

Η ιστορία των στίχων είναι γνωστή. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου του 1812, ο δικηγόρος και ερασιτέχνης ποιητής Φράνσις Σκοτ Κι, παρακολουθούσε τον βρετανικό βομβαρδισμό του Φρουρίου ΜακΧένρι στη Βαλτιμόρη από ένα πλοίο. Όταν το ξημέρωμα είδε την αμερικανική σημαία να κυματίζει ακόμα, εμπνεύστηκε και έγραψε το ποίημα "Defence of Fort M'Henry".

Το πρόβλημα ήταν ότι οι στίχοι χρειάζονταν μια μουσική επένδυση για να γίνουν τραγούδι. Και κάπου εκεί, η ιστορία παίρνει μια περίεργη τροπή.

Το "Anacreontic Song" και οι μεθυσμένοι Βρετανοί

Αντί για κάποια πρωτότυπη, εμβληματική σύνθεση, οι στίχοι του Κι «κούμπωσαν» πάνω σε μια ήδη υπάρχουσα και πολύ δημοφιλή μελωδία της εποχής. Το κομμάτι ονομαζόταν "To Anacreon in Heaven" και ήταν ο ύμνος της "Anacreontic Society", ενός κλαμπ κυρίων στο Λονδίνο.

Παρά το εκλεπτυσμένο όνομα (προς τιμήν του αρχαίου Έλληνα ποιητή Ανακρέοντα, που ύμνησε τον έρωτα και το κρασί), οι συναντήσεις της κοινότητας ήταν... θορυβώδεις. Το τραγούδι παιζόταν συνήθως μετά το δείπνο, όταν το αλκοόλ έρρεε άφθονο, και οι παρευρισκόμενοι το τραγουδούσαν με δύναμη, κρατώντας τα ποτήρια τους ψηλά. Η μελωδία, που γράφτηκε από τον Βρετανό Τζον Στάφορντ Σμιθ, ήταν μάλιστα τόσο δύσκολη (με μεγάλες αυξομειώσεις στην ένταση), που συχνά χρησιμοποιούνταν ως «τεστ νηφαλιότητας»: αν μπορούσες να το τραγουδήσεις σωστά, σήμαινε ότι δεν είχες πιει ακόμα αρκετά.

Από το μπαρ... στο Πεντάγωνο

Η ειρωνεία είναι διπλή. Πρώτον, οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν τη μουσική των «εχθρών» τους (των Βρετανών) για να γιορτάσουν μια νίκη εναντίον τους. Δεύτερον, μια μελωδία που υμνούσε τον «Βάκχο και την Αφροδίτη» (όπως λένε οι αρχικοί στίχοι) έγινε το σύμβολο της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος.

Το τραγούδι έγινε επίσημα ο εθνικός ύμνος των ΗΠΑ μόλις το 1931, μετά από απόφαση του προέδρου Χέρμπερτ Χούβερ. Μέχρι τότε, πολλοί αντιδρούσαν στην επιλογή του, ακριβώς επειδή θεωρούσαν τη μελωδία «ακατάλληλη» λόγω της καταγωγής της από τις βρετανικές παμπ.

Την επόμενη φορά που θα δείτε κάποιον να δακρύζει ακούγοντας τον αμερικανικό ύμνο πριν από το Super Bowl, θυμηθείτε ότι η μουσική που τον συγκινεί, γράφτηκε αρχικά για να συνοδεύει μερικούς μεθυσμένους Άγγλους κυρίους που προσπαθούσαν να ισορροπήσουν το ποτήρι τους. Ίσως τελικά η ιστορία να έχει την καλύτερη αίσθηση του χιούμορ!